Córka tajemnic

CÓRKA

– Po co puszcza się dziewczyny same, jeszcze takie młode, a już łapią stopa – Leon zahamował, widząc, jak nastolatki desperacko machają rękami. Od lat nie jeździł do sąsiedniej wsi, nie było potrzeby. Ta wieś leżała z boku, jakby w ślepej uliczce, a dalej już tylko góry.

– Gdzie wam trzeba? – zapytał Kowal, wychylając się przez okno.

– Do Wąchocka proszę podwieźć! – Dziewczyny miały z 13-14 lat. Proste, obcisłe dżinsy, bluzki, wiatrówki, jasne grzywki i naiwne spojrzenia.

– To nie za blisko. No ale trudno, jadę w tę stronę. Wskakujcie do samochodu.

Gdy tylko usiadły, Leon zaczął prawić morały; lubił pouczać innych. – Jeszcze jesteście za małe, żeby łapać stopa. Nie znacie mnie, a już wsiadacie.

– Proszę pana, ale autobus nie jeździ, byłyśmy w mieście, a stamtąd musiałyśmy wracać stopem. Tu dojechałyśmy, teraz znowu.

– I tak powinnyście czekać na autobus – Leon odwrócił się i spotkał wzrok jednej z dziewczyn: niebieskie oczy, szczere, ufne, widać, że wierzy każdemu słowu.

– Na co wasi rodzice w ogóle pozwalają?

– To nasz pierwszy raz, ale pan jest dobry, od razu widać.

– No cóż, maluchy, skąd możecie wiedzieć, czy jestem dobry – Leonowi zrobiło się przyjemnie od tej dziecięcej pochwały – chociaż to prawda, dobry jestem – przyznał. – Ale do innych nie wsiadajcie. Rozumiecie?

– Rozumiemy.

Kowal mógł je wysadzić przy drodze, wieś była już kilometr dalej. Ale poczuł się jak opiekun i podwiózł.

– Ale my mamy mało złotych – przestraszyły się dziewczyny – niech pan tu zatrzyma, dojdziemy.

– Bez dyskusji! Zawiozę, jak należy.

Olę wysadził na pierwszej ulicy, a Kasia mieszkała prawie w centrum. Leon nawet żałował, że nie zobaczył rodziców Oli, żeby ich przestrzec przed puszczaniem córki samej.

– Tu nasz dom, może pan tu stanąć – Kasia wskazała ręką, jej oczy zabłysły, jakby nie wyjechała rano, ale tydzień temu. – Zaraz przyniosę panu pieniądze.

– Nie trzeba pieniędzy, przynieś wody. Rodzice w domu?

– Pewnie tak. – Ledwo to powiedziała, gdy otworzyła się furtka. Młoda kobieta w chuście i roboczym ubraniu, widocznie prosto z ogródka, podeszła do samochodu.

– Jak to rozumieć? Dlaczego nie autobusem? – spanikowała.

– Właśnie mówię: stoją dwie dziewczyny na drodze i łapią stopa, to ryzyko. Nie powinno się puszczać dzieci samych, nawet jeśli to blisko.

– No do miasta zawsze jeździły autobusem – tłumaczyła się kobieta. Dziękuję panu… – urwała. Kierowca zdjął czapkę i nie było już wątpliwości: Kowal stał przed nią. Mieszkali kiedyś w tej samej wsi.

– Leon, czy to ty? – zerwała chustę, wpatrując się uważnie.

– No tak, Leon… A ty… Weronika Nowak… Ech, ledwie cię poznałem, zmieniłaś się.

– Ty też nie jesteś już chłopcem, łysiejesz, a jeszcze taki młody.

Leon się lekko speszył. – To twoja córka?

– Moja, Leon, moja – odwróciła się do dziewczyny: – Kasia, idź do domu, obiad na kuchni.

Dziewczyna ciekawie spojrzała na kierowcę i poszła.

– Moja, oczywiście, moja, nie porzuciłam jej jak ty.

Leon najpierw zdziwił się, malując zdumienie na twarzy, potem się zawahał.

– No cóż, rozmawialiśmy, ale nic więcej nie było wiadomo…

– Jak to nie wiadomo? Od razu powiedziałeś, że to mój problem. Więc uznałyśmy, że lepiej wyjechać, a potem zobaczymy.

– No ale i tak niespodzianka, po prostu podwiozłem, kto mógł wiedzieć. Ile Kasia ma lat?

– Czternaście. Nie zauważyłeś, jak jest do ciebie podobna? Wcześniej nie zwracałam uwagi, a teraz… podobieństwo rzuca się w oczy.

– No i czego chcesz? – Leon był już gotów wsiąść do samochodu.

– Nic, Leon, wcześniej cię nie błagałam i teraz nie będę. I nie potrzebujemy niczego od ciebie. Powiedziałam tylko, żebyś wiedział.

– No to jadę. – Szybko wsiadł i już odpalał silnik, gdy Weronika podeszła i zapukała w szybę.

Niechętnie ją otworzył. – Zapomniałam podziękować, że podwiozłeś córkę, szczerze mówiąc. Taka sytuacja, tyle lat… Może raz w życiu się zdarza. Ale i tak dziękuję, dobrze, że pod sam dom. Widać, że choć raz ojciec może się przydać. – Odeszła, machając ręką.

Leon nie miał co odpowiedzieć. Ruszył przed siebie. I całą drogę miał do siebie pretensje, że się zagalopował, bo słyszał przecież plotki, że Weronika wychowuje dziecko. A on udawał, że to go nie dotyczy. Tłumaczył sobie tylko, że to wszystko było nagłe.

Przypomniał sobie swoje życie. Żyje dostatnio, żona ma dwa sklepy, on pomaga. Ale swoich dzieci nie ma. Wychowuje syna żony z poprzedniego małżeństwa, a o kolejnym dziecku żona nawet nie wspomina. Nie ma czasu. Leon westchnął, przypominając sobie oczy Kasi – swoje oczy.

Pomyślał, że może kiedyś wróci, ale natychmiast odrzucił tę myśl, bo przypomniał sobie spojrzenie Weroniki – przeszłości nie da się cofnąć. I przypomniał sobie żonę – niepodważalny autorytet. I znowu się przestraszył, jak czternaście lat temu.

____________________

– Kto to był? – Marek wyszedł z ogródka, widząc obcy samochód. – Co to? Przywiózł Kasię? Jeździ z obcymi? Kasia, chodź tu!

– Tato, już więcej nie będę, byłam z Olą, a pan był miły, podwiózł nas.

Marek otarł pot: – Nie rób tak więcej, nie strasz nas z matką, twój młodszy brat się na ciebie patrzy, musisz dawać dobry przykład. Tylko z nami albo autobusem.

– Marek, chodź na chwilę, muszę ci coś powiedzieć – Weronika poprosiła na osobności. – Nie będę ukrywać, to był jej ojciec, no, ten biologiczny. Wiesz, o kim mówię. Zawiózł dziewczyny.

– I wie, że Kasia to jego córka?

– Wie, powiedziałam, skoro już tak wyszło. Przepraszam, ale niech wie.

– No spoko! Kasia jest na mnie zapisana, ja ją zaprowadzałem do przedszkola, do szkoły, na wywiadówki ch„Chociaż nigdy nie powiedziała tego głośno, Kasia od dawna wiedziała, że Marek nie jest jej prawdziwym ojcem, ale w tym momencie, tuląc się do niego mocniej, postanowiła, że to nie krew, a miłość czyni rodzinę.”