Kłótnia

Katarzyna jeszcze raz przeczytała wiadomość i kliknęła w przycisk „Wyślij”. No, a teraz można iść na kawę. Odchyliła się na plecach krzesła, usiadła tak przez chwilę, po czym zamknęła program poczty, wstała i wyszła z biura.
W pomieszczeniu do lunchu siedziała sama Magda, sycząc nos. Katarzyna nie lubiła się wtrącać w cudze sprawy. Pewnie przełożony załamał ją za błędy. Włączyła kociołek, wzięła swój kubek z półki, wsypała dwie łyżki kawy nostryfikowanej i czekała, aż się zagotuje woda.
Magda zaszlochała i odwróciła twarz ku oknu.
— Co się stało? Przełożony odmówił podwyżki? Znowu za wiele się pomyliłaś? — zapytała Katarzyna.
— A Ty się?
— Nic. Tylko chciałam pomóc.
— Niepotrzebnie.
— To po co łez?
Katarzyna nagle przypomniała sobie, jak niedawno widziała Magdę siedzącą w eleganckim mercedesie, jej triumfalny wzrok, którym zabębniła kolegów stojących wtedy na kamiennicy przed siedzibą firmy. Jasne, że ten pan zniknął bez pożegnania, a ta głupiutka rozplakuje się z rozczarowanych nadziei.
Woda zaszumiała, Katarzyna nalała gorączki do kubka i usiadła naprzeciw Magdy, przekładając jej paczkę serwetek.
— Porządnie się ułokuj. Nie musisz, żeby całe biuro wiedziało o Twoich kłopotach. I nie zwlekaj z decyzją.
— Skąd Ty… — Magda podniosła na nią twarz, opuchniętą od łez.
— Wszystko jasne. Mówiął, że ją kocha, obiecywał góry złota, a potem zniknął, nie odpowiada na wiadomości. A Ty masz dwie linie. Starcik, jak się poznaj, — uśmiechnęła się Katarzyna.
— A chcesz córkę? Pomyśl. Zaopiekujesz się nią, nocami latać po przekładach, żeby nie wygłodnieć. Potem zanurkujesz dziecko do przedszkola i wrócisz do pracy. Będziesz się ciągle bawić w opiekę, ważnych spotkań cię raczej nie będzie, przekładów też. Zdenerwujesz się i wystartujesz do szkoły, prowadzisz zajęcia dodatkowe, żeby jakoś wyżyć. Potem poślubisz jakiegoś inżyniera, licząc, że będzie łatwiejszy. Dasz mu dzieciaka i już ich dwoje, jak w kościele, kręcąc się bez snu. Szybko mu przynudzisz swój zmęczony wyraz, zaczął będzie flirtować, potem i w ogóle ucieknie, jak ten. Postanowi, że naokoło полно młodych i wolnych dziewczyn, a aporty to niezupełnie wysoka cena za wolność. A Ty przez całe życie konać się na dwóch miejscach pracy, żeby napisać dwa maluchy…
— Zamknij się! Nic o tym nie wiesz, — przerwała ją Magda.
— A cóż tu znać? Ja sama dorastałam w takiej rodzinie. W prostu narysowałam Ci swoje przyszłość. Pomyśl.
— Ty… zła! — powiedziała dziewczyna i wyszła z pokoju, pozostawiając na stole parę zmiętych, mokrych serwetek.
Katarzyna wypiła kawy. Jeszcze jedna głupiutka w sieciach miłości. Albo jednak zawiniła? Albo wszystko u niej będzie inaczej? Ten pan z mercedesem wróci, poślubi ją… Albo i już ma żonę, albo szuka lepszego wariantu.
— Katarzyna, szuka Cię pan Präner. — W sieniustroj przeszła sekretarka Zosia.
— Idę. — Katarzyna odpaliła kawę, omyła kubek, postawiła na umywalce i ruszyła do przełożonego.
— No to, w końcu opuszczasz nas? No dobrze. Trzymaj się. Napisz prośbę o zwolnienie. Policzę, żebym szybko Ci rozliczyła i nie musieliśmy nawet dojść. Powodzenia…
Katarzynę nazywano karierówką, do niej zazdroszczyli. Najlepsze oferty przyciągały jej, chwalili jej tłumaczenia. Umielała przywrócić kontakt właściwie przyprowadzonego pracodawcy lub uprzejmego partnera. Wyglądała na niewzruszoną, chłodno mającą wszystko pod kontrolą. O niej krążyły plotki, od najbardziej absurdalnych do całkiem trywialnych. Że ją potrącili, opuściła się na miłości, zabrała się za karierę, a sympatycznych facetów nie podchodzi na głowę. Żeby jej się to wszystko miało potwierdzić, znała tylko się sama.
Sama dawno już zaakceptowała decyzję: najpierw kariera, potem wszystko inne. Że będzie się liczyła tylko sama, a nie na „silny chłopięcy plecami”. Żadnego żałosnego doświadczenia, rozczarowań w życiu amorycznym nie miała. Pomogła jej w tym decyzji jedna stara kłótnia, która wydarzyła się między rodzicami.

