Szczęście przychodzi do tych, którzy w nie wierzą i na nie czekają

Szczęście przychodzi, gdy w nie wierzysz i czekasz.

W ósmej klasie, zaraz po szkolnym balu sylwestrowym, Ewa uciekła z Romkiem. Chcieli być sami, a wtedy nagle zaczął padać ogromny, puszysty śnieg, jakby ktoś rozdarł pierzynę wypełnioną ptasim puchem… I ten śnieg leciał bez końca.

Romek wziął dłonie Ewy i przycisnął je do swoich ust. Były zimne, a on ogrzewał je swoim oddechem. Znali się od dziecka, ale teraz ich relacja wkroczyła na nowy poziom – dojrzeli oboje, czuli, że dzieciństwo minęło, choć nie wiedzieli dokładnie, gdzie się podziało. Mieli tylko siebie. I wierzyli, że tak zostanie na zawsze.

— Boże, jak dawno to było — myślała Ewa. — Gdzie ty teraz jesteś, Romek?

W wieku trzydziestu dwóch lat wciąż nie wyszła za mąż. Tak się złożyło, a właściwie to jej matka, Zofia, zmieniła bieg jej życia. Gdyby nie ona, wszystko potoczyłoby się inaczej.

Ewa dorastała jako zwykła dziewczyna – biegała, skakała, bawiła się z wiernymi przyjaciółmi: Romkiem i Anką. Romek od pierwszej klasy nosił jej plecak, pomagał z matematyką, bronił przed psami i innymi chłopakami. Sam pochodził z domu, w którym ojciec pił, często wyrzucał żonę i syna na noc, więc zostawali u Ewy.

Zofia zawsze pytała matkę Romka:
— Irena, dlaczego to znosisz? Rozwieś się z nim, to nie jest życie…
— Żyję dla syna — odpowiadała.
— Ale czy tak można? Co Romek wyniesie z takiego domu? — Irena tylko wzruszała ramionami.

Po takich rozmowach Zofia mówiła córce:
— Ewka, po co ty się z nim zadajesz?
— Mamo, Romek jest najlepszym przyjacielem, odważnym i dobrym — broniła go Ewa.
— Poczekaj, aż dorośniesz. Będzie takim samym pijakiem jak ojciec. Innych chłopaków brakuje?

Ale Ewa nie słuchała i biegła do Romka. Był jej najwierniejszym towarzyszem – płynęli razem na głęboką wodę (on zawsze trzymał ją blisko, bo nie pływała najlepiej), stawali na stromych urwiskach, raz nawet o włos od katastrofy.

Z czasem ich przyjaźń tylko się umacniała. Sąsiadka Anka też często bawiła się z nimi, ale gdy dorosła, zakochała się w Krzysiu z równoległej klasy i odrobinę się oddaliła. Ewa i Romek to rozumieli.

W ósmej klasie, po Nowym Roku, Ewa złamała nogę w upadku. Złamanie okazało się poważne, trafiła do szpitala na długi czas.

Zofia płakała:
— Córciu, jak to możliwe? Zostaniesz kulawa na zawsze…

Ewa jednak walczyła. Przysięgła sobie, że wstanie jak najszybciej. Nawet lekarz powiedział matce, że ma upartą córkę i na pewno sobie poradzi. W końcu zrobiła pierwszy krok, potem kolejne – najpierw o kulach, potem z laską.

Odwiedzali ją koledzy ze szkoły, nawet wychowawczyni. A Romek? Przynosił jej pierogi z kapustą, domowy dżem malinowy, książki, które uwielbiała.

Gdy wyszła ze szpitala, wciąż kulała. Lekarz radził Zofii, by zmieniła klimat i wyjechała z córką nad morze. Tak też zrobiła.
— Jedziemy do mojej siostry, Heleny, na stałe. Powietrze ci pomoże.
— Mamo, nie chcę! Tam nie mam nikogo, a tu są moi przyjaciele! — ale Zofia nie słuchała.

Pożegnanie z Romkiem i Anką było bolesne.
— Cokolwiek się stanie, Ewka, pamiętaj o mnie. Ja ciebie nie zapomnę — Romek objął ją i pocałował w usta. To był ich pierwszy prawdziwy pocałunek.

W nowym miejscu Ewa i Zofia zamieszkały u rodziny. Ewa od razu wysłała listy do Romka i Anki, ale żaden nie dotarł. Matka zadbała, by zniknęły na poczcie. Ewa myślała, że przyjaciele ją zdradzili.

W nowej szkole nie przyjęli jej dobrze. Dzieci były okrutne — przezywali ją „Kulawa”. Nie miała przyjaciół, tylko książki i wspomnienia Romka, na którego była wściekła. Kilka razy jeszcze próbowała pisać, ale bez odpowiedzi.

Po maturze Ewa poszła na studia. Podczas jej sesji Zofia wyjechała w rodzinne strony, zostawiając ją samą – może specjalnie. Gdy wróciła, od razu rzuciła:
— Zapomnij o tym Romku. On już dawno żonaty, ma dziecko. Zawsze wiedziałam, że to z niego nic dobrego…

Ewa załamała się. Rzuciła się w naukę, skończyła anglistykę i została nauczycielką. Wciąż chodziła z laską, wstydziła się i odsuwała od mężczyzn.
— Kto by mnie pokochał, taką kalekę? — mówiła sobie, choć była piękna.

Wieczorami tęskniła za Romkiem.
— Nie mogę go zapomnieć… Może i on o mnie myśli? — śnił jej się czasem – latali razem nad urwiskiem, trzymając się za ręce.

Minęły lata. Jej koleżanki dawno wyszły za mąż, a ona wciąż sama. Mimo że mężczyźni się nią interesowali, nie chciała nikogo. Może już nie wierzyła…

Pewnego dnia Zofia i Ewa potrzebowały remontu domu. Bez męskiej ręki było ciężko, więc dały ogłoszenie. Odpowiedział im Stefan, trzydziestolatek z „złotymi rękami”.

Zauważyły szybko, że patrzy na Ewę z zainteresowaniem, mimo jej kulejącej nogi. Matka ją nagliła:
— Córko, chwytaj okazję! Romek dawno cię zapomniał!

Ewa w końcu dała się przekonać. Zaczęli się spotykać, Stefan nawet się do nich wprowadził, kontynuując remont.
— Ewka, może się pobierzemy? — zapytał. — Tak trochę tu jak przystawek…

Uwierzyła mu. Złożyli nawet papiery do urzędu, aż tu nagle do drzwi zapukała obca kobieta z policjantem.
— To pani Ewa?

Okazało się, że Stefan jest żonaty, ma troje dzieci i uciekł od rodziny. Żona go szukała przez lata. Policjant założył mu kajdanki, gdy wrócił ze sklepu.

Po tym Ewa straciła resztkę nadziei. Pewnego dnia Zofia zachorowała i wyznała ze łzami:
— Córko, wybacz… Bóg mnie karze. To ja kazałam zatrzymywać twoje listy do Romka i Anki. Bałam się, że wyjdziesz za niego… Takiego jak ojciec.

Ewa zamarła. Nigdy nie spodziewała się tego od własnej matki.
— A to, że Romek jest żonaty… to prawda?
— Nie wiem. Gdy byłam tam, on iEwa spotkała Romka po latach na weselu Anki, ich miłość odżyła, pobrali się i stworzyli szczęśliwą rodzinę, bo prawdziwe uczucie przetrwało wszystko.