ZAGADKOWY OJCZYMA

Wujcio Staś był zabawny. Niezdarny jak niedźwiadek. Niskiego wzrostu, pulchniutki, z kręconymi włosami. Miał małe, niebieskie oczy, przejrzyste jak cukierki. Okulary. I taką dziecięcą twarz – radosną, naiwną.

Kacper bał się mężczyzn. Wzdrygał się na ich głosy, śmiech. Jeśli ktoś na ulicy wyciągał do niego rękę – jak do dorosłego, choć miał sześć lat – od razu chował się za mamę.

„Ola! Co to za obrońca, taki tchórzliwy!” – śmiali się dorośli.

Kacper nie był tchórzem. Kiedy grupa starszych chłopaków zabrała sąsiadce Zosi piłkę, stanął przed nią i powiedział twardo:

„Nie dotykajcie jej! To dziewczyna. Ze mną macie sprawę!”

I odeszli.

„Patrzcie, jaki dzielny malec!” – tylko tyle powiedzieli.

Zosia wzięła go potem za rękę i szepnęła: „Chodź, będziemy przyjaciółmi!”.

A kiedy kot wspiął się na drzewo, Kacper sam na nie wlazł. Na szczęście mama zauważyła z okna, wybiegła, wezwała sąsiadów. Zdjęli i chłopca, i kociaka. Zabrali go do domu, nazwali Pusią.

W przedszkolu Kacper był najodważniejszy, wszyscy stawiali go za przykład. Ale mężczyzn wciąż się bał.

To zaczęło się, gdy miał dwa lata. Kiedy jego ojciec krzyczał na mamę i wymachiwał rękami. Był wysoki, przystojny – czarne włosy, ciemne oczy, silny. Gdy szedł ulicą, ludzie się oglądali. Tomek był ideałem… ale tylko z wyglądu. Kacper nie pamięta, żeby tata kiedykolwiek wziął go na ręce, przytulił, pocieszył.

„Przestań się mazać! Nie jesteś babą. Chłopaki nie płaczą! Nie będziesz miątki. Śpisz sam w ciemności, żadnych bajek na dobranoc. I zabierz tę zabawkę z łóżka, to nie dla chłopaków! Zepsułeś statek? To więcej zabawek nie dostaniesz, niezdaro. Wynoś się. Idź pobiegać. Nie zawracaj mi głowy.” – takie słowa słyszał Kacper od najbliższej osoby.

Później dowiedział się, że był dzieckiem niechcianym. Że ojciec nie chciał żenić się z mamą, ale rodzice go zmusili.

„On cię kocha, Kacperku. Może z czasem zrozumie. Po prostu taki jest” – głaskała go mama.

Ale czas mijał, a nic się nie zmieniało.

„Trzeba było poczekać, aż sam zechcę dziecka! Mówiłem ci, altruistko. I co mi się narobiło – takiego fajtłapę!” – wrzeszczał ojciec.

Nie podobało mu się wszystko w Kacprze. Chłopiec się przyzwyczaił. Taty często nie było w domu. Aż w końcu odszedł. Powiedział, że będzie pomagać finansowo, ale dziecka widzieć nie chce. „Nie takiego chciałem. Może kiedyś.”

Mama Kacpra była piękna – długie miodowe włosy, duże oczy. Dla niego była syreną. Ciężko pracowała.

Aż pewnego dnia przyszła do domu z wujkiem Stasiem. Jej szef z pracy. Któregoś dnia zaproponował podwiezienie, gdy mama szła z ciężkimi torbami.

„Witaj, mały. Jestem wujek Staś. Wpadłem do was na chwilę. Jeśli to niewłaściwy moment, pójdę. Przyniosłem ci… ciasteczka. I samolocik. Stary, dostałem go od dziadka. Mama mówiła, że lubisz technikę. No i jeszcze króliczka. Patrz, jaki puszysty, jak prawdziwy!” – mówił wujek Staś.

Miał miły, cichy głos. Przestępował z nogi na nogę w progu. Kacper stał i milczał. Znów się bał.

„Nic nie szkodzi, Olu. Pójdę. Chłopiec chce być z tobą” – wujek Staś położył paczuszki i niezdarnie ruszył ku drzwiom.

Kiwał się jak niedźwiadek. Kacper mimowolnie się uśmiechnął. I rzucił się w jego stronę.

„Niech pan nie idzie, wujku!”

Wujek Staś podniósł go na ręce. Pachniał wodą kolońską, bułeczkami i… domem.

„Jaki ty śliczny chłopczyk! Ojej, jaki piękny! Jak dorośniesz, wszystkie dziewczyny za tobą! Olu, patrz, jaki cudny!” – zachwycał się wujek Staś.

Od tamtej pory często ich odwiedzał. Potrafił w garniturze usiąść na podłodze i bawić się z Kacprem. Czytał mu książki, przynosił nowe. Gdy mama była zmęczona, sam gotował. Umiał wszystko – zupy, kotlety, najlepsze pierogi. Tata Kacpra nigdy nie stał przy kuchni. Nawet herbaty sobie nie nalał. Mówił, że to nie męskie zajęcie.

„A dlaczego pan gotuje, wujku?” – nieśmiało zapytał Kacper.

„Bo to lubię, Kacperku. Jestem z dużej rodziny, najstarszy. Mama i tata zawsze zajęci, musiałem innych wykarmić. A poza wszystkim to takie fajne! Z miłością coś przygotować, nakarmić bliskich. Mama się zmęczyła w pracy, niech odpocznie” – tłumaczył wujek Staś.

„Ale pan też pracował, też się męczy” – wzruszył ramionami Kacper.

„Ja twardy jestem, nic mi nie będzie. Latem pojedziemy na moją działkę, tam ładnie. Żabka mieszka w studni. Pokażę ci. Ryby poławiamy. Nazbieramy dla mamy stokrotek!” – wujek Staś przytulił Kacpra.

Chłopiec wczepił się w niego rączkami. Najbardziej na świecie chciał, żeby wujek Staś nigdy nie zniknął.

Miesiąc później spotkali na ulicy tatę. Przypadkiem. Był z jakąś kobietą, ledwo stał na nogach.

„Kto to? Znalazłaś zastępstwo, Olu? Szybko! Nic lepszego nie było, tylko taki brzydal?” – zaśmiał się ojciec.

Za nim jego towarzyszka.

Wujek Staś milczał.

„Tato, to wujek Staś. Nie obrażaj go!” – powiedział Kacper.

„Co? Powtórz, szczeniaku! Głos ci się załamał? Jaki wujek Staś?” – ojciec złapał wujka Stasia za klapy marynarki.

„Nie rób tego! Tato, proszę!” – krzyknął Kacper, uczepiając się nogi ojca.

Od tamtej pory dziadkowie ze strony taty częściej brali Kacpra do siebie. Krytykowali mamę. Wujka Stasia. Mówili, że ojciec jest tylko jeden, a wujek Staś to nikPo latach, gdy Kacper został kapitanem, zawsze stawiał na swoim biurku małą figurkę niedźwiadka – na pamiątkę tego, który nauczył go, że prawdziwa siła tkwi w cieple i dobroci.