Znalazłam u męża drugi telefon

Wanda wycierała kurz w gabinecie męża, gdy jej ścierka zahaczyła o stos papierów na brzegu biurka. Kartki rozleciały się po podłodze, a ona, burcząc pod nosem, zaczęła je zbierać. Pod fotelem coś błysnęło — mały czarny przedmiot. Wyciągnęła zniszczony smartfon w wytartej obudowie.

— Dziwne — wyszeptała, obracając go w dłoniach.

Nowy iPhone Piotra zawsze leżał albo w kieszeni jego marynarki, albo na nocnej szafce. Ten był tańszy, prostszy i… zupełnie obcy. Wcisnęła przycisk — ekran się włączył, pokazując godziny i datę. Bez hasła. Serce Wandy ścisnęło się, a w gardle stanął gorzki guz.

Powoli opadła na fotel, nie odrywając wzroku od urządzenia. Po dwudziestu trzech latach małżeństwa bywało różnie: kłótnie, urazy, chwile zwątpienia. Ale drugi telefon? Nigdy nie uważała się za zazdrosną żonę. Ufała Piotrowi, była dumna z ich związku. A teraz bała się zajrzeć do tej czarnej skrzynki pełnej potencjalnie niszczycielskich tajemnic.

„Dwadzieścia trzy lata razem, dwie córki… Czy to wszystko na próżno?” — myśli wirowały w głowie, gdy palce mechanicznie przewijały menu. Żadnych zdjęć. Tylko kilka kontaktów — numery bez nazw, oznaczone literami i cyframi. A wiadomości… Wanda zastygła, widząc rozmowę z „K.M.”.

„Dzisiaj o 19:00, jak zwykle?” — napisał Piotr trzy dni temu.
„Tak, czekam” — brzmiała krótka odpowiedź.

Dwa dni później:
„Dzięki za wczoraj. Wszystko jak zawsze świetne” — wiadomość od męża.
„Cieszę się, że się podobało. Jutro dasz radę?” — odpowiedź.
„Spróbuję, ale nie obiecuję. Wanda coś podejrzewa” — napisał Piotr.

Wandzie pociemniało w oczach. Ona? Podejrzewała? Do tej chwili nawet nie dopuszczała takiej myśli! W piersi rozlała się paląca mieszanina złości, żalu i rozczarowania. Dwadzieścia trzy lata zaufania — i tak po prostu?

Na dole zatrzasnęły się drzwi. Piotr wrócił z pracy wcześniej niż zwykle. Wanda w panice wsunęła telefon do kieszeni szlafroka i chwyciła ścierkę, udając, że sprząta.

— Wandziu, jesteś? — głos męża rozległ się w przedpokoju.

— W gabinecie, sprzątam — odpowiedziała, starając się mówić normalnie.

Piotr stanął w drzwiach — wysoki, postawny, w eleganckim garniturze. W swoich pięćdziesiątkach wyglądał młodziej niż rówieśnicy i wciąż przyciągał spojrzenia kobiet. Kiedyś dumnie to odnotowywała, teraz poczuła chłód strachu.

— Jak ci minął dzień? — zapytała, intensywnie przecierając półkę z książkami.

— Normalnie — rozluźnił krawat i przeciągnął się. — Zmęczony tylko. Klient upierdliwy, trzy godziny zmarnowane.

„Jaki klient? K.M.?” — chciała zapytać, ale się powstrzymała.

— A ty czemu tak wcześnie? — odwróciła się, szukając w jego znanej twarzy śladów oszustwa.

— Stęskniłem się — podszedł i objął ją od tyłu, wtulając nos w jej szyję. Pachniał swoim zwykłym wodzeniem po goleniu i lekko papierosami, choć rzucił palenie pięć lat temu. Ten zapach ją ukłuł.

— Idę się wykąpać — pocałował ją w policzek i wyszedł.

Została sama, osuwając się na kanapę. Co robić? Urządzić awanturę? Śledzić go? A może zapytać wprost? W kieszeni szlafroka obcy telefon ciążył jak kamień. Wyjęła go i znów otworzyła wiadomości. Nic oczywistego — żadnych wyznań, żadnych intymnych zdjęć. Ale sama tajemnica drugiego telefonu mówiła wiele.

Wieczór minął w męczącym napięciu. Jedli kolację, oglądali serial, rozmawiali o córkach. Starsza, Kinga, mieszkała w innym mieście z mężem i dwulatkiem. Młodsza, Ania, kończyła studia. Piotr zachowywał się normalnie — opowiadał o pracy, żartował, pytał o jej dzień. Nic podejrzanego, gdyby nie wiedza o tajnym telefonie.

O dziesiątej poszedł pod prysznic, a Wanda postanowiła działać. Przeszukała jego elegancką marynarkę — nic. Potem zajrzała do teczki — pusto. Już miała się wycofać, gdy zauważyła w boczne kieszeni małą wizytówkę. „Katarzyna Malinowska” i numer telefonu. K.M. z tajnych wiadomości?

Woda w łazience przestała lecieć. Wanda szybko odłożyła wszystko na miejsce i wślizgnęła się do łóżka, udając śpiącą. Serce waliło tak głośno, że sądziła, iż Piotr je usłyszy.

Rano obudziła się przed nim i długo wpatrywała się w jego twarz. Znana, kochana — a nagle obca. Jak mógł to zrobić? Czego mu brakowało przez te wszystkie lata?

Przy śniadaniu nie wytrzymała:

— Piotr, jesteś ze mną szczęśliwy? — zapytała, mieszając cukier w herbacie.

Uniósł zdziwione brwi:

— Skąd te pytania od rana?

— Po prostu odpowiedz.

— Oczywiście, że jestem — przykrył jej dłoń swoją. — Dwadzieścia trzy lata razem, nie jest źle.

Jego dotyk, który kiedyś dawał ciepło, teraz parzył.

— A tobie… nie przychodzi do głowy coś innego? Ktoś inny?

Piotr zmarszczył brwi:

— Wanda, co się dzieje? Jesteś jakaś dziwna od wczoraj.

— Po prostu odpowiedz.

— Nikogo innego nie potrzebuję — powiedział stanowczo. — Jesteś moją żoną, matką moich dzieci, moją podporą. Co za głupie myśli?

Słowa brzmiały szczerze, ale Wanda już nie wiedziała, komu wierzyć. Drugi telefon palił kieszeń szlafroka w szafie. Wizytówka Katarzyny Malinowskiej stała przed jej oczami.

— Idź już, spóźnisz się — próbowała się uśmiechnąć, ale wyszło krzywo.

Gdy Piotr wyszedł, Wanda wyciągnęła obcy telefon i znów otworzyła wiadomości. Usiadła do komputera i wpisała nazwisko z wizytówki. Katarzyna Malinowska okazała się masażystką z własną praktyką. Na zdjęciu w mediach społecznościowych — przystojna kobieta około czterdziestki, z rudymi włosami i szczupłą sylwetką.

„Więc to jest ta K.M.” — gorycz podniosła się wWanda wzięła głęboki oddech i postanowiła zaufać mężowi, odkładając telefon na półkę i uśmiechając się na myśl, że za miesiąc usłyszy jego niezdarną, ale pełną serca grę na gitarze w ich rocznicę.