Teściowa nie mogła znieść swojego zięcia.

Katarzyna nienawidziła męża córki. Góral z Małżyn, który nawet o dobrych manierach nie słyszał, kierował transportami, a wieczorami skrywiał się za grami wideo w innym wymiarze. Co przeczucie, zrobiła wszystko, by obronić Zosię przed tym panem, lecz ten użył najprostszej, choć skutecznej taktyki – zaczepił córkę w najwrażliwszym miejscu.
Teraz było już za późno – Katarzyna wiedziała doskonale, że gdyby teraz przyprowadzić córkę do zabiegu, została by bez wnuczków, jak bohaterki seriali kuchennych. Wbiegła więc w zawody małżeńskie Leszka i Zosi. Ten szalony zdradził nawet, że chce wynieść żonę do innego miasta! Jakie to?
Związała ich więc z sobą, dając nawet przestronny pokój nad gospodą.
– Córko, dlaczego Leszek znowu grze sprawdzian? – prychnęła Katarzyna. – Cały dzień ty jak Święta Katarzyna, dawaj choć odpocząć!
– Babcia, on tak się z napięcia odpuszcza. Niedługo do Zosia pójdzie, by dziewczynkę spać unieść, – uszczuliła Zosia. – Przestań mu dawać popalić.
Nie był aż taki zły, ten Leszek. Katarzyna dawno temu straciła męża i dopiero niedawno nauczyła się wymieniać żarówki. A on naprawił nawet kuchenne drzwiczki i ukrapił nowy kran, nie mówiąc o innych rzeczach, które leżą poza jej znanym światem. Ale lepiej spać z drzwiami, które się nie zamykają, niż znieść ten zbuntowany miód, który się natopił w Twoim trzyizbowym świecie. I jeszcze do tego pogmatwał karierę Zosi – Katarzyna marzyła o baletach, lecz teraz córka, po rozwijaniu dzieci, mogła uczyć wódk w Towarzystwie Kultury. Niesłychane! Za dużo pola miał ten Leszek, przynajmniej w oczach babci.
Mąż córki wydawał się nie zauważać jej poirytowania. Nazywał ją „mama”, co było absurdem.
– Mama, tak smacznie gotujecie! – umyślnie egoce Leszek, żerując na każde danie jak na sukę. Katarzyna pragnęła mu powiedzieć, że w Zosiowej talerzu kotleta była prawdziwa mięsna, a w jego – warzywna z uropkami.
– Zauważyłam, że inni opierają się o komputery nie dlatego, że by i tak, tylko by pracowali – otkomunikowała raz z wyższością, podając gruszki na kolację. Miałem grube, on – cieńsze.
– Pamiętam, że syn sąsiadki Basi programuje – podchwyciła Katarzyna.
– A ja też się wstępem bawiłem – odpowiedział Leszek, zrywając kawał chleba, jakby był czarny i leżał wiecznie.
– A dlaczego wyrzucił cię? – zapytała z wyższością.
– Bo nie potrafiłem, kosza się ranać za komputer.
– W grach, babcia – podkusiła Zosia. – A Leszek pracował nocą, żeby płacić za mieszkanie. Powiedziałam mu, by pójść na studia, ale nie chce.
– Jasne, to wymaga myślenia, a nie machania grą, jakby była wielkanocna kulka – szepnęła Katarzyna.
Zosia uciszyła ją sercem, a Katarzyna znów zaczęła mówić.
A jeszcze bardziej trzeźwiła od męża Zosi – jego rodziny, jak to głupi mądrala, którą Katarzyna spotkała tylko na ślubie, wystarczyło raz zobaczyć, by rozumiała, że bała to jej misją. Więc gdy Leszek, szepcząc jak zaklęty, oznajmił, że rodzice przyjadą na dzień, Katarzyna prawie się zemdlała.
– Zejdźcie do hotelu! – zakomenderowała.
– Na to mówili – odparł Leszek. – Ale chcą przyjść na kolację i się lepiej poznać.
Im Katarzyna była gotowa odmówić, to Zosia, jak to typowa córa, weszła z piekarskim nadzieją:
– Babcia, upieczemy pierogi z mięsem i roletka z indyczką!
Katarzyna westchnęła – jak mogła zranić uczucie dziecka, które miało mleka w górach?
– Ok, przyjdą – rzekła z wybuchem duszy.
Jak przewidywała, goście byli takimi barawkami, że nawet nie przyniosli zapachu przywileju, nawet nie przysypielili dzieciństwa wnuczka, a bez przerwy padają z pokazową hojnością: „Oto bo Ty jak kosmiczny ceny hotelowe, rozumiesz?”.
Podczas kolacji matka Leszka, patrząc, jak Katarzyna podaje mu gruszki, nagle odchyliła się:
– Swojemu cwaniakowi, synu, nie daj więcej. Ech, przypomniałem, jak go z domu dla dzieci przyprowadziliśmy, od razu jak czarny gąglik ogryzł. I wydawało Ci się, że dzieciom posilał!
Katarzyna trząsnęła się, przenosząc wzrok od Leszka do ciotki, a potem do Zosi. Dziewczyna wyglądała, jakby sama raz zobaczyła krowę latem.
– Leszku, nie wiedziałeś?
– Tak, mamo! – wykrzyknęła ciotka. – I niezgrzeczny, jak wyrostek z lupy! My go wyrosiliśmy, życie z serca oderwali, a on, widocznie balety patrząc, zbiegł. A my szybko mu wydarto tę głupotę, przypomnieliśmy, ile w niego włożyliśmy, i teraz jeszcze siostrą jechać.
Nie zostawiła ich nocować. Poczekawszy, aż Zosia znika z Jagusem, podwoziła Leszka.
– A więc, odludku, zrzuciłeś studia, żeby dorabiać dla tych? – obojętnie spytała, machnęła ręką w stronę drzwi.
– Mamo, nie mów źle o nich… – błagał Leszek. – Byli dla mnie jak rodzina, dom mi dali, karmili… nigdy nie jadłem tak pysznie! – pauzował, a potem dodał. – Choć u Państwa smaczniej!
– A studia chcesz? – rzuciła z pogardą.
– Jasne, chcę! – powiedział drapeżniki. – Ale najpierw musiałem wyuczyć siostrę, teraz natomiast mam Twoją Zosię i Jagosia – ich do żywego trzeba.
– Rozumiem – dodała Katarzyna i odeszła do swojej sypialni.
Od tego czasu mięso w jego talerzu było takie samo, jak u Zosi. A po tygodniu, jakby przypadkiem, przemówiła:
– Leszko, zaproponowałam, że weźmiemy Cię w porcie jak administratora. Umiesz ustawić komputery?
– Um… umiem – wydźwignął.
– Wspaniale, będzie taka sama pensja, ale czas dzielić z córką. Mam tylko jedno brzemię…
– Zgoda! – przeszedł Leszek. – Na wszystko zgoda!
– Musisz się ponownie admitować – dokończyła Katarzyna.
Zosia rzuciła się jej na szyję:
– Babciu, masz najlepszy serce!
– A ja daję głębsze smaki – przyznał Leszek.
Katarzyna wzruszyła ramionami i zrobiła, jakby nic nie było. Skoro taki z niego nie taki zły…
„Cześć, smutku!”.