Wyjątkowy dar

Zwykłe słowa o mnie: „ma dar”. Dla mnie to zawsze była klątwa. Od początku.
Matka zostawiła mnie pod drzwiami sierocińca, gdy miałam miesiąc. Pewnie bała się „daru” swojego lub mojego. Rosłam więc bez rodziców, w bursie. Małgorzata Anna, nasza opiekunka, pierwsza spostrzegła moją odmienność. Gdy grzebałam z dziećmi, jeden chłopiec zabrał mi zabawkę. Jak opowiadała: „Przysięgam, zobaczyłam jak Artemek odleciał na dywan w drugi kąt, a ty odebrałaś swoją lalkę”. Małgorzata była dobra. Zrozumiała, że jestem *zaczarowane dziecko*. Bała się, że jeśli ktoś się dowie, padną eksperymenty. „Chcę cię przed tym osłonić” – mawiała. Pomagała więc ćwiczyć moją moc. Gdy się wściekałam, przemieszczałam przedmioty, nawet ludzi. Wyczuwałam biopola jak psi węch. Nie trzeba było mówić „dzień dobry”, by poznać czyjaś niegodziwość. Brzmi dobrze? Otoczenie jednak czuło moją dziwność. Unikali. Żadna rodzina mnie nie chciała. Było tęskno. Pragnęłam macierzyńskiego ciepła, prawdziwego domu.
Miałam jedną przyjaciółkę. Renata. Tyłka prosiła, by wołać ją Rena. Prawdziwy z niej był diabli pomiot, zawsze się miałyśmy cudownie. Rodzina, nie inaczej. Znała moją tajemnicę. Nigdy nie kazała się nią posługiwać dla korzyści. Tej wierności nie zapomnę. Rena straciła nadzieję na adopcję. Piętnastolatki? Z bursy nikt nie bierze.
Aż pewnego dnia Rena wpadła do pokoju. Oczy jej płonęły, całą mnie oblała dziką energią.
– Słuchaj, Zuza! Wyobraź sobie! Adoptują mnie! Będę mieć rodzinę! – Rzuciła się na mnie, objęła za kark i kręciła mną po izbie. – Znaleźli się ludzie! Mam szczęście! – Nagle stanęła i spojrzała tępo. – Nie martw się, będę cię odwiedzać. Pójdziemy je zobaczyć, czekają przy sekretariacie dyrektorki!
Pociągnęła mnie za rękę. Drzwi sekretariatu otwarły się, wychodziło małżeństwo. Ogromny mężczyzna: szerokie bary, ostry podbródek, potężne kości policzkowe. Wyłapałam dwoje biopól. I mi się nie podobało.
Od niego płynęła energia siły – nie, *gwałtu*. Brutalność. Złość.
Ona była słaba, przerażona. Dzika pustka i zmęczenie.
– Ach, Renatko! – Mężczyzna rozciągnął się w uśmiechu. Czułam dreszcze. – Sprawy załatwione. Jutro wracasz z nami.
Rena rzuciła mu się na szyję. A ja poczułam w nim nową emocję. Nie ojcowską czułość. Łakomstwo. Chucie.
Wróciłyśmy do pokoju. Rena hasała, ja siedziałam na łóżku, próbując pojąć tamte czucia. Może to halucynacja?
– O co ci chodzi? – Rena siadła przy mnie. – Nie smuć się! Będziemy się widywać!
– Renuś, ta para… źli ludzie. Ten mężczyzna… niegodziwy.
Rena zmarszczyła brwi.
– Przestań, Zuzo! Zazdrość cię zżera? Czekałam tak długo! Paweł Andrzej? Uroczy. Rozmawiałam z nimi! Promieniują dobrocią! Paweł powiedział, że będę mieć swój pokój, wyobrażasz?
– Renuś! Przecież czuję ludzi!
– Zostaw, Zuzo! – Rena zerwała się, podeszła do okna. – Psycholog szkolny i dyrektorka ich sprawdzili! Papiery idealne! Domyślałam się, że dla mnie się ucieszysz. – Głos jej zadrżał.
Zrobiło mi się wstyd. Objęłam ją od tyłu.
– Wybacz. Oczywiście, że się cieszę. Pewnie się mylę. Po prostu… tęskno mi.
– Nie martw się! Masz dopiero siedem lat, ciebie też ktoś weźmie. Spakuję się.
Spałam źle. Śnił mi się Paweł Andrzej – potwór, oczy jarzyły się wściekłością, usta pełne kłów ściekłych śliną.
Rena ledwie mnie obudziła. Była spakowana. Na ganek żegnałyśmy się długo. Jakbym mocą uścisku mogła ją ocalić. Gdy wsiadła do samochodu, a opiekunowie wrócili do budynku, zostałam sama. Tylko ja zobaczyłam, jak „nowa matka” Reny siadając, westchnęła z ulgą, a Paweł Andrzej skrzywił się nadętą, zdradziecką połówką uśmiechu.
Przez dzień byłam nieprzytomna. Spostrzegła to Małgorzata Anna. Na podwórku odprowadziła mnie w ustronne miejsce.
– Zuziu, co się dzieje? Tęsknisz za Ren
Teraz, kiedy z mroku wyłoniła się jasność, Aga zrozumiała, że ten dar, przez który czuła się jak przeklęta owca, był właśnie tym, co przywiodło Różę i ją samą do ciepłego, bezpiecznego domu Małgorzaty, ich prawdziwego domu.