Sekret pysznych kotletów

Nie wiem jak u innych samotnych kobiet, ale do mnie ciągnie wszelaka dziwota. Wczoraj późnym wieczorem, na przykład, leżałam na łóżku, wzdychając. Naczytałam się newsów, najadłam się kotletów, cierpię ile sił, krótko mówiąc.

Słyszę, jak spod szafy coś zaczyna cichutko wyć. Głosik cieniutki, żałosny.
— Pluskwy czy co? — myślę. — W Paryżu pisali, że epidemia tych bestii. Czyżby dotarły aż do Częstochowy? Zmęczone pewnie.

Po dziesięciu minutach „pluskwy” znudziły się wyciem i zaczęły skrobać czymś po podłodze.
— Zaraz wstanę i walnę w łeb — skłamałam.
Nie wstanę po misce kotletów. Jakby się w nocy chciało sikać, to będę się turlać.

— Nie trzeba w łeb — grzecznie poprosiły „pluskwy”.
— Gadające — pomyślałam przez kotletową mgłę. — Więc nie pluskwy. Więc sąsiad oszalał. Z drugiej strony, kto teraz nie oszalał? No dobra, ja. Mnie nawet nie z czego, a inni się męczą.

Potem „pluskwy” przestały skrobać i w półmroku zaczął się do mnie skradać coś kudłatego i długiego. Wzrok mam nienajlepszy, więc mrużyłam oczy, próbując ogarnąć trzy rzeczy: Może te kotlety to idealna tabletka nasenna i już dawno śpię?
To trzy uszy czy trzy rogi? Skąd u nas w klatce taki wysoki, nieznany lokator? Wszystkich wysokich od ręki zapisuję w notesiku, mam kolekcję.

— Wiesław Genowefowicz? — spróbowałam zidentyfikować przybysza.
— Zimno — odpowiedział wieża i od razu walnął czołem w żyrandol. — Ałaaa!
— No to kto?
— Dziad Pichta — zachichotał długi, wyciągnął ku mnie czarne, nieskończenie długie łapy i zawył: — UUUUU!
— Na Halloween też malowałam pazury na czarno. To u ciebie żel czy naturalne?
— Naturalne — obraził się długi.
— Niewygodne pewnie z takimi pazurami w nosie dłubać.
— Nie rozumiem! Nie boisz się, czy jak?

Tu przybliżył swoją straszną mordę tuż-tuż i okazało się, że ma trzy uszy. Dwa normalne, a trzecie — dziwne, na skroni. Wyglądało jak ogromna narośl.

— Mam książkę do oddania za tydzień, a napisałam tylko trzy strony. Do tego kredyt i rozwód. Jestem dorosłą kobietą, sorry. Strasz mnie ptosisem, faflunami.
— Nasi mówią, że nawet jak miałaś pięć lat, to nie wrzeszczałaś. Garnkiem jednego walnęłaś. Do dziś ma głowę przekręconą.
— To po coś przyszedł?
— U ciebie przyjemnie.
— To przez kotlety. Chcesz?
— Chcę.
— To sam skocz, ja nie wstanę.

Strasznolicy gość pomknął czarnym cieniem do kuchni, wrócił z herbatą (nalał mi do ulubionego kubka!), kotletami i kanapkami. A w paszczy trzymał jabłko. Zupełnie jak ja, tylko włosy gęstsze.

— Żresz? — podał mi talerz.
— Co?
— Pytam, czy chcesz? Bierz, narobiłem dużo.
— Chętnie, ale już nie wejdę.
— A wyglądasz na pojemną kobietę, jak wąż w okularach.
— Dzięki za komplement. Kładź się obok.

Przesunęłam się i trochę tak poleżeliśmy razem. Było miło. Noc, chrupanie, zapach kotletów. Czego więcej trzeba dla spokoju duszy i ciała?

— Może zejdziesz do sąsiadki na trzecie piętro? Staruszka, niewiele potrzeba.
— Wczoraj u niej byłem. Rzuciła we mnie stołkiem.
— A, stąd ta narośl.
— No.

I poleżeliśmy jeszcze pół godziny, wzdychając każdy o swoim.

Zostanę pewnie u nich. Fajnie tak łazić po cudzych mieszkaniach i żreć darmowe kotlety. Tylko na głowę trzeba coś solidnego. Garnek, na przykład…