Za dużo troski

Zbyt wiele troski

Iwona obudziła się od zapachu smażonej cebuli i dziwnego dźwięku. W pokoju było ciemno, ale za ścianą grzechotały garnki i coś bulgotało.

— O szóstej rano, serio? — szepnęła, narzucając szlafrok.

W kuchni, w czerwonym fartuchu z napisem „Królowa Kuchni”, stała teściowa — Halina Piotrowska. Zręcznie obracała kotlety na ogromnej patelni, przy głośnym nuceniu „Hej, sokoły”.

— Dzień dobry, Iwonko! — zawołała wesoło, nie odwracając się. — Postanowiłam was rozpieszczać kotletami! Domowymi! Bez bułki tartej, jak Krzysiek lubi!

— Krzysiek śpi — próbowała się uśmiechnąć Iwona. — Ja też spałam. Dzisiaj sobota.

— Ależ kochanie! Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje! Ja od piątej już nie śpię, od razu wzięłam prysznic, pobiegałam po podwórku — gimnastyka, wiesz, to zdrowie. Potem pomyślałam — trzeba wszystkich nakarmić!

Iwona powoli nalała sobie kawy. Zanim zdążyła wypić pierwszy łyk, do kuchni wpadła jej mama — Elżbieta Nowak — w legginsach i z matą do jogi pod pachą.

— Iwonka, dzień dobry! Nie zapomniałaś? Dzisiaj idziemy na pilates!

— Elżbieto — uśmiechnęła się Halina z lekkim cieniem ironii — już wróciłaś?

— Tak! — odparła energicznie Elżbieta. — Obiegłam osiedle, sprawdziłam, gdzie kupić świeże zioła, i znalazłam studio jogi! A tak w ogóle, Halu, kotlety o tej porze to przesada. Wiesz, ile tam tłuszczu?

— Spróbowałabyś, zanim zaczniesz krytykować — teściowa postąpiła krok naprzód. — To pierś z kurczaka, zero tłuszczu. A Krzysiek je uwielbia od dzieciństwa.

— A Iwona nie je smażonego! — ostro odparła Elżbieta. — Ma delikatny żołądek, od małego gotowałam jej tylko na parze.

Iwona schowała twarz w dłoniach.

To piekło. Domowe piekło.

Wieczorem w łazience doszło do kolejnej sceny.

— Dlaczego moja myjka leży na podłodze? — krzyknęła Halina z łazienki.

— Może dlatego, że twoją myjką zrzuciłaś wszystkie inne? — nie pozostała dłużna Elżbieta.

— Ja? U mnie zawsze porządek! To twoje kremy zajmują pół łazienki! Nie mogę otworzyć szafki — wszędzie twoje słoiczki!

— To zioła na cerę!

— To śmieci, Elżbieto! Śmieci!

Iwona zamknęła laptopa. Praca była niemożliwa.

— Krzysiek — powiedziała cicho do męża. — Musimy porozmawiać.

— Nie teraz — machnął ręką. — Gram w finale turnieju.

— Krzysiek — Iwona wstała — albo teraz, albo wyprowadzam się do altanki.

Wstrzymał grę i westchnął:

— O co chodzi?

— O to, że w naszym domu mieszkają dwie kobiety i obie myślą, że to ich kuchnia, ich łazienka i ich ty.

— No, to przecież tymczasowe…

— To już trzeci tydzień — powiedziała przez zęby Iwona. — Przestałam pić kawę rano, bo w kuchni wojna. Nie mogę skorzystać z łazienki, bo sedes jest zajęty przez kremy. Wczoraj twoja mama poukładała moje książki według wzrostu. Moja mama anulowała nasz Netflix, żeby oglądać „Taniec z gwiazdami”.

— Ale one chcą dobrze…

— Tak — Iwona podniosła się. — Jutro spalą się na stosie z moich ulubionych książek.

Następnego dnia rozegrała się wielka bitwa.

Halina zaczęła gotować „tradycyjny barszcz”. Elżbieta, dowiedziawszy się o tym, wyciągnęła swój as — „zupę warzywną bez soli i tłuszczu”. Obie zaczęły równolegle szatkować kapustę.

— Mój barszcz Krzyś zawsze jada! Z chlebem i śmietaną! — ogłosiła donośnie Halina.

— Bo od dziecka go tak przyzwyczaiłaś! — odcięła się Elżbieta. — A w jego wieku trzeba jeść zdrowo!

— A matczyna miłość jest ważniejsza niż twoje fitnessy!

— Fitness to zdrowie! A twój barszcz to zawał w misce!

Iwona nie wytrzymała:

— Dość! Ja też mam swoje preferencje i nie jem ani barszczu, ani bezsmakowej zupy! Gdzie moje płatki?

— Wyrzuciłam, bo były tam tłuszcze trans — odpowiedziały równocześnie obie.

— Co?..

Iwona wyszła z kuchni. Na zewnątrz mżyło. Włożyła kurtkę, przytuliła psa i poszła przed siebie.

Godzinę później dogonił ją Krzysiek. Jechał na rowerze, z parasolem i termosem kawy.

— Zrozumiałem — powiedział. — To przesada.

— Naprawdę? — nie patrzyła na niego.

— Pogadam z nimi.

— Nie gadaj. Rozwiąż problem.

Tego wieczoru Iwona zwołała „naradę rodzinną”. Przy stole usiedli wszyscy czworo.

— Drogie mamy — zaczęła. — Bardzo was kochamy. Ale mieszkanie z wami pod jednym dachem to jak wpuszczenie lwa i pantery do jednego zoo.

— A kto tu jest panterą? — oburzyła się Halina.

— Ja, oczywiście, jestem lwem — stwierdziła Elżbieta.

— Stop! — powiedział Krzysiek. — Mamy rozwiązanie. Mamy domek gościnny. Ale tylko jeden. Dlatego wymyśliliśmy… rotację.

— Co? — zmrużyły oczy obie.

— Każda z was będzie tam mieszkać na przemian. Tydzień w domu, tydzień w domku.

— Ale ja nie mogę bez kuchni! — zaprotestowała Halina.

— Tam jest kuchenka — odparł Krzysiek.

— A ja nie mogę bez kąpieli z solą — wtrąciła Elżbieta.

— Jest prysznic i olejki eteryczne — spokojnie dodała Iwona.

— Nie zgadzam się! — wykrzyknęły niemal jednocześnie.

— Wtedy się wyprowadzacie. Obie. Na dobre.

— To szantaż! — powiedziała Halina.

— To wolność — odpowiedziała Iwona.

Następnego ranka w domu pachniało kawą. Pojedynczą. Bez kotletów.

Iwona wyszła na taras. Tam, w kocach, z kubkami herbaty, siedziały obie mamy.

— Ustaliliśmy. Będziemy się wymieniać — oznajmiła Halina.

— Ale następnym razem ja pierwsza w domu — dodała Elżbieta.

— Dlaczego ty? — skrzywiła się teściowa.

— Bo jestem starsza!

— Tak, ale…

— MAMO! — Iwona uniosła rękę. — Albo się dogadacieA po tygodniu, gdy w domu znowu zapanował spokój, okazało się, że babcia Krzysia właśnie wysłała wiadomość: „Jadę w odwiedziny, przywiozę pierniki i rady życiowe”.