***
W ostatnim czasie rodzice często się piekli, prawie codziennie. Mama zawsze miała preteksty do porąbki. Ale nie z tego, aby zaczynać, kończyła się wysławianiem, że ojciec ma niski zarobek, że oszukał jej nadzieje, że jest nieszczęśliwym i zniszczył jej życie…
Kiedyś ojciec próbował biznesu, ale partner go złapał, oddał mu wszystko. Ojciec nie padł, zajął się wykładowaniem matematyki w kolegium. Był ceniony i szanowany. Ale mama była niespokojna, zawsze brakowało pieniędzy. Zaczynała go winić, porównując z mężami koleżanek, domagała się zmiany stanowiska, żeby wreszcie mieć prawdziwe zarobki. Ale ojciec nie chciał już ryzykować.
Tak, że mama znów szukała pracy dodatkowej i od czasu do czasu pozowała. W tym dniu mama przyjdzie do domu późnym wiosennym wieczorem. Katarzyna już spała. Spokojnie przysłoniła się, ale rozegnać na hałas. Mama upuściła coś w przedpokoju, głośno krzyczała.
— Cicho! Cały dom obudzisz. Wiesz, która godzina? Tylko nie mów, że byłaś na pracy… — usłyszała Katarzyna głos ojca.
Mama odpowiedziała coś niezrozumiale.
— Może pijanej jesteś? Na mnie możesz się natłuc, ale pomyśl o córce. Już dorastła, wszystko wie.
— Odłóż się. Wyczerpała się, — bezwładnie odparła mama.
— Skoro się.
Katarzyna wstała i cicho wyszła w korytarza, żeby lepiej słyszeć.
— Jakie pretensje do mnie? Ty nie możesz znaleźć pracy, gdzie się dobrze pociąga, może bez znaczenia mam na pracy, na Twoję pensję można umrzeć. O córce bardzo się martwisz, jak widzę? Ona dorasta, to jedno, to drugie. Chce nowe buty, sukienki. I ja dawno nic sobie nie kupiłam.
— Znam, gdzie pracujesz. Ty… — ojciec narzucił matce.
— A cóż? Jeśli zapłacą, nawet w łożko mogę się zabawiać. Sam zarabiaj, ja siedzę w domu. Nie możesz? To i cicho. Ty jesteś nieszczęśliwy, nic nie znaczy. Pamiętasz, co mi obiecałeś? Że nie będę miała z czego brać. Że wszystko dla mnie. O silnym chłopięcym pleciku mówiłeś. I skąd on? To on? Może lepiej się nie opierać. Niszczak. Bardziej cię wyrzuciło, głupi. Ja, głupia, wierzyła…
— Już późno. Dajmy pogadać, — prosił ojciec.
— Niech tylko wszystko wiedzą, taki jesteś. Żadnego wyboru. Gdzie spadnie?.. Idź. Kobiety z mężczyzn z ręki, to jej lepiej, — mamaś pijacki śmiech przewinięł się po mieszkaniu. I nagle się przerwał. Katarzyna usłyszała uderzenie i krzyki matki wadzącej.
— Idź, skutrz! Ja nie zaniknę bez ciebie. Ktoś się o mnie zają, będzie…
Ze skórzanych butów zamarzyły na zimnym laminacie, Katarzyna i tak już wystarczająco słyszała, po czym miała słuchać. Poczekawszy chwilkę, cicho wróciła do pokoju, wpełzła do łóżka i przykryła się kołderką.
Rodzice często się piekli, ale by tak… Wtedy Katarzyna i zrozumiała, że mama ma kogoś. Rano, gdy wstała, ojca w domu nie było. Mama wyglądała na zmęczoną, na Katarzynę nie patrzyła.
— Gdzie tata? — zapytała Katarzyna, kiedy ojciec nie przyszedł spać.
— W Warszawie…
Potem mama znowu wróciła późnym wieczorem. Katarzyna stała przy oknie i czekała. Widziała, jak u wejścia zatrzymał się mercedes, z niego wyszła mama, ale nie natychmiast. Samochód uciekł, a Katarzyna zmieściła się pod kołderką, robienie, jakby śpiła.
Następnego dnia zapytała:
— Czy tata z Tobą rozw就觉得z? Masz inną osobę? Widziałam…
— Już dorosła. Mam nadzieję, że kiedyś zrozumiesz mnie.
Ale Katarzyna nie rozumiała, nie chciała rozumieć. Tata jest dobry, nie pijał, w dzieciństwie zabierał ją na sanki z górki, puszczał balonika… A jeśli się kiedyś napicia, staje się miły i wesoły. Czy ten inny będzie lepszy od taty? I Katarzyna powiedziała, że nie chce rozumieć matkę, że chce być z ojcem. Komuś rzeczywiście przeszła do niego do kolegium.
— Mama ma rację. Jestem nieszczęśliwy. Nie dałem jej życia, o jakim marzyła. Może to będzie on, którego naprawdę potrzebuje. Tak jest. Wziąłbym Cię ze sobą, ale mogę się zaspać u ciotki Marii. U niej dwa pokoje, dwoje dzieci, spać muszę na kuchni. Nic do Ciebie. Wypocznij.
