Nie mam pojęcia, w rubryce «ojciec» jesteś wymieniony, zabieraj bliźniaki!

O Boże, słuchaj, co mi się przytrafiło. Trzy lata po rozwodzie nagle okazałem się ojcem nowo narodzonych chłopców! Sam sobie winny, trzeba było formalnie załatwić te papiery! Ale wyszło na dobre, jak się potem okazało…
Z Olą byliśmy małżeństwem dziesięć lat. Mieliśmy dwie córki, Zosię i Hanię, prawie rówieśniczki. Życie niby normalne: dzień praca, wieczory dla rodziny, ale nasza mama zaczęła jednak często gdzieś zaniedbywać. To do koleżanki wpadła, to w sklepie kolejka, to w robocie zaległości… Aż w końcu „życzliwi” donieśli, że Ola ma kogoś na boku.
Naturalnie, nie czekałem i postawiłem ją pod ścianą. Ola od razu przeszła do kontrataku, a jak wiadomo, najlepsza obrona to atak. Że za mało jej poświęcam, że przestała czuć się kobietą, że dom pochłania cały jej czas, a córki, córki podobno kochały tylko mnie… W skrócie, nakrzyczała i oznajmiła, że odchodzi do tamtego faceta. I odeszła, serio, zostawiając dziewczynki ze mną.
Zosia i Hania na początku nie mogły pojąć, gdzie się mama podziała, ale z czasem się przyzwyczaiły. Akurat wtedy dostałem propozycję przeniesienia do innego miasta, objęcia nowego oddziału w firmie, więc się zgodziłem. Zaczęliśmy się pakować, wszystko potoczyło się błyskawicznie, więc wyjeżdżając, nie zdążyłem formalnie rozwieść się z Olą.
W nowej robocie poznałem fajną kobietę. Zofia była w moim wieku i też sama wychowywała dwie córki. Nie zastanawiając się długo, zamieszkaliśmy razem jak jedna wielka rodzina. Dziewczyny były praktycznie rówieśniczkami, wieczorami w domu panował wieczny gwar: raz bawiły się wspólnie wesoło, a raz kłóciły o jakieś głupoty, istny żłobek, no naprawdę! Ja i Zosia zachwycaliśmy się nimi, ale po cichu próbowaliśmy doczekać się synka. Niestety, jakoś nie wychodziło.
W chwili tego dziwnego telefonu minęły już dwa lata, jak żyliśmy razem i prawie straciliśmy nadzieję na syna… No, trudno, będziemy kochać nasze dziewczyny. Ale wracając do tego telefonu.
Po numerze na wyświetlaczu od razu poznałem, że dzwonią z rodzinnego miasta:
— Mikołaj Piotrowicz?
— Tak, słucham?
— Mam niestety smutną wiadomość… Pańska żona, Ola Pawłówna, niestety nie odzyskała przytomności i zmarła dziś rano. Proszę przyjechać po dzieci, jutro je wypisujemy, a co do spraw związanych z Olą Pawłówną, wszystko omówimy jutro.
— To jakiś żart? Nie widziałem Oli od trzech lat, a nasze dzieci siedzą właśnie obok mnie.
— Niech Pan nie wygłupia, w rubryce «ojciec» jest Pan wpisany, proszę przyjechać po bliźniaki!
Tamta strona się rozłączyła. Kompletnie zbity z tropu sprawdziłem numer przez internet: to był naprawdę rodzimy szpital miejski.
Zosia patrzyła na mnie wielkimi oczami i też nie mogła zrozumieć, o co chodzi, słyszała całą rozmowę. Szybko się spakowaliśmy, zawieźliśmy dziewczynki do babci z dziadkiem i pojechaliśmy wyjaśnić, co się stało z moją byłą.
Pod szpitalem spotkaliśmy przyjaciółkę Oli. To ona nam opowiedziała, że jej chłopak zostawił ją zaraz po tym, jak powiedziała mu o ciąży. Ciąża przebiegała u Oli bardzo ciężko, bliźniaki to nie przelewki, a pod koniec stało się coś naprawdę złego… Dzieci uratowano od razu, ale ich mama zapadła w śpiączkę i po kilku dni jej nie było. Bliźniaków trzeba było zarejestrować po urodzeniu, a matka w takim stanie nie mogła podać aktualnych danych, więc wpisano je zgodnie z danymi z Urzędu Stanu Cywilnego, gdzie ciągle figurowałem jako jej mąż, automatycznie zostając ojcem dzieci.
Przyjaciółka Oli, płacząc, opowiedziała wszystko, obiecała pomoc w razie czego i poszła, a Zosia stała obok i jakoś mocno, mocno ściskała moją dłoń.
— Zocha, co ty?
— Mirek, przecież my ich weźmiemy, prawda?
Widać było, że Zofia ze wszystkich sił powstrzymuje radość i uśmiech.
— Kogo? Bliźniaków?
— Tak, tak, tak… No, proszę! A może nasze własne nigdy się nam nie uda, a tu od razu dwaj, gotowi…
— Zocha, przecież to nie zabawki, żeby tak… no nie wiem…
— Mirek, ale ja mówię poważnie! A dziewczyny to jak się ucieszą! Twoim przecież to i w połowie rodzoni bracia… No, Mireczku…
Krótko mówiąc, nie oparłem się. Wzięliśmy bliźniaków, Ol
A teraz, słuchaj, nasz dom zamienił się w prawdziwie gwarny plac zabaw z czwórką dziewczynek i tymi dwoma maluchami, Krzysiem i Jasiem, a kiedy wieczorem wszyscy wreszcie zasypiają, czasem łapiemy się na tym, że patrzymy na siebie z Agą, szczęśliwymi i spełnionymi, że los w tym całym zamieszaniu zesłał nam jednak dwóch upragnionych synków.