Teściowa myśli, że zna lepiej

Teściowa wiedziała lepiej

Danuta drgnęła na dźwięk telefonu. Na ekranie migotało: „Helena Bogumiłówna”. Teściowa dzwoniła już trzeci raz tego ranka. Danuta wzięła głęboki oddech, zebrała siły i nacisnęła zieloną słuchawkę.

– Tak, Heleno Bogumiłowno, słucham.

– Danka, dlaczego nie odbierasz? – Głos teściowej brzmiał wyraźnie obrażony. – Dzwonię i dzwonię!

– Gotowałam jaglankę dla Kasi, ręce były zajęte – skłamała Danuta, choć tak naprawdę po prostu nie chciała po raz setny dyskutować o tym, jak źle wychowuje dziecko.

– Znowu te kaszki! Mówiłam ci – dzieci potrzebują mięsa! Mój Jureczek jadł mięso i wyrosłem na silnego mężczyznę! A twoja Kasia taka blada, zaraz ją pierwszy wiatr porwie.

Danuta zamknęła oczy i policzyła do pięciu. Ich córka miała ledwie trzy lata, a lekarz zapewniał, że rozwija się prawidłowo. Po prostu takie geny – po tacie.

– Heleno Bogumiłowno, dajemy jej też mięso. Na obiad będą pulpety.

– No i tak lepiej! Właśnie dlatego dzwoniłam. Wpadnę dziś do was, przywiozę rosół na kościach, taki jak Jurek lubi. I narobiłam schabowych po mojemu. Bo twoje te pulpety…

Danuta skrzywiła się. W słowie „pulpety” było tyle niedopowiedzianego sarkazmu, jakby proponowała dziecku truciznę.

– Nie trzeba się trudzić, mamy wszystko – próbowała się wykręcić.

– Jaki trud? Babcia chce odwiedzić wnuczkę! Nie zabronisz, prawda?

Tym zdaniem teściowa postawiła ją pod ścianą – każda odpowiedź poza „tak” byłaby potworną niegrzecznością.

– Oczywiście, niech pani przyjeżdża – poddała się Danuta.

Po rozmowie oparła czoło o chłodną szybę. Za oknem wirowały pojedyncze płatki śniegu, osiadając na nagich gałęziach. Listopad był wyjątkowo ponury.

– Mamusiu, z kim rozmawiałaś? – z pokoju dziecięcego wyglądnęła Kasia, ściskając w rączkach podniszczonego pluszowego misia.

– Babcia Hela przyjedzie dziś do nas – uśmiechnęła się Danuta, starając się, by głos zabrzmiał radośnie.

– I znowu powie, że źle jem? – zmarszczyła brwi dziewczynka.

Danucie ściął serce. Nawet dziecko zauważało tę nieustanną krytykę.

– Babcia po prostu cię bardzo kocha i chce, żebyś była zdrowa i silna.

Kasia nie wyglądała na przekonaną, ale kiwnęła główką i wróciła do zabawy.

Danuta zabrała się za sprzątanie. Choć ona i mąż cenili sobie twórczy bałagan, przed wizytą teściowej mieszkanie musiało lśnić jak nowe. W przeciwnym razie padłby komentarz o „chlewie, w którym nawet bakterie się nie utrzymają”.

W dwie godziny umyła podłogi, przetarła półki i upiekła szarlotkę – jedyne danie, które teściowa zawsze chwaliła.

Jurek miał wrócić z pracy na obiad. Oboje pracowali zdalnie – on jako programista, ona graficzka. Ale dziś miał ważne spotkanie w biurze.

O drugiej punktualnie, niczym szwajcarski zegarek, rozległ się dzwonek do drzwi.

– Witajcie, państwo młodzi! – Teściowa, niska, pulchna kobieta z farbowanymi na kasztanowo włosami, wkroczyła uroczyście, obładowana torbami. – Gdzie moja księżniczka?

Kasia nieśmiało wyjrzała z pokoju.

– Chodź tu, złotko! Babcia przyniosła słodkości!

Dziewczynka podeszła i wyciągnęła rączkę do pocałunku – gest, którego nauczyła ją właśnie Helena Bogumiłówna, przekonana, że dziewczynki powinny być „prawdziwymi damami”.

– Rączkę całują tylko dorosłym panienkom – teściowa schyliła się i przytuliła wnuczkę. – Jak będziesz miała szesnaście lat, wtedy będziesz podawać rączkę kawalerom. A babci po prostu mówi się „dzień dobry”.

Danuta przewróciła oczami, gdy teściowa nie widziała. Sprzecznych wskazówek wychowawczych od Heleny Bogumiłówny było pod dostatkiem.

– Heleno Bogumiłowno, pomogę pani z torbami – zaproponowała.

– Tak, tak, nieś na kuchnię. Narobiłam tyle dobrego! Jureczek powinien jeść porządnie, a nie byle czym się żywić.

W kuchni teściowa od razu przejęła dowodzenie:

– Danka, podaj duży garnek. Nie, nie ten plastikowy, tylko normalny. I gdzie trzymacie chleb? W lodówce? Chleba się nie wkłada do lodówki! Stwardnieje!

Danuta cierpliwie podawała naczynia. Po sześciu latach małżeństwa przywykła, że matka Jurka zawsze wie lepiej.

– Kasia jakaś taka blada – zauważyła teściowa, wyjmując z pojemników domowe przetwory. – Wychodzicie z nią na spacery? Dajecie witaminy?

– Tak, codziennie, jeśli pogoda pozwala. I dajemy kompleks witamin, który polecił pediatra.

– Pediatra! – prychnęła Helena Bogumiłowna. – Co oni wiedzą, ci młodzi lekarze? Za moich czasów…

„Zaczyna się” – westchnęła w duchu Danuta.

– Za moich czasów dzieci były na świeżym powietrzu od rana do wieczora! I hartowały się! Jurka wyprowadzałam w każdą pogodę. I co? Wyrosłem na zdrowego mężczyznę.

Danuta milczała, choć mogła przypomnieć, że mąż co zimę chorował na zapalenie oskrzeli i miał chroniczne problemy z migdałami.

– Heleno Bogumiłowno, upiekłam szarlotkę. Napijemy się herbaty?

– Najpierw obiad. Wszystko po kolei. A gdzie Jurek? Dlaczego go jeszcze nie ma?

Jak na zamówienie, w przedpokoju zaskoczył zamek.

– No i jest! – ożywiła się teściowa.

Jurek wszedł, spoglądając ze zdziwieniem na rząd butów w przedpokoju.

– Mamo? A ty po co przyjechałaś bez zapowiedzi?

– Jak to bez zapowiedzi? Dzwoniłam rano do Danki! – oburzyła się Helena Bogumiłowna.

Danuta przepraszająco spojrzała na męża. W wirze zajęć zapomniała dać mu znać o wizycie teściowej.

– No to witaj, mamo – Jurek przytulił matkę. – Jak się czujesz?

– Co tam czuć… Ciśnienie skacze, nogi wieczorem opuchnięte. Ale nie narzekam! Sami sobie radzimy, nikomu nie jesteśmy ciężarem.

Ten tekst też był standardowy. „Nie narzekam” zawsze oznaczało szczegółową listę dolegliwości, a– Wiesz co, kochanie – Jurek uśmiechnął się, biorąc Danutę za rękę – chyba czas nauczyć mamę, że nasza Kasia ma własną głowę, taką samą jak jej tata, i że to akurat po niej.