Szczęście przychodzi, gdy w nie wierzymy i czekamy

Szczęście przychodzi do tych, którzy w nie wierzą i czekają.

W ósmej klasie, zaraz po szkolnym balu noworocznym, Elżbieta uciekła z Romkiem. Chcieli pobyć sami, gdy nagle zaczął padać ogromnymi płatami śniegu, tak gęsto, jakby ktoś niewidzialny rozdarł pierzynę wypełnioną ptasim puchem. Śnieg wirował w powietrzu, bez końca.

Romek wziął dłonie Eli w swoje i przyłożył do ust – były lodowate, a on ogrzewał je swym oddechem. Przyjaźnili się od dzieciństwa, ale teraz ich relacja stała się głębsza, dorosła. Oboje rozumieli, że dzieciństwo minęło, choć nie wiedzieli dokładnie, gdzie się podziało. Mimo to byli razem. Mieli nadzieję, że już na zawsze.

— Boże, jak dawno to było — myślała Elżbieta — i gdzie teraz jest Romek?

W wieku trzydziestu dwóch lat wciąż nie wyszła za mąż. Tak splotło się jej życie, a właściwie splotła je jej matka, Zofia. Gdyby nie ona, los córki potoczyłby się inaczej.

Elżbieta była zwykłą dziewczynką – biegała, skakała, bawiła się ze swoimi wiernymi przyjaciółmi, Romkiem i Teresą. Romek od pierwszej klasy nosił jej tornister, pomagał z matematyką, bronił przed psami i chłopakami. Sam mieszkał w domu, gdzie ojciec pił, często wyrzucał żonę i syna na dwór, więc nocowali u Elżbiety.

Zofia za każdym razem pytała matkę Romka:

— Weronika, dlaczego to znosisz? Rozwiedź się z nim, to nie jest życie…

— Żyję dla syna — odpowiadała.

— Czy można tak żyć, gdy Romek widzi to codziennie? Czego nauczy się od ojca? — lecz Weronika tylko wzruszała ramionami.

Czasem po takich rozmowach matka mówiła córce:

— Elu, po co ty się z Romkiem zadajesz?

— Mamo, Romek jest najprawdziwszym przyjacielem, odważnym i dobrym — broniła go Elżbieta.

— Dorośniesz, zobaczysz. Będzie takim samym pijakiem i awanturnikiem jak ojciec. Innych chłopaków ci brakuje?

Lecz Ela nie słuchała matki i biegła do Romka. Był jej najwierniejszym druhem – wspólnie uczyli się odwagi, płynęli na głębinę rzeki (choć ona pływała niepewnie, on zawsze ją asekurował), stawali na stromych urwiskach i raz nawet o mało nie runęli w dół.

Z czasem ich przyjaźń tylko się umacniała. Sąsiadka Teresa też często się z nimi włóczyła, więc trzymali się we troje. Gdy podrośli, Teresie zaczął się podobać Michał z równoległej klasy, więc odrobinę się odsunęła, lecz oni to rozumieli.

W ósmej klasie, po Nowym Roku, Elżbieta niefortunnie upadła i złamała nogę. Złamanie było tak poważne, że trafiła do szpitala na długie tygodnie.

Zofia płakała:

— Córeczko, jak to możliwe? Zostaniesz kulawa na zawsze.

Elżbieta walczyła, by wyzdrowieć, przysięgła sobie szybko stanąć na nogi. Nawet lekarz powiedział matce, że ma niezwykle zdeterminowaną córkę i że jej się uda. Wkrótce zrobiła pierwszy krok, potem drugi, trzeci – najpierw na kulach, potem z laską.

W szpitalu odwiedzali ją koledzy z klasy, nawet wychowawczyni. Ale o Romku i Teresie nie było mowy. Romek przychodził codziennie, przynosił pierogi z kapustą, malinowy dżem, książki, które uwielbiała czytać.

W końcu wypisali ją, lecz wciąż kulała, noga czasem bolała. Lekarz poradził Zofii zmianę klimatu, więc wyjechały.

— Córko, jedziemy na południe, do mojej siostry Marii, na stałe. Morze pomoże ci wrócić do zdrowia.

— Mamo, nie chcę! Tam nie mam przyjaciół, a tutaj mam wszystko — lecz Zofia nie słuchała.

Wyjechały do nadmorskiej wioski, gdzie mieszkała siostra matki.

Pożegnanie z przyjaciółmi było ciężkie. Romek był załamany, Elżbieta też.

— Cokolwiek się stanie, Elu, nie zapominaj o mnie. Ja ciebie na pewno nie zapomnę. Będziemy pisać — Romek objął ją i mocno pocałował w usta. To był ich pierwszy prawdziwy pocałunek.

Na nowym miejscu zamieszkały u krewnych. Elżbieta od razu napisała listy do Romka i Teresy, lecz one nie dotarły. Oczywiście i jej nikt nie odpisał – nie znali nowego adresu. Matka postarała się, by tak się stało. Cieszyła się, że oderwała córkę od Romka, a Ela myślała, że przyjaciele ją zdradzili.

W nowej szkole przyjęli ją niechętnie. Dziewczynka kulała, a rówieśnicy, choć już prawie dorośli, dokuczali jej, przezywając „Kulawą”.

Nie miała przyjaciół. Czytała książki, wspominała Romka, była na niego zła – ledwie wyjechała, a on już nawet nie chciał pisać. Wysłała jeszcze kilka listów, lecz odpowiedzi nie było.

Po szkole poszła na studia. Gdy miała sesję, Zofia pojechała w rodzinne strony. Elżbieta nie mogła jechać – a może matka specjalnie wybrała ten termin?

Czekała z niecierpliwością na wieści.

— Zapomnij o tym zdrajcy, córko — powiedziała od razu. — On już dawno żonaty, ma dziecko. Nigdy mi się nie podobał…

Elżbieta była zrozpaczona. Rzuciła się w naukę, skończyła studia i zaczęła uczyć angielskiego. Wciąż chodziła z laską, wstydziła się i nie dopuszczała do siebie mężczyzn.

— Kto pokocha kobietę z taką wadą? — powtarzała sobie, choć była urodziwa. — Wokół tyle pełnowartościowych kobiet, a ja…

Wieczorami siedziała w domu, wciąż myśląc o Romku.

— Nie mogę wyrzucić go z serca — cierpiała. — Może i on o mnie myśli? Śni mi się czasem, że lecimy razem nad urwiskiem, trzymając się za ręce…

Minęło kilka lat. Większość koleżanek wyszła za mąż, a Elżbieta wciąż sama. Jej oczy zgasły, w sercu pustka. Mimo to mężczyźni się nią interesowali, lecz ona uparcie odrzucała zaloty. Może już nie wierzyła.

Mieszkały z matką w starym domu, który wymagał remontu. Brakowało męskiej ręki, więc Elżbieta dała ogłoszenie. Odpowiedział Stefan, trzydziestokilkuletni mężczyzna.

Od razu widać było, że ma złote ręce — wszystko, czego się dotknął, wychodziło idealnie. Zofia szybko zauważyTego dnia, gdy Romek objął ją i szepnął: „Czekałem na ciebie całe życie”, Elżbieta zrozumiała, że szczęście jednak do niej wróciło.