Przyjaźń czy obojętność?

Przyjaźnić się czy nie?

— Tato, no co ty się tak wykręcasz jak mały! Nie proponuję ci rejestracji w Ministerstwie Głupków, tylko w „Szkolnych Kumplach” — już od czterdziestu minut Kuba bezskutecznie próbował zdigitalizować ojca i wypuścić go jako cyfrowego narybka w bezmiar social mediów. Ale ojciec stawiał opór.

— Nie chcę niczego! — tata chował telefon z klawiaturą, na który przyszedł już dziesiąty kod aktywacyjny. — Sami sobie pływajcie w tych waszych sieciach jak śledzie, a mnie zostawcie. Mam i tak wystarczająco uzależnień — po co mi jeszcze jedno?

— Dla towarzystwa, tato. Znajdziesz swoich kolegów z klasy, współpracowników, kompanów z wojska, będziesz z nimi gadać…

— Broń Boże! — w panice ojciec wyrzucił telefon przez okno. Ale, na szczęście, nie rozbił się — piętro było pierwsze. — Połowa z nich już na tamtym świecie! Jeszcze zdążę się z nimi nagadać.

— No to druga połowa żyje. To z nimi pogadaj. Bo poza mną i Anią rozmawiasz tylko z telefonicznymi oszustami.

— A w przeciwieństwie do was, oni mnie słuchają! Wczoraj z menadżerką Kasią z zakładu karnego nr siedem gawędziliśmy trzy godziny. Wiesz, jak im ciężko oferować dodatkowe usługi po ciszy nocnej?

— Możesz chociaż spróbować? Tydzień. Obiecuję: jeśli się nie spodoba, odpuszczę.

— Dobrze. Ale w takim razie pójdziesz ze mną w maju na mecz — postawił warunek ojciec.

— Już ci mówiłem, że wtedy będę w Gdańsku w pracy — te słowa Kuba wypowiedział już na zewnątrz, przeszukując krzaki pod blokiem.

— Mówiłeś, że może nie pojedziesz — wychylił się przez okno ojciec.

— Może nie pojadę. Powiem ci później. Dobra, daj mi pięć minut, wszystko ogarnę. Będziesz jak normalny człowiek rozmawiał z całym światem.

Syn wrócił ze znaleziskiem i usiadł przy starym komputerze.

— Przyda mi się, ten wasz świat…

— Coś powiedziałeś?

— Rejestruj już, cyfrowy dilerze.

Pomysł z „Szkolnymi Kumplami” od dawna forsowała żona Kuby, której teść uwielbiał dzwonić w najmniej odpowiednim momencie i zaczynać półgodzinne rozmowy. Po pierwsze, niech innym opowiada swoje nudne historyjki po sto razy dziennie. Po drugie, może będzie rzadziej wychodzić na ulicę. Bo tych staruszków ciągnie zawsze gdzieś w siną dal. Wyjdą po chleb na promocji — i szukaj ich potem po całym województwie z psami.

— Mówisz teraz o moim ojcu — przypominał Kuba.

— No to ja po swojemu sądzę — odparowała żona.

Na tym zwykle kończyła się dyskusja.

— Kuba, tu jakiś nieznany typ prosi się do znajomych — zadzwonił tego samego wieczoru zaniepokojony ojciec.

— No i super! Dodaj go, pogadacie.

— Kuba, pierwszy raz widzę tę facjatę. Skąd on w ogóle wie o mnie? Przecież nawet nie wchodziłem do tych waszych sieci. Co to za bezczelność wchodzić tak bez zaproszenia na czyjąś stronę?

— No przecież wypełnialiśmy dane: szkoła, praca, służba, zainteresowania. Może chodziliście razem do klasy…

— Kuba, kiedy to było? Tysiąc lat temu?

— No to pewnie mamuta razem w jaskini ćwiartowaliście. Spróbuj, porozmawiaj. Może znajdziecie wspólne tematy. Dobra, tato, muszę pracować.

— O, Kuba, znalazłeś mi zgryzotę…

Kolejny telefon od ojca odezwał się dopiero po czterech dniach:

— Kuba, możesz mnie odebrać z dworca?

— Z dworca? Co ty tam robisz o takiej porze? — spojrzał na zegarek syn. Widać żona miała rację: ojciec zamienia się w tego typowego staruszka-wędrowca.

— Czekam już czterdzieści minut na ten przeklęty autobus. Łatwiej by było iść pieszo, ale kółko w walizce mi się złamało.

— Nie ruszaj się, zaraz będę!

— No pewnie, że nie ruszam, skoro już dogadałem się do osobistego woźnicy na chińskim wozie.

Ojca Kuba znalazł na ławce przed dworcem. Mężczyzna wyglądał niecodziennie schludnie: ogolony, wyprasowany, w nowych butach.

— Skąd ty taki? — spytał Kuba, pakując walizkę do bagażnika.

— Od Darka Żurawskiego. Mieszka w Toruniu — burknął zmęczony ojciec.

— Byłeś w Toruniu? Tam przecież pięć godzin drogi! I co to za Darek Żurawski? Pierwsze słyszę.

Kuba zapiął najpierw swój pas, potem ojcowski, i ruszył.

— Mój kolega. Z tych waszych „Szkolnych Kumplów”… — ojciec patrzył przez okno, intensywnie o czymś myśląc. — Choć przyjaźń to u nas jeszcze pod znakiem zapytania. On kibicuje Legii, a wiesz, jak ja do tej masarni podchodzę…

— Czekaj — syn zwolnił lekko, przejeżdżając przez próg zwalniający. — Dopiero się poznaliście, a ty od razu pojechałeś do niego w gości?

— Oczywiście! — ojciec zdziwił się pytaniu. — Nie dodaję byle kogo do znajomych. Trzeba sprawdzić, co to za człowiek: porozmawiać, spojrzeć w oczy, dowiedzieć się, czym oddycha, za kogo głosuje.

— Tato, przyjaźń w social mediach nie wymaga tego wszystkiego. Możecie to wyjaśnić na odległość. Na tym polega piękno.

— A dzieci teraz też zdalnie się robi?

— Co to ma do rzeczy?

— Ma, Kuba! Nie nawiązuję relacji z kimś, kogo nie znam osobiście. Krąg znajomych tworzę tylko z sprawdzonych ludzi. Kropka.

— Dobra, dobra, uspokój się! — Kuba zrozumiał, że swoim wypytywaniem może odstraszyć ojca i ten znów zamknie się w sobie. — Ale następnym razem przynajmniej mnie uprzedź, jeśli gdzieś jedziesz. Muszę wiedzieć, gdzie ci szukać.

— Rozkaz przyjęty! — ojciec przyłożył rękę do niewidzialnej czapki, po czym poprosił syna, by wstąpił po nowy telefon, z którego można wejść do internetu.

Następny telefon zadzwonił w sobotę, gdy Kuba był w kolejnej służbowej podróży:

— Lecę do Szczecina, wrócę w poniedziałek.

— Tato, tu słabo łapie. Mówiłeś, że lecisz do Szczecina?

— Świetnie łapie. Tak, tam lecę. Nowy kolega się znalazł. A właściwie dwóch. Okazuje się, że służyliśmy w tymKuba westchnął głęboko, patrząc na ekran laptopa, gdzie migotał nowy znajomy z Kenii, i pomyślał, że może jednak czas wyciągnąć paszport i ruszyć w drogę, zanim świat ojca stanie się jedynym, który naprawdę żyje.