W tej rodzinie nie ma miejsca dla ciebie

W tej rodzinie ciebie nie ma
– Ty tu nie istniejesz! – Helena przekrzyczała wszystko, głos dźwięczał furią. – Pojmujesz? W naszej rodzinie nie ma dla ciebie miejsca!

– Helu, uspokój się – Marek próbował interweniować, lecz żona uciął próbę.

– Zamknij się! Twoim milczeniem przez lata dałeś do zrozumienia, że może robić, co jej się podoba!

Aneta stała w progu salonu, walizka podróżna w dłoni. Twarz miałaby śmiertelnie bladą, wargi drżały, lecz w oczach wciąż tlił się wyraz dumy.

– Przyjmuję do wiadomości, mamo. Jak zaznaczasz.

– Nie nazywaj mnie mamą! – wrzasnęła Helena. – Mam tylko jedną córkę, i nią nie jesteś!

Marek runął ciężko w fotel, zakrywając twarz dłońmi. Aneta spojrzała na ojca, czekając na choćby słowo obrony. Mężczyzna jednak milczał.

– Tato? – szepnęła niepewnie.

– Anetko, może bez takiej radykalności? – wreszcie uniósł głowę Marek. – Rozmówmy się spokojnie.

– O czym? – Helena porwała ze stołu fotografię i cisnęła nią o podłogę. Szkło rozprysło się w drobne szczątki. – Okryła naszą rodzinę hańbą! Całe Płock palcami wytyka!

Aneta spojrzała na strzaskaną ramkę. To było wspólne zdjęcie z ubiegłorocznych świąt – szczęśliwa rodzina, promienne uśmiechy. Teraz wydawało się okrutną kpiną.

– Mamo… Heleno Andrzejewna – poprawiła się Aneta, – nie zawiniłam, że tak się złożyło.

– Nie zawiniłaś? – matka zrobiła krok w stronę córki. – Romansujesz z żonatym mężczyzną! Rozwalasz cudzą rodzinę! Teraz jeszcze spodziewasz się jego dziecka!

Aneta odruchowo przycisnęła dłoń do brzucha. Ciąża była ledwie widoczna, lecz wieść obiegła już całe ich niewielkie Radomsko.

– Kocham go – wymówiła cicho.

– Kochasz! – Helena przedrzeźniała. – Czterdziestoletniego ojca trójki dzieci! No powiedz, cóż w tobie szczególnego, że dla ciebie porzucił żonę?

Aneta zbladła jeszcze bardziej.

– On mnie kocha. Będziemy razem.

– Gdzie? – warknęła matka szyderczo. – Tutaj? W moim domu? Sądzisz, że pozwolę ci sprowadzić tu tego… tego…

– Heleno, starczy – wtrącił się Marek. – To jednak nasza córka.

– Nasza? – Helena obróciła się do męża. – Ja takich córek nie rodziłam! Ją wychowałam, na uniwersytet posłałam, pracę pomogłam znaleźć. A ona co? Związała się z pierwszym lepszym!

Aneta postawiła walizkę na podłodze.

– Brunon nie jest pierwszym lepszym. Znamy się ponad rok.

– Ach, ponad rok! – Helena załamała ręce. – Cały rok mnie okłamywałaś! Gadałaś o nadgodzinach, a sama biegałaś do kochanka!

– Nie okłamywałam, po prostu…

– Po prostu co? Ukrywałaś? To właśnie jest kłamstwo!

Marek podniósł się z fotela i podszedł do okna. Za szybą siąpił deszcz, niskie, szare chmury przywarły do dachów sąsiednich domów.

– Anetko – powiedział, nie odwracając się, – a co mówi ten Brunon? Czy rzeczywiście się rozwodzi?

– Naturalnie, że się rozwodzi – odparła Aneta. – Złożył już papiery w sądzie.

– Złożył papiery – powtórzyła Helena. – A rodzinę już rozwalił. Dzieci zostaną bez ojca.

– Nie było między nimi miłości – próbowała wytłumaczyć Aneta. – Żyli jak sublokatorzy. Brunon twierdzi, że to małżeństwo z rozsądku, nie z uczucia.

– Naturalnie, że tak mówi! – Helena zachichotała kpiąco. – Wszyscy żonaci tak gadzą! Żony nie kochają, dzieci nie chcieli, do ołtarza na siłę pchani! Potem, gdy zabawią się wystarczająco znudzą i wracają do rodziny!

– Brunon nie jest taki – uparcie stwierdziła Aneta.

– Każdy jest taki! – ciąła Helena. – Sądzisz, że nie znam życia? Tylu takich historii napatoczyłam się! Obiecują złote góry, a potem ulatniają się, gdy tylko dowiedzą się o ciąży!

Aneta drgnęła.

– On wie o dziecku. I jest szczęśliwy.

– Szczęśliwy? Gdzież on w takim razie? Czemu nie przyszedł z tobą? Nie stanął w obronie swojej ukochanej?

– On… on jest w delegacji. Wraca za tydzień.

– Jakże wygodnie – syknęła Helena. – Wyjechał akurat, gdy wszystko wyszło na jaw.

Aneta spuściła wzrok. Sama dziwiła się, że Brunon wyjechał właśnie tego dnia, gdy postanowiła powiedzieć rodzicom. Wyjaśnił jednak, że delegację zaplanowano dawno i nie dało się jej odwołać.

– Helu, może nie wyciągajmy pochopnych wniosków? – poprosił Marek. – Dajmy Anetce czas na zastanowienie.

– Zastanowienie? – Helena spojrzała na męża jak na szaleńca. – Ona już za nas wszystko wybrała! Zaszła w ciążę z żonatym! Teraz całe Radomsko g
Po cichu przysięgła sobie, że następnego dnia spotka się z żoną Wiktora i spojrzy prawdzie w oczy, choćby miała to złamać jej serce na zawsze.