Wtedy Katarzyna i przyjęła decyzję, że nigdy nikogo nie będzie zlewarować, nie na jakimkolwiek chłopięcym pleciku. Wszystko załatwi sama. Miłości nie ma, jeśli tak łatwo przemija. Pieniądze są ważniejsze od miłości. Tylko tak. Jej córka nigdy nie będzie świadkiem spierki, zarzutów i kłótni. Nigdy.
Starała się nie zwracać uwagi na późne powrotu matki. Po wyjechaniu szkoły zaliczyła kursy szych u Uniwersytetu Warszawskiego, przyjęła się pracować w instytucie wyższych studiów technicznych, gdzie było bez limitu materiałów, książek, a wszystko swobodne cza recebe on czytał. Czasem szła do domu po przerwie. Już studentką prowadziła dodatkowe zajęcia.
Rodzice rozwisli, mama uciekła do innego mężczyzny. Ojciec też mieszkał u innej kobiety, mówił, że wynajmuje mieszkanie. Stał się elegancki, spokojny. Katarzyna zaprosiła go do siebie, ale ojciec odmawiał, mówiąc, że nie chce jej mącić.
Z ojcem Katarzyna utrzymywała kontakt, dzwoniła, czasem odwiedzała. Z matką natomiast niemal nie rozmawiali. Oba się uznale, że Katarzyna nie przejebała, a mama była potępiona, że opowiadła ojcu. Sąsiadkami przez to były. Katarzyna pracowała tłumaczką, prowadziła przekład i dodatkowe zajęcia.
A miłość… Miała facetów. Ale znała, że ich zainteresowanie to nie tylko ona, ale i jej mieszkanie. Udogodzenie, nie muszą się sami zbierać, czegoś się nie osiągnąć, łatwiej z Katarzyną i mieszkanie. A ona tak nie chce.
Jednym razem w Warszawie odbywano wystawę z udziałem zagranicznych firm, do Katarzyny zaproszono pracować. Podobało się. Wtedy przyjęła ofertę z Moskwy. Poproszono, aby przemyśleć. A dziś podjęła ostateczną decyzję.

***
Po pracy postanowiła odwiedzić ojca.
— Tata, jadę do Moskwy. Mieszkanie wolne, możesz wrócić. Obiecuj, że jeśli coś potrzebujesz, powiesz mi. Obiecujesz?
— Nic mi nie trzeba, córko. Nikogo nie pojadę. Wdaj się nim mama sprzeda mieszkanie? Tu się przyzwyczaiłem. Zadzwoń.
— Będę, obiecałam, tacie.
— Małżeństwo chcesz?
— Obecnie. Jeśli chcesz, zapraszam Cię na jakąś wesele, — zapewniła Katarzyna.
— I dobrze, nie spiesz się. Twoja mama, czy chcesz obiad? Maria ulgotła!
— Maria ulgotała? — powtórzyła Katarzyna i mrugnęła ojcu. — No, tylko nie skręcaj. Szkoda, że za Ciebie.
— Idź do mamy. Nadal się na nią uznawasz?
— Jasne, tacie, już czas ruszać. Trzeba rzeczy spakować. Zajrzę jeszcze pożegnać. — Katarzyna objęła ojca i pocałowała w czoło.
Od dawna dorostała na jego wzrost.
Katarzyna przetynęła do ostatniego, ale i tak postanowiła się pożegnać z mamą. Ich relacje były lodowate i napięte.
Zobaczyła mamę, gdy szła przez bramę. I chodziła powoli, z dwoma pudełkami, patrząc pod nogi. Katarzyna chciała ją dogonić, ale wtedy z wejścia wyszedł facet. Zapytał czegoś matki.
— Ty się ! Znowu wypijesz… Skoro możesz, lepiej byś odnalazł pracę, drapieżnik…
Katarzyna odwróciła się i ruszyła w stronę odwrotu. Zadzwoni wtedy. Znowu przypomniała sobie tę kłótnię rodziców. Co za, mama poszukiwała sobie „silnego chłopięcego pleca”, a sobie jeszcze gorzej. On, zapewne, też obiecywał jej jakąś lepszą życie. Oburzenie na mamę się nie odroczyło, choć i tak było jej też żal, jak i ojca.
Gdyby nie ta kłótnia między rodzicami, Katarzyna, prawdopodobnie, długo by się wzięła za jakiegoś faceta, jak Magda, wyszło za mąż, rozrodziła. Jego życie układa się inaczej. Nic Moskwy, nic karieru… Niczego. To wszystko będzie, i kariera, i mieszkanie w Moskwie. A silny chłopięcy plecik… Zbędny jest.
Rodzice czasem tak zanurkują się w swoje problemy, że zaslaniają sobie dzieci, myśląc, że one nic nie widzą, nie rozumieją. A dzieci słuchają i słyszą każde wytrącone z wściekłości słowo, zapamiętują wszystko, co powiedziane. I budują swoje życie zgodnie z scenariuszem rodziców lub wybierając przeciwny, pozbawiając się prostego ludzkiego szczęścia…