Anioł

Przez siatkę ogrodzenia wysuwa się malutka rączka i sięga po dojrzałą truskawkę. Udaję, że nie widzę, plewiąc cebulę.

— Dzień dobry, ciociu Aśko! — woła cienkim głosikiem Leszek.

— Witaj, słoneczko — uśmiecham się. — Chodź tu, pomożesz mi zebrać truskawki.

Siatka jest trochę luźna, podnoszę dolną część i do mojego ogródka wpada Anioł — tak nazywam Leszka. Za nim, sapiąc i wzdychając, przeciska się wielki pies Burek, prawie dwa razy większy od swojego pana. Stawiam na środku grządki dużą miskę. Leszek zbiera największe i najsłodsze owoce. Ma jasne włosy, niebieskie oczy i ostre łopatki, które wystają jak skrzydełka. Dlatego nazywam go Aniołem. Ma pięć lat. Jest ciekawy świata i dobry jak chleb.

— Leszku, czemu mama rano się gniewała?

— Bo chciała pomalować stołki, a ja wylałem farbę — odpowiada. — Chciałem Burkowi domek pomalować i niechcący przewróciłem puszkę.

— No trudno. Zaraz napijemy się herbaty i kupimy nową farbę.

Mój mały Anioł bez przypominania myje ręce i siada przy stole. Jego ulubione miejsce jest przy oknie. Z proponowanych smakołyków wybiera truskawki z mlekiem i jeszcze ciepłą drożdżówkę. Bułka jest posypana cukrem pudrem, a nad górną wargą Leszka zostaje słodki, biały wąsik. Na dywaniku przy drzwiach leży Burek. Nie pierwszy raz tu jest, zna zasady i cierpliwie czeka na poczęstunek. Dla niego jest sernik. Burek patrzy żałośnie na samotną placuszkę, potem, wyraźnie rozczarowany, spogląda na nas, jakby pytał: *To wszystko? A gdzie reszta?* Śmiejemy się, a ja stawiam przed kudłatym przyjacielem miskę z zupą. Burek nam wybacza i zabiera się do jedzenia.

Po godzinie wracamy ze sklepu we trójkę z dwiema puszkami farby: białą i zieloną. Niebo jest błękitne, słońce wysoko, gorąco. Wpadam do domu, żeby się przebrać, pakuję do torby resztę truskavek i drożdżówek. Na ganku domu Leszka siedzi babcia. Ociemniała dwa lata temu. Mały Anioł troskliwie poprawia jej chustkę na głowie, żeby leżała równo i ładnie, wsuwa za ucho wymykający się kosmyk. Kładę babci na kolana miseczkę z truskawkami — wiem, że je uwielbia.

Na werandzie razem z Leszkiem malujemy stołki na biało, a potem, z drugiej puszki — budę Burka. Teraz będzie zielona. Leszek jest zadowolony, Burek — obojętny.

Z pracy wraca Lena, mama Anioła. Chwali syna za robotę, zaprasza wszystkich do stołu. Leszek bierze babcię za rękę i prowadzi do domu. Potem karmi ją ryżową kaszą, cierpliwie i delikatnie. Herbatę staruszka pije sama, z karmelem. Po domu porusza się samodzielnie, wie, która deska skrzypi. Lena pracuje w przydrożnej karczmie, dwa kilometry od domu. Jeśli ma drugą zmianę, wraca późno. Cała nadzieja w synu.

Zerkam na Leszka — pałaszuje kaszę z kawałkiem masła. Po wypiciu słodkiej herbaty idzie oglądać kreskówki. Dziecko, a już mężczyzna. Albo mężczyzna, ale jeszcze dziecko?

Zamiata podłogę, może umyć naczynia, pomaga babci się ubrać, karmi ją, nosi do domu drewno (po dwa polana) i wodę (małym wiadrem). Kocha też swojego psa i potrafi czasem gorzko płakać, gdy mama niesłusznie nakrzyczy. Umie się śmiać szczęśliwie, gdy pluska się w rzece, a krople wody wylatują wysoko, wysoko i błyszczą w słońcu.

Lena odprowadza mnie do furtki. Proszę, żeby nie krzyczała na Leszka. To mężczyzna, nie upokarzaj go. Chroń. Szukaj powodów, by go pochwalić.

Lena zaczyna narzekać na ciężkie życie, na niewidomą matkę, na małą wypłatę.

Ja na to: swój dom, mama żywa i blisko, praca jest, pomocny syn, zdrowie. Umiej cenić to, co masz, i nie patrz na innych.

Lena się uśmiecha i macha na pożegnanie.

Moje lekcje z Leszkiem nie idą na marne — w pięć lat już płynnie czyta babci *Królową Śniegu*. A w ciche, bezwietrzne wieczory dreptamy z wędkami nad rzekę. Słońce — jak dojrzały słonecznik — powoli chowa się za lasem, zostawiając ostatnie ciepłe promienie. Podświetlone od dołu chmurki mienią się złotem. Wszystko wokół cichnie, odpoczywa od zgiełku. Nasza obecność nie płoszy ryb, i wkrótce para lśniących stworzeń pluska się w słoiku. Mój kot ma kolację…

…Dziś przyleciał do mnie Anioł. Jest już dorosły, ma 42 lata. Szanowany lekarz, chirurg. Kilka razy w roku odwiedza groby mamy i babci, a potem, obładowany smakołykami, wpada do mnie. Wszyscy wołają na niego Leszek Nowak, ale ja wiem, że to Anioł! Wielki, szeroki w barach i bardzo dobry Anioł. O każdej porze roku stawia na stół koszyk z truskawkami, siada na swoim ulubionym miejscu przy oknie i uśmiecha się szczęśliwie. Pije herbatę z ciepłymi drożdżówkami, pali papierosa na ganku, a żegnając się, otula mnie dwoma dużymi, ciepłymi skrzydłami…