Ocalil mnie, a ja zniszczyłam jego

Zjawiał się tylko po to, by życie mi ocalić, gdy ja jego uczucia zmarnotrawiłam.
— Halino! Halino, co ty wyprawiasz?! — Głos Bogdana drżał, ledwo powstrzymując ból. — Wiesz przecież, co dla ciebie czuję! Czemu mi to robisz?!
— Nie komplikuj, Bogdan! — Halina odwróciła się do okna, zasłaniając oczy przed jego wzrokiem. — Postanowienie zapadło. Władysław to porządny człowiek, ma uznaną pozycję, życie w dostatku nam zapewni.
— A miłość? To, co było między nami? Czyżby nie miało wagi?
Halina zaciśnęła pięści tak mocno, że paznokcie wbiły się w dłonie. Ważne było. Ważniejsze, niż dość się przyznać. Lecz matka leżała w szpitalu po drugim zawale, a koszt leczenia sięgał takich sum, których z Bogdanem nie mieli i mieć nie mogli.
— Było pięknie, lecz życie bajką nie jest, — odparła chłodno.
Bogdan podszedł, rękę wyciągnął, lecz się powstrzymał.
— Halinko… Pamiętasz ten dzień nad jeziorem? Gdy pod lód wpadłaś? Wyciągnąłem cię, przysięgaliśmy sobie…
— Dość! — Odwróciła się gwałtownie. — Nie wypominaj! Minione nie wróci.
Patrzył na nią jakby pierwszy raz ją widząc. Wreszcie zwolna głową skinął.
— Pojmuję. Skoro tak… — Siegnął po kurtkę z komody. — Szczęść Boże, Halino Marcinkiewicz.
Odszedł, drzwi cicho za sobą zamykając. Halina słyszała, jak kroki na schodach cichły, i dopiero wtedy łzom pozwoliła płynąć.

Władysław Niemczyk istotnie był porządnym człowiekiem. Wdowiec po pięćdziesiątce, dyrektor znaczącej firmy, oferował Halinie nie tyle małżeństwo, co stabilizację. Gdy matka trafiła do szpitala, on wziął na siebie wszystkie wydatki, nie żądając niczego prócz zgody na ślub.
— Młoda jesteś, urodziwa, rozumna, — mówił, rękę jej trzymając. — Ja wiek już mam, potrzebna mi towarzyszka życia. Dobrze się uzupełniamy.
Halina kiwała głową, czując się jak towar na jarmarku. Lecz wyboru nie było. Matka powracała do zdrowia, lekarze obiecywali pełny powrót do sił pod warunkiem starannej opieki i drogich leków.

Ślub był cichy, w szczupłym gronie. Władysław okazywał się uważnym mężem. Miłości nie wymagał, zadowalając się szacunkiem i wdzięcznością. Halina z całych sił starała się być dobrą żoną.

Bogdana nie widziała trzy miesiące. Aż spotkali się w przychodni.
— Jak się wiedzie? — spytał uprzejmie, jakby obcą osobę.
— Zwyczajnie. A tobie?
— Też. Mnóstwo roboty.
Schudł, zbrązowiał od słońca, nosił nowy garnitur. Chciała spytać, skąd pieniądze, lecz powstrzymała się.
— A mama? — Bogdan zawsze jej matkę lubił, ona jego także.
— Lepiej. Dochodzi do siebie.
— Pozdrów.
— Pozdrowię.
Stali w korytarzu przychodni i Halinie nagle, wyraźnie, przypomniał się ten zimowy dzień, gdy ją uratował. Mieli siedemnaście i dziewiętnaście lat. Jeździli na łyżwach po zamarzniętym jeziorze Śniardwy pod Miłkami. Lód wydawał się mocny, lecz Halina odsunęła się zbyt daleko.
Trzask był stłumiony, lecz Bogdan go usłyszał. Krzyknął, by się nie ruszała, sam czołgając się po lodzie ku niej na brzuchu. Gdy wpadła, zdążył ją za rękę uchwycić. Potem były minuty walki z lodowatą wodą, jego rozpaczliwy trud, by ją wydostać, własna kurtka, w którą ją otulił.
— Będzie dobrze, — szeptał, rozcierając jej zziębnięte dłonie. — Nie zostawię cię. Niczego.
I wtedy sobie przysięgali miłość wiekuistą. Halina miała siedemnaście lat i wierzyła święcie.
— Muszę już, — rzekł Bogdan, zrywając wspomnienie.
— Oczywiście.
Odszedł, a Halina stała w korytarzu długo, potrząsając w dłoni skierowanie do lekarza.

Życie z Władysławem układało się gładko. Matce wybudował dom na przedmieściach Poznania, pielęgniarkę wynajął, Halinę zatrudnił w swej firmie na prestiżowym stanowisku. Prowadziła dokumentację, dobrze zarabiając, a czuła się jak balast.
— Jakaśś dziś markotna, — zauważył mąż przy kolacji.
— Tylko znużona.
— Może gdzieś odpocząć? Wyjedziemy na weekend do Zakopanego?
Władysław był czujny. Dostrzegał jej wahania nastroju, dogadzał, podarunki ofiarował. Halina wiedziała, że wiele niewiast za szczęściarzkę by ją uznało.
— Dobrze, wyjedziemy.
Dom w Zakopanem był wytworny, z basenem i ogrodem. Halina wyciągnięta w leżaku, w chmury patrzyła. Mąż obok gazetę czytał.
— Słuchaj, a pamiętasz Bogdana Nowaka? — spytał nagle.
Halina drgnęła.
— Pamiętam. Czemu?
— Tu, w gazecie, o nim piszą. Człowiek teraz dość znany. Firmę budowlaną otworzył, osiedla domków stawia. Podobno nieźle mu idzie.
Pokazał
A jednak z każdym mijającym rokiem coraz wyraźniej rozumiała, że najgłębszą ranę zadała nie jemu, lecz sobie samej, skazując swe serce na wieczną samotność.