I tak się zdarza…

I tak bywa…
Nikt nie czekał na Maciusia na tym świecie. Lecz przyszedł. Oznajmił się głośnym płaczemkiem, żądaniem jedzenia, uwagi, opieki. A mama… Mama uciekła, zataczając się ze słabości, ledwie dwa dni po porodzie. Zniknęła w nieznanym kierunku, nie czując ani odrobiny więzi z malutką grudką i nie chcąc brać odpowiedzialności za jego życie. Ma ledwie dziewiętnaście lat, jedyna bliska osoba – babcia – zmarła rok temu. Był jeszcze chłopak, wiele obiecywał, ale porzucił. Wszyscy ją porzucili! Rodzice w dzieciństwie, wywracając się samochodem, babcia, która tak kochała swoją dziewczynkę, też niedawno odeszła… Tata był z domu dziecka, u mamy zaś były siostry, ale te od dawna mieszkają we Włoszech wraz ze swoim ojcem, jej dziadkiem, i nie utrzymywały z nią kontaktu.
Jakaś niedorzeczna historia, w której było wiele uraz, złości, jakiegoś dzielenia… Z początku jej to wszystko nie obchodziło, a potem, gdy babci całkiem zrzedło i trafiła do szpitala, nie było miejsca na opowieści.
Tego roku powinna była skończyć technikum, koledzy z grupy teraz piszą prace dyplomowe, a ona… Cóż, nic to, nic. Sama sobie jakoś poradzi, ale tylko sama! A dziecko – to ciężar. Bardzo ciężki! Praktycznie niemożliwy. A jej samej i tak ciężko, ich wszyscy tego nie rozumieją? Więc zostawiła swojego maluszka, może ktoś mu pomoże. Jak kiedyś tacie. A oni wciąż przychodzą, coś gadają, a kim są, po co – nie wiadomo. I już ich… Jak tylko sił trochę przybędzie, jakoś to będzie dalej żyć…
A Maciusiowi mama nie jest potrzebna później. Potrzebuje jej jej teraz, właśnie w tej chwili! Przytulić policzek do maminej piersi, napić się maminego mleczka, poczuć bicie jej serduszka…
Lecz nie ma matczynego ciepła, więc jest strasznie i samotnie. Płacze, chce do mamy. A jego biorą ciągle inne ręce, obce ręce. Karmią mlekiem, ale to nie mamine mleczko, więc ciągle boli i skręca w malutkim brzuszku. Sen niepokojący, w wyczekiwaniu… Bo nawet przez swój niespokojny sen maluszek poznałby głos mamy. Ale głosy wciąż obce.
Mały Maciuś umiał czekać. Czekał na matczyne ręce, ciepło jej ciała, smak jej mleka i pewnie modlił się swymi niemowlęcymi bogadami całym swym czuciem i nawet chrapnięciami swego malutkiego noskiego.
I bogowie go usłyszeli. Główna lekarka szpitala, miła kobieta o dobrym sercu, nie potępiała młodej matki, ale też nie mogła pogodzić się z tym, że taki słodki, malusieńki aniołeczek został bez mamy.
Wykorzystała wszystkie swoje znajomości i dowiedziała się wszystkiego o mamie Maciusia, odnalazła adres dziadka mamy i pradziadka Maciusia w dalekich Włoszech, nawiązała z nim kontakt i długo rozmawiała przez wideoczat. Opowiedziała mu o nieszczęśliwej i samotnej młodej wnuczce, której nikt nie pomaga na tym świecie, i o malutkim chłopczyku, który jeszcze życia nie zaczął, a już nikomu niepotrzebny.
Dziadek nie mógł już tak daleko jechać, ale za to przyjechały obie ciocie, siostry mamy. Chora mama Macia leżała u siebie w domu. Strasznie bolała i paliła ją pierś, mleko już prawie nie dawało się odciągnąć, gorączka skoczyła. Długo nie mogła pojąć, co się dzieje, kim są ci ludzie i czego chcą. Lekarka z karetki zawiozła młodą mamusię z powrotem do szpitala, gdzie pielęgniarki delikatnie, lecz stanowczo, nie zważając na łzy i protesty,
odciągnęły resztki mleka z piersi, zbijały gorączkę i przyniosły Maciusia. Ten uważnie patrzył na nią swymi oczkami, marszczył nosek
i wykrzywiał minki. Czy poznała synka? Oczywiście, że poznała. Wzięła na ręce. Znaczy, już nie wypuści.
Potem wypisano ją ze szpitala i dwie głośno gaworzące ciocie zawiozły ją z synkiem do domu. Tam jakoś sama przez się już pojawiła się łóżeczko, komodę wypełniły pieluszki i malutkie ubranka… Kałuże słońca tańczyły na podłodze. Ciocie z nią rozmawiały, karmiły ją znajomymi makaronami z serem, które nazywały pastą. Ale nieważne, jak i co wszystko nazywają, ważne, że już nie jest sama. Ważne, że jest ktoś, kto pyta:
– Jak się czujesz? Jadłaś? Piłaś? Pij więcej herbaty z mlekiem, dzięki temu i tobie mleka przybędzie. Może się trochę prześpisz? Ty w nocy z Maciusiem długo siedziałaś, niewyspana…
Myślicie, że to opowieść o chłopcu Maciusiu, albo o jego mamie, młodej i nieporadnej? Ależ nie, nie. To.