Anioł

Przez dziurkę w siatce ogrodzenia wysuwa się malutka rączka, sięgając po dojrzałe truskawki. Udaję, że nie widzę, i pielę wokół cebuli.

— Dzień dobry, ciociu Haniu! — rozlega się cienki głosik Leszka.

— Witaj, słoneczko — uśmiecham się. — Chodź tu, pomożesz mi zebrać truskawki.

Siatka opada, podnoszę jej dolną część i do mnie wchodzi Anioł — tak nazywam Leszka. Za nim, sapiąc i wzdychając, przepycha się wielki pies Burza, który jest prawie dwa razy większy od swojego pana. Stawiam na środku grządki dużą miskę. Leszek zbiera największe i najsłodsze owoce. Ma jasne włosy, niebieskie oczy i wystające łopatki, jak małe skrzydełka. Dlatego nazywam go Aniołem. Ma pięć lat. Jest ciekawy świata i dobry.

— Leszku, czemu mama krzyczała dziś rano?

— Bo chciała pomalować stołki, a ja rozlałem farbę — odpowiada. — Chciałem Burzy dom pomalować i niechcący upuściłem słoik.

— To nic strasznego. Wypijemy herbatę i kupimy nową farbę.

Mój mały Anioł bez przypominania myje ręce i siada przy stole. Jego ulubione miejsce jest przy oknie. Z proponowanych przysmaków wybiera truskawki z mlekiem i jeszcze ciepłą drożdżówkę, obsypaną cukrem pudrem. Nad górną wargą Leszka zostaje biała, słodka wąsika. Na dywaniku przy drzwiach leży Burza. To nie jego pierwsza wizyta, zna zasady i cierpliwie czeka na smakołyk. Dziś dostaje sernik. Spogląda ze smutkiem na samotną, twarogową racuchę, potem na nas z Leszkiem, jakby pytał: To wszystko? Spodziewałem się więcej… Śmiejemy się, a ja stawiam przed kudłatym sąsiadem miskę zupy. Burza nam wybacza i bez pośpiechu zabiera się do jedzenia.

Po godzinie wracamy we trójkę ze sklepu z dwoma puszkami farby: białą i zieloną. Niebo jest błękitne, słońce wysoko, gorąco. Wpadam do domu, by się przebrać, pakuję resztę truskawek i drożdżówek do torby. Na ganku domu Leszka siedzi babcia. Oślepła dwa lata temu. Mały Anioł troskliwie poprawia jej chustkę, by leżała równo i ładnie, wsuwa niesforny kosmyk włosów. Kładę babci na kolana kubek z truskawkami — wiem, że je uwielbia.

Na werandzie razem z Leszkiem malujemy stołki na biało, a potem, z drugiej puszki — budę Burzy. Teraz będzie zielona. Leszek zadowolony, Burza obojętny.

Z pracy wraca Lena, mama Anioła. Chwali syna za robotę, zaprasza wszystkich do stołu. Leszek bierze babcię za rękę i prowadzi do domu. Potem karmi ją ryżową kaszą, cierpliwie i delikatnie. Herbatę staruszka pije sama, z karmelkiem. Po domu porusza się samodzielnie, wie, która deska skrzypi. Lena pracuje w przydrożnej karczmie, dwa kilometry od domu. Jeśli ma drugą zmianę, wraca późno. Cała nadzieja w synu.

Zerkam na Leszka — zajada kaszę z masłem, popija słodką herbatą, potem idzie oglądać bajki. Dziecko, a już mężczyzna. A może mężczyzna, ale jeszcze dziecko?

Zamiata podłogę, potrafi umyć naczynia, pomaga babci się ubrać, karmi ją, nosi do domu drewno (po dwa polana) i wodę (małym wiaderkiem). A jeszcze kocha swojego psa i czasem gorzko płacze, gdy mama niesprawiedNagle budzę się i z uśmiechem patrzę na zdjęcie Leszka na komodzie, bo nawet po latach, gdy świat zmienia się jak sen, pamiętam, że prawdziwe Anioły zawsze zostawiają ślad w naszych sercach.