Niespodziewana Radość

Na katedrze w akademii nikt z kolegów nie wiedział i nie uwierzyłby, że mąż Haliny Janiszewskiej to nałogowy alkoholik. To była jej smutna tajemnica i gorzka niedola.

Halina Janiszewska – wykładowczyni, docent i kierowniczka katedry. W pracy ceniono ją jako specjalistkę. Miała nieskazitelną reputację. Wszyscy uważali Halinę za kobietę spełnioną. I we wszystkich aspektach. Jakżeby inaczej? Mąż często czekał na nią przed gmachem uczelni, by razem, pod rękę, wracać do domu.

– Pani Halino, jaka pani szczęśliwa! Mąż taki przystojny, troskliwy, inteligencki… – zachwycały się młodsze koleżanki.

– Och, dziewczyny, nie zazdrośćcie! – broniła się Halina.

Tylko ona wiedziała, co wyprawia jej „inteligent” w domu. Michał (mąż) upijał się do nieprzytomności. Wracał, a raczej wlókł się do domu, brudny jak noc. Nie było w nim wtedy śladu człowieczeństwa. Nie potrafił trafić kluczem do zamka, więc dzwonił, padał na próg i zasypiał twardym snem. Halina otwierała drzwi, wciągała męża z lamentem („o ja nieszczęsna, kiedy ty się wreszcie upijesz, już sił nie mam…”), nakrywała go kocem (by nie zmarzł nocą) i wracała do pisania doktoratu. Najpierw kandydackiego, potem habilitacji. Zostawiała też litrowy kubek wody przy nim, bo inaczej budził się w nocy i darł na cały dom:

– Hala! Pić, pić!

Rano Halina, gotowa do pracy, zwyczajnie przestępowała przez śpiącego w przedpokoju męża, wychodziła i zamykała drzwi. W akademii siała rozumne, dobre, wieczne. Takie widowisko powtarzało się tydzień, miesiąc…

Aż pewnego dnia Michał, jak gdyby nigdy nic, stał trzeźwy na schodach uczelni, czekając na swą małżonkę. Wyprasowany, uśmiechnięty. Gdy Halina wychodziła po pracy w gronie kolegów, podbiegał do niej, całował w policzek i pytał:

– Jak dzień, Halinko?

– Normalnie, Michał. Chodźmy do domu – wzdychała dyskretnie.

A koledzy z rozczuleniem patrzyli za tą zgodną parą.

„Halina Janiszewska ma szczęście do męża…” – mówili.

Gdy tylko małżonkowie przekraczili próg mieszkania, Halina milkła. W ten sposób się mściła. Wiedziała, że milczenie to potężna broń. Michał nie znosił tej oskarżycielskiej ciszy. Z czasem jednak się do niej przyzwyczaił. Odprowadzał żonę i natychmiast wymykał się „w interesach”. Pić nie przestawał.

…Halina i Michał byli małżeństwem 28 lat. Miłość między nimi była wzajemna, czuła i, zdawało się, wieczna. Aż rozleciała się jak puch z poduszki, a tych lekkich piórek już nie złapiesz i nie złożysz z powrotem.

…Na początku małżeństwa długo nie mogli mieć dziecka. Halina bardzo się tym martwiła. Uważała, że rodzina bez dzieci jest niepełna i pusta. W końcu urodził się synek. Dla Haliny stał się sensem życia.

Potrzebowali wielu rzeczy dla malucha. Brakowało pieniędzy. Michał wszystkie obowiązki związane z dzieckiem zrzucił na żonę. On miał tylko jedno zadanie – schować przyniesiony alkohol i sączyć go po kryjomu.

Halina padała ze zmęczenia wieczorem, więc nie od razu zauważyła mężowskie wybryki. Nie miała czasu. Była wtedy młoda i naiwna. Brakowało jej życiowej mądrości. Gdy znalazła butelkę wódki schowaną na balkonie, tylko się zdziwiła.

– Michał? Czyje to? – spytała.

– Zgadnij – zażartował.

Była awantura. Potem kolejna i kolejna… Łzy, prośby, groźby… Znany scenariusz.

…Mijały lata. Michał razem z robotą, raz bez. Winne było jego pijaństwo. Nie było nadziei. Halina nie myślała o rozwodzie. Zawsze pamiętała słowa matki:

– Córeczko, za mąż wychodzi się raz! Pierwszy mąż od Boga, drugi od diabła. Choćby słomiany, ale mąż. I ojca dla dziecka lepszego nie znajdziesz.

Halina bała się nawet pomyśleć o mężu od diabła…

Ciężko pracowała, awansowała. Mogła liczyć tylko na siebie. Przyzwyczaiła się do takiego męża. Znała na pamięć ten spektakl pt. „Mąż w ciągu”. Żal jej go było. I tylko tyle. W sercu wszystko wyschło.

Jedyną radością Haliny był syn Tomek. Wyrosnął na przystojnego chłopaka. Pierwszą miłość znalazł w wieku 14 lat. Drugą – w 19, trzecią…

Tomek okazał się zbyt kochliwy. Halina się tym przejmowała. Ledwie przyzwyczaiła się do kolejnej wybranią syna, a on już przyprowadzał nową. Jedna dziewczyna „została” na pięć lat. Halina pokochała Kasię, nazywała ją synową. Przedstawiła ją rodzinie jako żonę Tomka. Mieszkali razem: Michał, Halina i Tomek z Kasią. Halina napomykała o wnukach. Że czas na ślub i potomstwo. Kasia wzruszała ramionami:

– Ja od dawna chcę, ale Tomek jakoś się ociąga…

Halina do syna:

– Synku! Niedługo emerytura. Chcę niańczyć wnuki!

Tomek milczał tajemniczo. A potem Kasia zniknęła. Halina wróciła z pracy i nie zobaczyła rzeczy „synowej”.

Wieczorem Tomek przedstawił rodzicom Olę.

Miała nie więcej niż 18 lat.

– Ola będzie z nami mieszkać. Kochamy się – zaskoczył Tomek.

– Gdzie Kasia? Tomku, nie pozwolę! Wróć po Kasię! – nie ustępowała Halina.

Tomek z Olą, obrażeni, wyszli.

Dopiero teraz Halina zrozumiała, jak bardzo brakuje jej Kasi. Pięć lat razem. To długo. Kasia kochała Tomka, tego nie dało się przeoczyć. Czegóż więcej mogła chcieć matka? I nagle…

„Jak Tomek mógł przyprowadzić tę… sikorkę? Ola? Ewa? Nie wpuszczę ich!” – Halina nie mogła sobie znaleźć miejsca. „Co za kobieciarz z niego! I w kogo taki? Dobrze, że przynajmniej nie pije jak ojciec” – pocieszała się.

Miesiąc później Tomek wrócił. Sam. Bez Oli, bez Kasi, bez… kogokolwiek. Halina ucieszyła się, ale nie omieszkała spytać:

– Tomku, a gdzie twoja ostatnia miłość?

– Powiedziała, że „nie dla takiego osła rosła ta jagoda!” Jestem dla niej za stary – zaśmiał się i dodał:

– Mamo, ty mnie ganisz za Kasię. Powiem ci coś – Kasia ma dwoje dzieci!Halina wzięła głęboki oddech, pomyślała o małej Weronice i zrozumiała, że życie, choć pełne niespodzianek, zawsze daje nową szansę, jeśli tylko ma się otwarte serce.