Idealny mąż. Ale nie dla mnie

Hej, słuchaj, przypomniała mi się taka historia z naszej uliczki, no wiesz, z działek. Pamiętasz, jakie plotki krążą o Małgorzacie i jej Marianie? Akurat stałam w kuchni, barszcz bezmyślnie mieszałam, a tu sąsiadka Bronisława wpada, patrzy w okno i szepcze:
– Małgosiu, ty popatrz tylko na niego! – i kiwa głową w stronę działki naprzeciwko. – Mąż, to dopiero mąż! Co tydzień żonie kwiaty nosi, rano autko umył, żeby Agatkę do pracy podwieźć. A twój gdzie?

No i stałam tak, mieszam, a za oknem rzeczywiście nasz Antoni z siódemki, jakby nigdy nic rozsadę pomidorów sadzi, a na ławce bukiet czerwonych róż leży.

– Broniu, daj spokój – zmęczona odpowiadam. – Każdy żyje po swojemu.

– Jakie po swojemu! – oburzyła się, siadając przy stole. – Przyjrzyj mu się! Działka mu jak z pocztówki, żonę pod niebiosa wynosi, wnuki co weekend na rowerach wozi. A ta Agata to jak chodzi szczęśliwa! W zeszły wtorek spotkałam ją u sklepu, to przez pół godziny opowiadała, jak Tolek jej wieczorami stopy masuje.

Skrzywiłam się. Antoni Kowalski rzeczywiście był uważany za wzór. Całe osiedle, wszystkie sąsiadki o tym wiedziały. Pierwszy odśnieżał nie tylko swój wjazd, ale i starszym sąsiadom. Pomagał płoty naprawiać, narzędzia pożyczał, głosu na żonę nigdy nie podniósł.

– A co ja z tego mam? – wyłączyłam palnik, odwracając się do niej. – Mój Marian też dobry człowiek.

Bronisława prychnęła.
– Dobry! Wczoraj o jedenastej wieczorem muzyki nawrzucał na całego, moja Justynka się obudziła i płakała do rana. A onegdaj jego samochód całą drogę zablokował, pan Ludwik ledwo przejechał.

– Po prostu miał zły humor – broniłam go, choć sama wiedziałam, że to kiepska wymówka.

Marian naprawdę nie był idealnym mężem. Potrafił zapomnieć o urodzinach, zostawić brudne naczynia w zlewie na tydzień, wydać pół pensji na wędkarskie gadżety. Ale kochałam go takiego, jaki jest. Kochałam te jego niezdarne próby zrobienia śniadania, kiedy chorowałam. Kochałam, jak chrapał przez sen. Nawet ten jego zwyczaj rozrzucania skarpetek po całej sypialni jakoś lubiłam.

Po wyjściu Bronisławy wyszłam do ogródka podlewać ogórki. Przez płot dobiegała cicha rozmowa Antoniego z żoną.

– Agatko, może ci krzesło przyniosę? Nie klęcz tak, krzyż sobie nadwyrężysz.

– Nie trzeba, Tolciu, szybko sprawdzę poziomki.

– To ja tymczasem herbatę zrobię. Chcesz z cytryną czy z konfiturą?

– Z konfiturą, kochany.

Niechcący porównałam to z poranną rozmową z moim własnym mężem.

– Marian, śniadanie gotowe!

– Już! – krzyknął z łazienki, po czym dodał: – Kawę masz?

– Rozpuszczalna w słoiku, sam znajdziesz.

– Ale gdzie ona tam…

Skończyło się na tym, że Marian pojechał do pracy, wypiwszy tylko herbatę, bo kawy nie chciało mu się szukać, a ja cały dzień się wściekałam na siebie, że nie postawiłam mu kubka na stole wcześniej.

Wieczorem, układając do snu wnuczkę Zosieńkę, która była u nas na feriach, usłyszałam jak dziewczynka wzdycha.

– Co się stało, słoneczko?

– Babciu, a czemu pan Tolek Kowalski z siódemki cioci Agacie codziennie kwiaty daje? A mój dziadek Marian nigdy tobie nie daje.

Przysiadłam na brzegu łóżka, poprawiłam Zosi kocyk.

– A bardzo byś chciała, żeby dziadał mi kwiatki?

– Tak, bardzo! Przecież ty jesteś dobra, bajki mi czytasz i faworki pieczesz. Czemu on tobie nic nie daje?

Prawda z dziecięcych ust zabolała podwójnie. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć wnuczce, więc tylko pocałowałam ją w czoło i szepnęłam: „Śpij, moja dobra”.

Następnego dnia, spotkawszy w sklepie Agnieszkę Kowalską, niechcący się jej przyglądałam. Agnieszka naprawdę wyglądała na szczęśliwą kobietę. Zadbaną, w ładnej sukience letniej, z porządną fryzurą.

– Małgorzato, cześć! Co słychać? – uśmiechnęła się, wybierając pomidory
Czuła, jak Marek delikatnie poprawia jej kołdrę, i pomyślała, że ten moment, gdy bez słów podsuwa jej taler jej ulubionych pierogów właśnie z piekarnika, znaczy dla niej więcej niż wszystkie wystawne gesty świata sąsiadów.