Teściowa w tarapatach z zięciem.

Julianna nienawidziła swojego syna chrzanego. Chłopak z prowincji, który nawet nie słyszał o dobrych manierach, był kierowcą z wieloletnią przerwą w edukacji, a wieczorami siedział nad swymi grami komputerowymi. Postanowiła wszystko, co w jej mocy, by pozbawić Wiktorkę takiego męża, lecz on wykorzystał najprostszy, ale skuteczny środek – doprowadził córkę do ciąży. Już nikt nie mógł nic zrobić. Julianna często oglądała realities, więc doskonale wiedziała, że jeśli zmusi córkę teraz do aborcji, to przeżyje jej koniec rodziny. Musiała szweryznować ich jak najszybciej. Mężczyzna nawet chciał, by jej córka zamieszkała w thuê, wyobraź sobie! Upchnęła ich z sobą, nawet dużą pokój im przydzieliła.
– Córko, ty ty ty, czemu on znowu w swoje wojniki? – narzekała Julianna. – Ty cały dzień z dzieckiem, choćbyś odetchnęła!
– Mama, on tak robi, by się nie rozpościerać. Potem iść będzie spać ułożyć Ołkę – tłumaczyła córka, chwytając za jej rękę. – Skończ go wyzywać.
Nie, nie był aż taki zły, ten Paweł. Julianna od dziesięciu lat była wdową i dopiero niedawno uszła od zmiany żarówek. A on nie tylko naprawił wszystkie szuflady w kuchni, ale i nowy kran przykręcił. Wystarczyłoby, że raz w mieszkaniu był, ale lepiej mieszkać z lodówkami, które się nie zamykają, niż pogodzić się z tym, że córka poślubi przybysza, który obłapia jegoen trójpiłorową квартирой. Nawet karierę Wiktorki złamał – Julianna marzyła o córce balerynie, a to nie wyszło, a ona miała talent. Teraz, po urlopie macierzyńskim, mogła same chodzić za nauczycielką taneczną w TK. Zły był ten Paweł, bardzo zły.
A syn chrzaniak, jakby nie zauważył jej niechęci. Witał się z „mamo”, o Boże – mamo mu się znalazła.
– Córko, jak wy jak kuchary! – chwalił ją każdą jeść. Julianna bzdrykała, że w jej talerczu jest gulasz z mięsa, a w jego – grill z drobiu wypieczonych z bułką.
– Wiesz, co inni robią za komputerem? – kiedyś narzekała, podając pierogi – wersja dla córki z ruskiem, dla syna chrzanego z czarną kończyło. – Patrzecz, u Przybyszów syn udaje programistę.
– Ja też był programistą – odparł Paweł, mając kawał chleba z masłem z podania, spiesząc, by powiedzieć jak można szybciej.
– I co? Nie został? – prychnęła Julianna.
– Nie, trafiłem, ale nie zdążyłem. Z trudem szczepiłem.
– Przeguśnce, – kiwnęła głową Julianna. – W swoje wojniki gralibyś.
– No, mama! – weszła Wiktorka. – Pawul pomaga, musi byle eksｍｅｎh收入. Powtarzała do niego, by szedł na kondygnację, ale nie chce.
– Jasne, to tak jak się myleć przez hasła, a nie się zastanawiać – rzuciła Julianna.
Córka dwa razy wypociła, a Julianna dumnie wróciła do swojego pokoju.
Ale więcej niż syna chrzanego nienawidziła jego rodziny, którą widziała raz w życiu – z okazji ślubu, a tego jej wystarczyło. Dlatego kiedy Paweł, wbijając wzrok w podłogę, rzekł, że jego rodzice przyjadą na dzień, Julianna ledwo się na nogach utrzymała – tego już tylko jej nie brakowało!
– Niech spoczną w hotelu – nie ustępowała.
– Ja im to powiedział – uparcie powiedział Paweł. – Ale na kolację przyjdą, by się dogodzić.
Julianna chciała rzucić, że to niemożliwe, kiedy wzięła głos Wiktorki:
– Oho! Spieczę coś, może nalecak, oni zdecydowali Asia piekarz i też coś z dna, a mama, swoje bigos!
Julianna westchnęła – jak ona mogła zranić córkę? Mleko jak kwaśne…
– No to… – warczała. – Niech wejdą.
Jak przewidywała, goszarze byli głośni i bez egzystencji, z wypawką przywieźli jedynie koszary, nawet dla wnuczki coś nie. I co lubli, wszystko podpowiadali, że ceny w hotelach są złe, a w ich mieszkaniu miejsca doprowadzą.
Podczas kolacji matka Pawła, spostrzegając, jak Julianna podaje mu bigos, nagle rzekła:
– Ciotka, nie daj mu dużo! Jedzie jak wariat. Od chwili jak znaleźliśmy go w szkole pensjonat, to od jedzenia się nie odzywa. Nie zapamiętał, że siostry się postradały!
Julianna zdezorientowała się, spojrzała na Pawła, potem na córkę. Z twarzy tej widać było tylen raz pomyknięcia.
– O tym mi nic nie mówisz – zdziwiła się Wiktorka.
– To! – ryknęła ciocia. – Wdzięczny! My go wychowywaliśmy, kawałek od serdca, a potem dalej, szkola. Szybko w nim wleźliśmy ten nonsens. Pamiętacie, ile pieniędzy na niego wyłożyliśmy, a jeszcze córki wychować. Pracował, teraz jedną uczyliśmy, a teraz przyjeżdżamy, by drugą spojrzeć.
Gosci z noclegiem nie zostawiła. Poczekawszy, aż Wiktorka spoczyje, zaczęła rozmowę:
– Tak to masz, Pawulo, że rzuciłeś szkole ze względu na tych? – machnęła ręką w stronę drzwi.
– Ciotka, nie mów złego o nich – błagał Pav. – Przyjęli mnie, dom mi dali, jak nie jedzą, to ja – dodatkowo milczał. – No, ale u was najlepiej jest, jak dla mnie!
– To uczyć sam nie хотел? – z osobliwy miną spytała Julianna.
– Chciałem, chciałem, ale najpierw trzeba było siostrę wyszła, teraz mam Wikę i Olę – ich trzeba karmić.
– Rozumiem – potrząsnęła głową i wróciła do swojego pokoju.
Od tego momentu gulasz był taki sam, jak Wiky. Lecz z tygodnia, Julianna z wyrazem zjadła:
– Pawulo, zarobiłam, weźmiemy cie na nowego menedżera w firmie. Wiesz się z komputerem?
– Umieję – zajął się Paweł.
– Dobrze. Wynagrodzenie takie same, a czas wolniejszy. Jeden warunek…
– Zgadzam się – zapewnił Paweł. – Na wszystko!
– Ty iść do szkole – dokończyła Julianna.
Wiktorka przeszła, by ją zemdleć i od siebie rzekła:
– Ciotko, ty najlepsza na świecie!
– A wy jak kuchary jeszcze lepiej – przyznal Paweł.
Julianna wzruszyła ramionami, jakby nic nie była. Nie, nie aż taki zły był ten Paweł…
„Słowia, marzec”.