DWA KAWOWE ZESPOŁY

DWA LATTÉ.

— Dobry wieczór, pani Tamaro Stanisławo! Jak zawsze, dwa latté? — zapytałam z uśmiechem, wpatrując się z niepokojem w drobne, poorane głębokimi zmarszczkami, lecz pełne uroku oblicze spóźnionej klientki.

— Witaj, Lizo! Tak, jak zwykle, dwa latté. I jeszcze, jeśli łaska, rogalik, proszę.

Tamara Stanisławowa oparła laskę o oparcie krzesła i, tłumiąc grymas bólu, z trudem usiadła przy stoliku przy oknie.

— Wszyscy się martwiliśmy, co mogło przerwać pani rutynę. Nie do wiary, żeby pani zapomniała, jaki dziś dzień. Wybiegałam nawet na ulicę, by się upewnić, czy pani nie widać — mówiłam, przerywając na chwilę, by wydać polecenie nowej kelnerce.

— Moja droga! To, o czym myślicie, na pewno kiedyś mnie spotka, ale kiedy i jak — tego nikt nie wie. Nie martwcie się, Lizo, sprawa jest prosta — rano poszłam po emeryturę, a bankomat połknął kartę. Musiałam iść do banku po nową, a tam kolejka. Chyba wszystkie staruszki z dzielnicy postanowiły dziś, w sobotę, załatwić swoje sprawy! — żartowała Tamara Stanisławowa, choć widać było, jak bardzo jest zmęczona.

Jej dłonie, zawsze w czarnych koronkowych rękawiczkach, zdradliwie drżały, a kąciki ust opadły. Tak, lata nikogo nie oszczędzają, niestety…

Pracuję jako administratorka w małej kawiarni w sercu gościnnego Krakowa. To ukochane miasto skrywa niezliczone ludzkie tajemnice i zwierzenia, ale o tym później.

Zaczęłam pracować w wieku piętnastu lat, gdy zapragnęłam zarobić na nowy telefon dla mamy. Przyszłam tu i zaproponowałam swoje usługi. Najpierw zmywałam podłogi i naczynia, potem, po przeszkoleniu, zostałam kelnerką.

Po szkole poszłam na psychologię. Studiuję zaocznie, co nie przeszkadza mi zdobywać życiowego doświadczenia w tej kawiarni. Tu mieszkańcy i goście miasta znajdują napój z aromatycznych ziaren, który ożywia zmęczone dusze i przywraca wspomnienia ukryte w zakamarkach pamięci — tam, gdzie na zawsze osiadły nasze marzenia…

Obserwowanie ludzi to dla mnie fascynujące zajęcie. Z twarzy gości odczytuję ich nastroje i pragnienia, zapobiegając nieporozumieniom.

Goście naszej kawiarni są różni — hałaśliwi nastolatkowie, zakochani patrzący sobie w oczy, eleganckie panie w towarzystwie starszych dżentelmenów, młode mamy z ciekawskimi dziećmi.

Na początku pracy poznałam pewną niezwykłą parę małżeńską. Był to wysoki, dostojny siwowłosy mężczyzna i kobieta, która pomimo lat starała się zachować urok. Przychodzili co sobotę, bez względu na pogodę. W deszcz, śnieg czy upał Tamara Stanisławowa i Bogusław Władysławowicz spacerowali pod rękę po wąskich uliczkach i wstępowali do nas na kawę — to był ich rytuał, którego nic nie mogło przerwać. Prawie nic.

— Zmarzłaś, uparte stworzenie Boże i towarzyszko mojego życia? Mówiłem, żebyś wzięła parasol, uparciuchu z ciebie! Od wczoraj bolą mnie nogi, a ty upierałaś się, że nie będzie deszczu. I kto miał rację? — pytał z udawanym gniewem Bogusław Władysławowicz, patrząc, jak Tamara Stanisławowa, z wdziękiem odstawiając mały palec, sączy aromatyczną kawę.

— I co z tego? Nic mi nie będzie. Nie jestem z cukru — odpowiadała ze sztuczną złością.

— Zapomniałaś, jak tej jesieni, również przeciwko mnie, przemoczyłaś nogi? Przez kałuże chodziłaś, bo dziecięce wspomnienia cię poniosły. I potem miesiąc leczyliśmy twój bronchit? — irytował się mężczyzna. — W naszym wieku trzeba być ostrożniejszym.

— Och, Bogusiu, nie marudź jak stary dziad! Wszystko będzie dobrze. Lepiej zamów mi jeszcze rogalik z cynamonem — są tu wyśmienite.

Skinęła głową jak królowa, a on, nie odrywając od niej wzroku, wolno mieszał łyżeczką cukier w perłowej filiżance.

Z uśmiechem zamawiał kolejny rogalik, patrząc, jak z rozkoszą odgryza kawałek pachnącego ciasta, zamyka oczy i nuci pod nosem.

— Lubię patrzeć, jak jesz — mówił. — To przyjemniejsze niż samemu jeść. I jak ty to robisz, że tyle w ciebie wchodzi, a nie tyjesz? Zazdroszczę twego apetytu — po ostatniej operacji ledwo zmuszam się do jedzenia.

Rok temu Bogusława Władysławowicza zabrakło, lecz Tamara Stanisławowa nadal co sobotę przychodzi do kawiarni. Zawsze zamawia dwa latté, lecz pije tylko jedno. Druga filiżanka stoi nietknięta.

Siedzi przy oknie, na swoim miejscu, miesza cukier i milczy. Po kawie długo patrzy w ulicę, jakby kogoś wypatrując. Czasem płacze, ocierając twarz batystową chusteczką.

Rozumiem, by wtedy nie przeszkadzać — niech zostanie sama ze wspomnieniami. Są tylko jej. Przeżytych marzeń nie sprzeda się na aukcji ani nie kupi za żadne pieniądze.

Pewnego dnia zwierzyła mi się ze swojej historii.

Kiedyś, dawno temu, nieśmiała osiemnastoletnia Tamara poznała Bogusława w bibliotece. Młodzieniec przyszedł po książki właśnie w chwili, gdy spadła z drabiny.

— Nie uderzyłaś się? — zapytał. — A ja ze wstydu i bólu nie mogłam słowa wyrzec. Spódnica podwinęła się, odsłaniając nogi, a ja płonęłam rumieńcem. Jego silne ręce postawiły mnie na ziemi, a ja zobaczyłam jego oczy z bliska. Powiedzieć, że utonęłam w ich czarze, to za mało! Jego aksamitny głos przyprawiał mnie o zawrót głowy!

— Pobraliśmy się po trzech miesiącach — ciągnęła. — Od razu wiedziałam, że to mój mężczyzna. Dlaczego? Czułam to każdą cząstką duszy. I nigdy tego nie żałowałam. Bywały trudne chwile, ale gdy mgła się rozwiewała, widziałam, że wybrałam dobrze. Gdy chorowałam, sam wkładał mi wełniane skarpety i przynosił herbatę z malinami. Brakuje mi go, Lizo. Gdy zamykamOtwieram drzwi kawiarni i patrzę, jak jej sylwetka powoli znika w jesiennym zmierzchu, a w sercu czuję, że miłość jak ich nigdy nie umiera.