CUDZIE DZIECKO W ŻYCIU FЁDORA

NIE TYLE ŻE ANNA NIE STARAŁA SIĘ POBRAĆ Z TATUŚEM, CO TO BYŁO IMCA. ILE RAZY MYŚLAŁA, ŻE TAK SIĘ POBRAŁA. Ale tato to nie jest! Był za bardzo w sobie, nie Balkan. Nie miał z kim porozmawiać, a teraz, nawet jeśli trochę się zajmował, to raczej łebem o ścianę niż Tatą z gazetki. A Tatkiem był Dziołek, ale nie to, nie ten. Podrywali się z mamą, więc Tatuś z gazetki nie wniósł nic poza cienkim domem i koszulek końskiej wystawy. Chociaż nie pił jak ojciec Iwie, najlepszej przyjaciółki Ani. Ale i tak czuła się strasznie samotna. Dlaczego musiała znowu zaczynać od zera?
Dziołek traktował Anę jak „przejściowy mebel” – nie wiedział, że tak się nazywa. Zresztą nie interesował się jej zmartwieniami. Rano, jak wstawiał się do pracy, mówił „Cześć, szkoła?” i gotowe. Ania jeszcze po jednym miesiącu zrozumiała: nie ma sensu się doprowadzać. Nie było sensu. Dla Tatusia to była tylko żona i… no, córka. Ale córka nie Ani, tylko kondra. Spadki, rozdzielanie bieli, planowanie babeczek, które nigdy się nie urodzą.
Później, jak mama zaczęła się chodzić z haczkiem, Ania już nie wierzyła. Myślała, że się wyobraża, ale Tatuś też się ucieszył. Planował ogrodzenie baru, jadł masło z miętą jak w reklamach, a Ania marzyła, że będzie miała braciszka. Nie miała siły narzekać.
Ale wszystko się zmieniło, jak lekarz powiedział, że mama ma nowotwór. Pękła. Tatuś… nie płakał. Powiedział tylko „To nie zabawne” i dał Ani 1000 zł na „wszystko”. Tylko… mama zmarła w sierpniu, a Ania musiała się wziąć za tym, co nazywają „dom dziecka”. Ale Tatuś nie chciał. Miał w sobie coś, co było inaczej niż w innych ojcach.
I zaczęła się rozmowa, która wylądowała w kuchni. Tatuś mówił, że chce się ją odbić. Że mówił do sąsiadki Józka, że może przejmą opiekę. A cóż, nie miała wyboru. Roboty, którą w ubiegłym roku wygrał w Lidze – to już było normalne.
– Aniutka, mamy problem. Masz pójść do domu dziecka.
– Wiem, Tatuś. Mama powiedziała wczoraj.
– To nie tak, kochana. Chcę, żebyś została u mnie. Rozmawiałem z urzędem. Możesz się opiekować. Jak mówił inżynier z sąsiadki, to i tak „nie ma nikogo, kto by z Edyty”…
Ania wtedy płakała. Bo po raz pierwszy ktoś ją zapytał, czy chce zostać, a nie czy ma „być”.
Pierwszy rok był trudny. Tatuś nie wiedział, jak robić szarlotkę, a gdy ona robiła, robił to jak wszystko – iść czy jechać. Ale Ania nauczyła się kochać Ciągle taki był. Zimny, ale nie lekceważący.
Nawet, kiedy opieka przenieła się do zarośli i wszystko zaczęło się zatapiać w… czymś, co nie było miłością, ale przeklęciem. Tatuś spotkał Barbarę – czarny małp czarny, ale miała uśmiech. I zachciała się dziecka.
– Chyba… chcemy się ożenić. Ale ty… też masz prawo.
Barbara była inna. Gwarantowała, że będzie się займowała od razu wszystkim – studiami, workiem, nawet banknotami. Ale… gładziła się, jakby Ania była suką, która niby jest tam, bo mieliśmy, ale…
Tatuś nie zauważył. Ania też nie chciała. Musiała się uczyć, że intryga i zawyżane normy to czyste wytrwanie. Że Barbara będzie chciała z niej zrobić… nie wiem, może kogoś honorowego?
Byli z Iwą, która też mieszkali u babci, ale to już było dawno. Teraz Ani było tylko Tatuś i… to, co oprócz niego.
Na 18 urodziny dostała kartę. Z tatusiem pojechali do Krakowa. Barwą brzytwy i szklanką z trudem, jakby była pierwsza w rodzinie, która wybrała takie – by się udać. Unikało się jej z nim jeżdżenie, ale teraz… to był podróż z ukochanym.
– Wiesz, Aniutka – Tatuś mówił z dziwnym wyrazem – twoje życie się zaczyna. Ja… jestem do końca.
– Wiem, Tatuś – odpowiedziała – Ty też masz swoje.
Zaczęli się robić z Tatusiem rzeczy, które powinny były się robić wcześniej. Spotkania u fryzjera, tańce na synchroniczne, nawet… małe zadania domowe. Barbara nie wiedziała, czym się zajęć, więc zaczęła znowu… zmieniać sprzęt.
I jak dobrze było, kiedy Tatuś wyjechał do Chorzewa, by sprzedać apartament, w którym mieszkały jego dzieci. W końcu to było coś, co powinien zrobić. W końcu zrozumiała, że uczucie rodzicielstwa nie jest więzarem. Że Ania była dla niego córką, ale nie córką. Że była czymś więcej.
Na sąsiedku była Ania, która zawsze zdążyła pomóc. Tak, on nie był „Tamtejni”, ale on był tutaj. I było dobrze.
Gdyby Ania mogła powiedzieć jedno zdanie, to byłoby: „Byłam dzieckiem. Tak jak byłam na to gotowa.”