Przyjaźń czy obojętność?

Przyjaźnić się czy nie?

— Tato, no nie wygłupiaj się jak dziecko! Nie namawiam cię do zapisania się do Ministerstwa Głupich Pomysłów, tylko do „Kumpli z ławy” — już od czterdziestu minut Jakub daremnie próbował zdigitalizować tożsamość ojca i wypuścić go jak cyfrowego narybka w bezkresny ocean mediów społecznościowych. Ale ten się opierał.

— Nic mi nie trzeba! — ojciec chował stary telefon z klawiaturą, na który przyszło już dziesiąte SMS-owe potwierdzenie. — Sami się w tych swoich sieciach wierćcie jak flądry, a mnie zostawcie w spokoju. Mam i tak wystarczająco uzależnień — po co mi jeszcze jedno?

— Żebyś miał z kim pogadać, tato. Znajdziesz swoich kolegów ze szkoły, z pracy, z wojska…

— Broń Boże! — przerażony ojciec wyrzucił telefon przez okno. Na szczęście się nie rozbił — mieszkali na parterze. — Połowa z nich już na tamtym świecie! Jeszcze zdążę się z nimi nagadać.

— Ale ta druga połowa żyje. No to z nimi rozmawiaj. Bo poza mną i Ewą gadasz tylko z oszustami telefonicznymi.

— A w przeciwieństwie do was, oni mnie słuchają! Wczoraj rozmawiałem trzy godziny z panią Kasią z Zakładu Karnego nr 7. Wiesz, jak ciężko im oferować dodatkowe usługi po ciszy nocnej?

— Możesz chociaż spróbować? Jeden tydzień. Obiecuję, jeśli ci się nie spodoba, odczepię się.

— Dobrze. Ale w takim razie pójdziesz ze mną w maju na mecz — postawił warunek ojciec.

— Mówiłem ci już, że wtedy będę w Gdańsku w pracy — te słowa Jakub wypowiedział już na podwórku, przeszukując krzaki pod blokiem.

— Mówiłeś, że może nie pojedziesz — wyjrzał przez okno ojciec.

— Może nie pojedziemy. Powiem ci później. Dobra, daj mi pięć minut, wszystko ogarnę. Będziesz jak normalny człowiek rozmawiał z całym światem.

Syn wrócił z telefonem i usiadł przy starym komputerze.

— A niech tam, ten wasz świat…

— Coś powiedziałeś?

— Rejestruj już, cyfrowy handlarzu.

Pomysł z „Kumplami z ławy” od dawna promowała żona Jakuba, której teść lubił dzwonić w najmniej odpowiednich momentach i zaczynać półgodzinne monologi. Po pierwsze, niech innym opowiada swoje nudne historyjki po sto razy dziennie. Po drugie, może rzadziej będzie wychodził z domu. Bo tych staruszków zawsze ciągnie gdzieś w siną dal. Wyjdą po chleb na promocji — i szukaj ich potem po całym województwie z psami.

— Przecież mówisz o moim ojcu — przypominał Jakub.

— No to się kieruję własnym doświadczeniem — replikowała żona.

Na tym zwykle kończyła się dyskusja.

— Jakub, tu jakiś nieznajomy chce się ze mną zaprzyjaźnić — zadzwonił tym wieczorem zaniepokojony ojciec.

— Super! No to dodaj go, pogadacie.

— Jakub, pierwszy raz widzę tę facjatę. Skąd on w ogóle mnie zna? Nawet nie przeglądałem tych twoich sieci. Co za bezczelność wchodzić tak bez zaproszenia na czyjąś stronę?

— Przecież wypełnialiśmy dane: szkoła, praca, wojsko, zainteresowania. Może chodziliście razem do podstawówki…

— Jakub, kiedy to było? Tysiąc lat temu?

— To może mamuta w jaskini razem ćwiartowaliście. Spróbuj, pogadajcie. Może znajdziecie wspólne tematy. Dobra, tato, muszę wracać do pracy.

— Oj, Jakub, narobiłeś mi kłopotów…

Następny telefon ojca rozległ się dopiero po czterech dniach:

— Jakub, możesz mnie odebrać z dworca?

— Z dworca? Co ty tam robisz o tej porze? — spytał syn, spoglądając na zegarek. Widocznie żona miała rację — ojciec zaczyna przemieniać się w wędrownego staruszka.

— Czekam już czterdzieści minut na ten przeklęty autobus. Wolałbym iść pieszo, ale złamało się kółko w walizce.

— Nie ruszaj się, zaraz będę!

— No jakże, przecież dzwonię do prywatnego szofera w chińskiej furze.

Ojca Jakub znalazł na ławce przed dworcem. Mężczyzna wyglądał niecodziennie schludnie: ogolony, wyprasowany, w nowych butach.

— Skąd ty się tu wziąłeś? — spytał Jakub, ładując walizkę do bagażnika.

— Od Darka Kowalczyka. Mieszka w Katowicach — burknął zmęczony ojciec.

— Byłeś w Katowicach? Przecież to pięć godzin drogi! I co to za Darek Kowalczyk? Pierwsze słyszę.

Jakub zapiął pas, potem pomógł ojcu i ruszył.

— Mój znajomy. Z twoich „Kumpli z ławy”… — ojciec patrzył przez okno, intensywnie o czymś myśląc. — Chociaż przyjaźń to na razie wielki znak zapytania. Kibicuje Wisłę, a wiesz, co myślę o tej fabryce kiełbasy…

— Czekaj — syn zwolnił, przejeżdżając przez próg zwalniający. — Dopiero się poznaliście, a ty od razu do niego pojechałeś?

— Naturalnie! — ojciec zdziwił się pytaniu. — Nie dodaję byle kogo. Trzeba poznać człowieka: pogadać, spojrzeć w oczy, sprawdzić, czym oddycha, za kogo głosuje.

— Tato, w sieci nie musisz tego robić. Możecie się wszystkiego dowiedzieć na odległość. Na tym polega piękno.

— A dzieci teraz też się na odległość robi?

— Co to ma do rzeczy?

— Wszystko, Jakub! Nie nawiązuję relacji z kimś, kogo nie widziałem na oczy. Otaczam się tylko sprawdzonymi ludźmi. Kropka.

— Dobra, dobra, uspokój się! — Jakub zrozumiał, że może oduczyć ojca nowych znajomości. — Ale następnym razem uprzedź, jeśli gdzieś wyjedziesz. Muszę wiedzieć, gdzie ci szukać.

— Rozkaz! — ojciec przyłożył rękę do czoła, po czym poprosił syna o nowy telefon z internetem.

Następny telefon odebrał w sobotę, gdy Jakub był w delegacji:

— Lecę do Wrocławia, wrócę w poniedziałek.

— Tato, mam słaby zasięg. Wydawało mi się, czy mówiłeś, że lecisz do Wrocławia?

— Zasięg masz świetny. Tak, lecę. Znalazłem nowego znajomego. A właściwie dwóch. Okazało się, że służyliśmy w tym samym batalionie, tylko w różnych latach. Nie martw się, z lotniska wezmę taksówkę przez apkę — już się nauczyłem.

— Tato, oszalałeś! Siedź w domu! Zaraz wracam i pójdziemy na twój mecz. Nie leć nigdzie! —Jakub spojrzał na telefon, gdzie kolejna wiadomość od ojca informowała go, że ten właśnie kupił bilet do Berlina, żeby spotkać się z nowym „kumplem z sieci”, i zrozumiał, że otwarte przez niego drzwi do wirtualnego świata już nigdy się nie zamkną.