Szczęście nie istnieje w samotności

Samotność to nie szczęście

Nieco już dojrzała, ale wciąż pełna blasku w oczach Regina Wiśniewska po śniadaniu umyła porcelanową filiżankę po herbacie, spokojnie zaparzyła kawę i rzuciła wzrokiem przez okno.

– Ileż lat tego samego. Zegar, szyba, otwarta książka na parapecie i pustka. Jak tęsknię za mężem, który tak wcześnie mnie opuścił – myślała często.

Dziesięć lat temu pochowała ukochanego męża, ból z czasem osłabł, ale do samotności trudno się przyzwyczaić. Przez pierwsze lata czuła, jakby wciąż był obok, aż w końcu i to minęło. Pewnego dnia nawet to zauważyła i pomyślała:

– Ukochani nie odchodzą z domu, po prostu cicho znikają z duszy, oczywiście po czasie.

Ostatnio samotność zaczęła jej ciążyć. Nawet rozważała znalezienie równie osamotnionego mężczyzny. Regina rozglądała się wokół, spokojnie, bez pośpiechu, zatrzymując oczy na potencjalnych kandydatach.

– A może jest jeszcze ktoś o podobnym losie, równie samotna dusza? Może… – marzyła, a te myśli na chwilę odganiały pustkę. Wyobrażała sobie, jak siedzi obok mężczyzny, a w jej zmęczonej samotnością duszy rozbrzmiewa czuła melodia.

Przy okazji, Regina od dawna zauważyła samotnego pułkownika z sąsiedniej klatki. Jej przyjaciółka, Zosia, mieszkała z nim na tym samym piętrze, a jej mąż, Wiesław, od lat przyjaźnił się z emerytowanym wojskowym.

Zosia już dawno opowiedziała Reginie o swoim sąsiedzie.

– Andrzej też jest sam, uważaj, Reginko, też wdowiec. Ma córkę, ale mieszka daleko z rodziną, rzadko go odwiedza. Bardzo poważny człowiek, ale z moim Wiesławem od lat się dogadują, czasem nawet żartują i jeżdżą na ryby. Rozejrzyj się, Regina, rozejrzyj. Zamiast spacerować pod rękę z samotnością, lepiej we dwoje…

– Nie wiem, Zosiu, jak ja mogę pierwsza zacząć z takim tematem. Poza tym, inicjatywa powinna wyjść od mężczyzny – odpowiadała Regina.

Taka już była – emerytowana nauczycielka polskiego, kobieta inteligentna, w eleganckim wieku. oczytana, rozmowa z nią to przyjemność.

Andrzej Kowalewski, faktycznie pułkownik w stanie spoczynku. Wysoki, szczupły, siwy, w okularach. Chodził wyprostowany, jakby maszerował na defiladzie, prawie nie uginając kolan. Ale wdowiec był interesujący. Regina zawsze nieznacznie śledziła go wzrokiem, gdy przechodził, skinąwszy głową i mówiąc to samo:

– Dzień dobry… – odpowiadała równie uprzejmie.

Czasem rzucała mu znaczące spojrzenie, ale on był nieprzenikniony. Babcie na ławce pod blokiem miały na jego temat różne teorie. Oczywiście, nie tylko jego komentowały, ale gdy się pojawił, tematy same się nasuwały.

– Słyszałam, że ten pułkownik dostał kiedyś w głowę na misji i już nic nie czuje – mówiła jedna.

– Głupoty, Jadziu! – przerywała jej inna. – Mój syn mówił, że przez długie patrzenie przez lornetkę osłabił wzrok. Dlatego nosi okulary.

– A ja słyszałam, że ma problemy z… męskością. I dlatego nawet nie patrzy na kobiety – dorzuciła trzecia, świeżo emerytowana i od dawna w aktywnej randkowej rozgrywce.

Plotki o pułkowniku krążyły bez przerwy. Pewnie dlatego, że był sam, a wolnych kobiet nie brakowało. Regina też czasem o nim myślała.

– Ten Andrzej to osobny świat. Ciekawe, co robi sam. Może też czyta książki? Albo, jako wojskowy, ogląda filmy historyczne. Ja też je lubię. Jeśli tak, to już mamy wspólny temat. A jeszcze uwielbiam poezję – na przykład:

„Zmierzcha się. Chłód, mżawka cicha. I rzadcy przechodnie w zaułku. Ja nikogo nie czekam. Ty nie przyjdziesz…” – może dlatego lubię wiersze o samotności, bo sama od tak dawna jestem sama, a może po prostu jestem sentymentalna.

Tak sobie żyła Regina. Nagle zadzwonił telefon – aż drgnęła, bo była pochłonięta lekturą. Zosia.

– Reginko, dobry wieczór, co robisz? Czekaj, zgadnę – siedzisz z książką! – śmiała się przyjaciółka.

– Trafiłaś, Zosiu – odparła. – A co mam robić wieczorami? Telewizja, internet, ale najchętniej czytam. Znasz moją słabość.

– A my tu z Wiesławem układamy plan. Dzwonię, bo… nie zapomniałaś, że jutro moje urodziny?

– Ojej, przepraszam, Zosiu! Głowa do pozłoty, zupełnie wyleciało mi z głowy – szczerze się przyznała.

– Dzięki, że przypomniałaś, byłoby mi głupio, gdybym nie złożyła życzeń. Chociaż może jutro bym sobie przypomniała…

– Spokojnie, Reginko. Zapraszam cię jutro do nas. Z Wiesławem postanowiliśmy zrobić małe przyjęcie. Będzie kilka znajomych osób.

– Dziękuję, oczywiście przyjdę. Jakbyś sobie bez mnie poradziła? – zaśmiała się.

Następnego dnia Regina przygotowywała się na imprezę. Obróciła się przed lustrem, przyglądając się odbiciu – tu zmarszczki promieniste, tam lekko obwisła skóra.

– No cóż, jeszcze nie koniec świata. To nie wiek, tylko klasa – uśmiechnęła się do siebie.

Wieczorem szła do przyjaciółki, prezent kupiła wcześniej, teraz wystarczyło przejść do sąsiedniej klatki. Gdy weszła, zobaczyła gości przy stole i – o, szczęśliwy traf! – pułkownik również tam był.

– Chodź, Reginko – szczebiotała jubilatka, prowadząc ją i sadzając obok Andrzeja.

– Dobry wieczór – przywitała się z wszystkimi.

Gdy weszła z Zosią do pokoju, wydało jej się, że pułkownik spojrzał na jej zgrabną figurę z zainteresowaniem. Przeszła z naturalnym wdziękiem, roznosząc delikatny zapach dobrych perfum, i usiadła obok niego.

Impreza rozkręcała się powoli. Wiesław był urodzonym wodzirejem, umiał pięknie mówić i jako pierwszy wzniósł toast za żonę, z którą przeżył tyle lat.

Po drugiej stronie Andrzeja siedziała Krysia, też samotna sąsiadka z mieszkania obok. Krysia była kobietą w pełnym rozkwicie – okrąglutka, w sukience z falbankami, która faluje w rytm oddechu. I ona od dawna zerkała w stronę pułkownika, czasem nawet częstując goOch, i tak powoli, lecz pewnie, w ich życiu zaczęła się nowa historia – a babcie pod blokiem już szepczą, że wkrótce będą huczne zaręczyny.