Sekret Pysznych Kotletów

Nie wiem, jak u innych samotnych kobiet, ale do mnie częściej podchodzi różne dziadostwo. Wczoraj późnym wieczorem, na przykład, leżałam na łóżku, wzdychając. Naczytałam się wiadomości, najadłam kotlecików, cierpię ile sił, słowem – typowy wieczór.

Nagle za szafą coś cichutko zaczęło wyć. Głosik cieniutki, żałośliwy.

„Pluskiwy czy co?” – pomyślałam. – „W Paryżu pisali, że epidemia tych robali. Nie żeby i do Łodzi dotarły? Zmęczone pewnie.”

Po dziesięciu minutach „pluskiwy” zmęczyły się wyciem i zaczęły coś szurać po podłodze.

„Zaraz wstanę i walnę w łeb” – skłamałam.

Nie wstanę po misce kotletów. Jakby mi się w nocy chciało siku, to już tylko turlać się będę.

„Nie trzeba w łeb” – grzecznie poprosiły „pluskiwy”.

„Gadające” – pomyślałam przez kotlety. – „Więc nie pluskiwy. Więc to sąsiad oszalał. Z drugiej strony, kto teraz nie oszalał? Dobra, ja. Mnie nawet nie ma z czego, a inni się męczą.”

Potem „pluskiwy” przestały szurać, i w półmroku ku mnie zaczął się skradać ktoś kudłaty i długi. Wzrok mam nienajlepszy, więc mrużyłam oczy, próbując ogarnąć trzy rzeczy:

Czy kotlety okazały się idealnym środkiem nasennym i już dawno niepostrzeżenie śpię?

To trzy uszy czy trzy rogi? Skąd u nas w klatce taki wysoki, nieodnotowany sąsiad? Wszystkich wysokich od razu zapisuję w notesiku, mam kolekcję.

„Wiesław Zbigniewicz?” – spróbowałam zidentyfikować przybysza.

„Zimno” – odpowiedziała wieża i od razu walnęła czołem w żyrandol. – „Ała!”

„No to kto?”

„Dziad Pichto” – zachichotał długi, wyciągnął do mnie swoje czarne, niesamowicie długie łapy i powiedział: „Uuuuu!”

„Ja też na Halloween czarne paznokcie robiłam. To u ciebie hybryda czy swoje?”

„Swoje” – obraził się długi.

„Niewygodne pewnie z takimi szponami w nosie dłubać.”

„Nie rozumiem! Tobie nie straszno?”

Wtedy przybliżył do mnie swoją straszną mordę i okazało się, że to trzy uszy. Dwa po bokach, a trzecie – dziwne, na skroni. Bardziej przypominało ogromną narośl.

„Muszę w tym tygodniu oddać książkę, a mam tylko trzy strony napisane. Do tego kredyt i rozwód. Jestem dorosłą kobietą, wybacz. Strasz mnie tam opadającymi powiekami, faflunami.”

„Nasi mówią, że nawet jak miałaś pięć lat, to nie wrzeszczałaś. Garnkiem jednego walnęłaś. Do dziś ma głowę na drugą stronę.”

„No to po coś przyszedł?”

„Przytulnie u ciebie.”

„To przez kotlety. Chcesz?”

„Chcę.”

„To sam się nachodź, ja nie wstanę.”

Strasznomordy gość mignął czarnym cieniem w stronę kuchni, wrócił z herbatą (nalał, cholera, do mojej ulubionej kubki!), kotletami i kanapkami. A w paszczy trzymał jabłko. Zupełnie jak ja, tylko włosy gęstsze.

„Żresz?” – podał mi talerz.

„Co?”

„Pytam, czy zjesz. Bierz, dużo wziąłem.”

„Chętnie, ale już nie wejdę.”

„A wyglądasz na pojemną kobietę, jak wąż w okularach.”

„Dzięki za komplement. Kładź się obok.”

Przysunęłam się i poleżeliśmy trochę razem. Było dobrze. Noc, mlaskanie, zapach kotletów. Czego więcej trzeba do uspokojenia duszy i ciała?

„Może zejdziesz do sąsiadki na trzecie? Staruszka, mało wymagająca.”

„Byłem u niej wczoraj. Rzuciła we mnie stołkiem.”

„A, stąd ta narośl.”

„No.”

I poleżeliśmy jeszcze pół godziny, każdy wzdychając o swoim.

Zapiszę się pewnie do nich. Fajnie musi być tak łazić po cudzych mieszkaniach i żreć darmowe kotlety. Tylko na głowę trzeba coś mocnego. Garnek, na przykład…