NIESPODZIEWANA RADOŚĆ

NIESPODZIANKA

Na uczelni nikt z kolegów nie wiedział i nigdy by nie uwierzył, że mąż Walerii Ilinicznej to nałogowy alkoholik. To był jej smutny sekret i gorzka dola.

Waleria Iliniczna – wykładowczyni, docentka, kierowniczka katedry. W pracy cenionej specjalistki nikt nie mógł się doszukać skazy. Wszyscy uważali, że to kobieta spełniona. Pod każdym względem. A jak inaczej? Mąż często czekał na nią przed gmachem akademii, by ramię w ramię wracać do domu.

– Waleriu, jaka pani szczęśliwa! Toż to mąż jak z obrazka – elegancki, troskliwy, inteligentny – zachwycały się młodsze koleżanki.

– Och, dziewczyny, nie zazdrośćcie – odcinała się Waleria.

Tylko ona wiedziała, co wyprawiał jej „inteligent” w domu. Wiktor (bo tak miał na imię) upijał się do nieprzytomności. Wracał, a właściwie wlókł się brudniejszy od błota, niezdolny trafić kluczem w zamek. Dzwonił, walił się na próg i zapadał w martwy sen. Waleria otwierała, wciągała go z lamentem („Oj, ty moje utrapienie, kiedy ty się w końcu urżniesz?”), nakrywała kocem (żeby nie zmarzł) i wracała do pisania doktoratu. Potem habilitacji. Zostawiała też litrowy kubek wody – inaczej budził cały blok wrzaskiem: „Wala! Pić, pić!”.

Rano, gotowa do pracy, przestępowała przez śpiącego w przedpokoju męża i szła siać rozumne, dobre, wieczne. Tak mogło trwać tydzień, miesiąc… Aż pewnego dnia Wiktor stawał przed uczelnią jak gdyby nigdy nic – wygolony, w wyprasowanej koszuli, z uśmiechem. Gdy Waleria wychodziła otoczona koleżankami, podbiegał, całował w policzek i pytał:

– Jak dzień, Walerko?

– Normalnie, Wiktor. Chodźmy – wzdychała cicho.

A koledzy z rozczuleniem patrzyli za tą urocza parą. „Szczęściara ta Waleria…”

Ledwo przekraczali próg domu, Waleria milkła. To była jej zemsta. Wiedziała, że cisza to potężna broń. Wiktor nie znosił tej oskarżycielskiej pustki. Z czasem jednak się przyzwyczaił. Odprowadzał żonę i znikał „w interesach”. Pić nie przestawał.

Waleria i Wiktor byli małżeństwem 28 lat. Miłość mieli gorącą, wzajemną – zdawało się, że wieczną. A potem rozsypała się jak puch z poduchy. I już tych lekkich piórek nie złapać, nie poskładać.

Na początku nie mogli mieć dzieci. Waleria przeżywała to ogromnie. W końcu urodził się synek, Dima. Dla Walerii stał się sensem życia.

Pieniędzy wciąż brakowało. Wiktor wszystkie obowiązki zwalał na żonę, a sam tylko kombinował, gdzie schować alkohol.

Waleria padała ze zmęczenia. Nie od razu zorientowała się, co knuje mąż. Była młoda, naiwna. Gdy znalazła butelkę wódki na balkonie, spytała:

– Wiktor, czyje to?

– Zgadnij – zaśmiał się.

Była awantura. Potem kolejne. Łzy, groźby, błagania. Klasyka.

Lata mijały. Wiktor raz miał pracę, raz tracił. Z powodu ciągłego picia. Waleria nie widziała w nim już nadziei. Rozwodu nie brała pod uwagę. Pamiętała słowa matki: „Córko, za mąż wychodzi się raz. Pierwszy mąż od Boga, drugi – od diabła”.

Wspinała się po szczeblach kariery. Liczyć mogła tylko na siebie. Przyzwyczaiła się do tego męża. Żal jej go było. Tyle. W sercu zostało pustkowie.

Jedyną radością był syn, Dima. WyrosI kiedy Dima w końcu znalazł „tę jedyną”, Waleria uśmiechnęła się pod nosem, widząc, jak jej wnuczka Weronika kręci się wokół nowej „cioci” z ciekawością, bo w głębi duszy wiedziała, że prawdziwą miłością w jej życiu stała się właśnie ta dziewczynka o oczach jak u Dimi.