Mama dla Anusi

**Mama dla Ani**

— Pawełku, chodź jeść — powiedziała łagodnie niania Tania.
— Nie — odparł, wpatrując się w okno. — Nie.
— Pawle, chodź.
— Nieee! — krzyknął, tupiąc chudymi nóżkami w brązowych rajstopach. — Nieee, mama tam!
— Mama przyjdzie później, chodź.
— O co tu chodzi? Tatiano Michajłowna, co wy tu urządzacie? Marsz do stołówki!

Zła pani złapała wrzeszczącego Pawła za kołnierzyk i ciągnie go do stołu. Wkłada mu do ust szare, zimne makarony. Paweł krzyczy i wierzga się, a ona wpycha i wpycha.
— Żryj, bękarcie, żryj! — syknęła.
Inne dzieci zaczęły szybko stukać łyżkami w aluminiowe miseczki.

— Dlaczego tak, Eleno Dymitrówno? To przecież dzieci — szepnęła ze łzami niania Tania.
— Dzieci? — splunęła zła kobieta. — Jakie dzieci? To przyszli przestępcy, jak ich matki — złodziejki, morderczynie, bandytki!
— Aaa! — ryczał Paweł, czerwieniąc się i rzucając na podłogę. — Do mamy chcę! Maaamo!
— Zamknij się, ty mały gnoju!

— O co ten krzyk? — spytała kolejna zirytowana kobieta. Nawet Paweł na chwilę ucichł.
— A tam, buntuje się, jeść nie chce.
— Czyj to?
— Dubcowej.
— Ach, tej wariatki. Wyprowadźcie go, matka przyszła.

Paweł pisnął i pobiegł przed wychowawczynią, wtulając się w chude, ostre kolana.
— Mamo, mamo…
Matka usiadła na podłodze, całując chude ciałko chłopca, przyciskając je do siebie wątłymi rączkami. Szepcze tylko im dwojgu zrozumiałe słowa.

— Ojej, nie mogę, dziewczyny, patrzeć na to — płacze stara niania, babcia Hela, która widziała już tyle, że wystarczyłoby na dziesięć powieści. — Starzeję się, czy co? Jak on ją kocha, a ona? Choć szalona, wariatka, innym matkom można by się od tej dziewczyny uczyć. Ledwo z ziemi wyrosła, a kocha go tak, że aż drży.

— Pf, kocha… Ulgi kocha! Niedługo zabiorą tego, a ona nowego przyniesie, znam je…
— Jakaś ty zła, Elu.
— A co powiedziałam nie tak, babciu Helu? Znów się komuś przypodoba, i kolejne ulgi będą.
— Jesteś kobietą, Elu, jak można tak?
— Ona dzieci nie ma, to nie zrozumie — rzucił ktoś z personelu.
— I co? Tania też nikogo nie ma, a nie zdziczała. Wybacz, Taniusiu.
— Ech, wy z waszymi dobrodusznymi minkami! A ja wciąż myślę, że mają wywalone, ile i od kogo rodzić. Świętoszki się znalazły!

Dopóki tu jest, to go kocha. Za rok chłopak skończy trzy lata — i co? Nie zadbała, by rodzina go zabrała, nie do domu dziecka. Bo nie jest jej potrzebny. Rozpływacie się w gadaniu.

Tania szła po zmianie, rozmyślając nad słowami Eli. Czyżby miała rację? Mówiła okrutnie, ale czy nieprawdę? Przywiązała się jakoś do tego chłopca. Bardzo polubiła Pawła i jego matkę — tę wielkooką Anię, skazaną Annę Dubcową, dziewczynę z wyrokiem za ciężki artykuł. Ojej…

Tania odpracowała swoje, czas na emeryturę. Uzbierała trochę grosza, pojedzie do swojego domku, który czeka na gospodynię. Wcześniej mieszkała tam matka, ale teraz… Babcia Hela miała rację — sama na świecie, ani sióstr, ani braci, matki też nie. Nie zdziczała, nie…

Lata pracy z dziećmi więźniarek, do żadnego się nie przywiązała. Traktowała to jak pracę. Ale Pawełek… wbił się w serce.

Paweł stał przy oknie, czekał na mamę. Małym serduszkiem czuł — już, już… przyjdzie.
— Mamo…
— Pawełku.

Siedzą, płaczą w objęciu. Co z nimi zrobić?

— Aniu — zawołała Tania. Dziewczyna odwróciła się, wzrok kolczasty. Uśmiech zniknął.
— Aniu, trzeba pogadać.
Nie przywykła do zaufania. Ci ludzie nikomu nie wierzą.
— Po co wam pomagać mi? — spytała po wysłuchaniu, głowę pochylając.
— Nie tobie. Sobie. Jestem sama, Aniu. Przywiązałam się do twojego Pawła jak do wnuka. A ty… mogłabyś być moją córką. Nie, nie myśl — dodała szybko — nie narzucam się. Po prostu pomóc chcę. Będzie ciężko Pawłowi. A on taki mały, zapomni…
— Pomyślę — rzuciła krótko i poszła.

Dwa dni myślała Ania i dwie noce.

— Co, Dubcowa, nie na nogę ci stanąć przyszło? Chłopca niedługo do domu dziecka zabiorą!
Ania nie odpowiedziała. Spojrzała zamyślona i zamilkła. Wcale do niej niepodobne.

— Zachorowała czy co? — szeptały kobiety.
— To… prawdę mówiłaś? Czy tylko tak rzuciłaś?
— Prawdę, Aniu.

Ania drgnęła. „Babciu” — tak ją w dzieciństwie nazywała…
— A jak to zrobicie? Wy mi przecież kim jesteście?
— Pomogą nam, Aniu. Spróbujmy. A jeśli się nie uda, pojadę za Pawłem. Zatrudnię się w tym domu dziecka, będę blisko. Jak długo trzeba.
— Po co to robicie? Nie mam czym zapłacić.
— Mówiłam, Aniu… Pawełek płaci mi… swoją miłością.
— Dobra, spróbujmy.

Ani uśmiechu, ani dobrego słowa.

Tania robiła, co mogła. Znajomości, prośby… i udało się. Oddali Pawła.

— Dziękuję — wyszeptała Ania suI tak minęły lata, a w małym domku nad morzem znów rozlegał się śmiech — teraz już nie tylko Pawła i Ani, ale także ich dzieci, a Tania, patrząc na tę rodzinną sielankę, po cichu dziękowała losowi za drugą szansę.