Nie mam pojęcia, w rubryce «ojciec» jesteś wpisany, zabieraj bliźniaki!

Słuchaj, wiesz, jak to czasem życie potrafi zaskoczyć? Dostałem taki telefon parę lat po rozwodzie: „Niczego nie wiem, w rubryce «ojciec» jest Pan wpisany, proszę zabrać bliźniaki!” I tak w jeden dzień zostałem ojcem noworodków. Sam sobie winien, trzeba było formalności dopilnować! Ale wyszło, że to błogosławieństwo…

Z Olą byliśmy małżeństwem dziesięć lat. Mieliśmy dwójkę córeczek w odstępie roku, Karolinę i Darię. Życie niby normalne: dzień praca, wieczorem rodzina, tylko że ich mama zaczęła gdzieś znikać częściej. To do koleżanki wpadnie, to kolejka w sklepie, to zaległości w robocie… Aż w końcu życzliwi donieśli, że Ola ma kochanka.

Naturalnie, nie zwlekałem, postawiłem ją pod ścianą. A Ola od razu w kontratak – wiadomo, najlepsza obrona. Że brakuje jej mojej uwagi, że przestała czuć się kobietą, że ten cały dom i obowiązki jej czas pożerają, a dziewczynki… dziewczynki podobno kochały tylko mnie. Pokrzyczała, rzuciła, że odchodzi do tego faceta. I poszła, naprawdę, zostawiając dziewczynki ze mną.

Karolina i Daria najpierw nie mogły pojąć, gdzie mama się podziała, ale człowiek się przyzwyczaja. Akurat zaproponowano mi przenosiny do innego miasta, miałem objąć nowy oddział, więc się zgodziłem. Pakowanie z córkami poszło szybko, wyjazd błyskawiczny, więc formalności rozwodowe zaniedbałem. Wpadłem w wir.

Na nowej posadzie poznałem fajną kobietę. Agnieszkę. Była w moim wieku i też wychowywała sama dwie córki. Nie długo się zastanawiając, wprowadziliśmy się razem. Zrobiliśmy jedną dużą rodzinę. Dzieciaki były prawie w tym samym wieku, wieczorami w domu istny rejwach: dziewczyny albo razem się wesoło bawią, albo kłócą o jakąś drobnostkę – całe przedszkole, na Boga! Z Agnieszką cieszyliśmy się nimi, ale po cichu liczyliśmy na wspólnego synka. Jakoś nie wychodziło.

Gdy zadzwoniono z tą dziwną wiadomością, żyliśmy już z Agnieszką dwa lata i prawie straciliśmy nadzieję na syna… No trudno, będziemy kochać nasze dziewczynki. Więc, ten telefon.

Po numerze na komórce poznałem od razu, że to z budki z mojego rodzinnego Łodzi:
— Mikołaj Pietrowicz?
— Tak, słucham.
— Mam dla Pana złą wiadomość… Pana żona, żona Olga Pawłowna, niestety nie wybudziła się ze śpiączki i dziś zmarła. Proszę przyjechać po dzieci, jutro je wypisują, a co dalej z ciałem Olgi Pawłowny wyjaśnimy jutro.
— Żartujecie sobie? Nie widziałem Olgi Pawłowny trzy lata, a nasze dzieci są teraz przy mnie.
— Niczego nie wiem, w rubryce «ojciec» jest Pan wpisany, proszę zabrać bliźniaki!
Po drugiej stronie się rozłączono. Oszołomiony sprawdziłem numer w sieci: to rzeczywiście był numer tamtejszego szpitala położniczego.

Agnieszka patrzyła na mnie wielkimi oczami i też nie kumała, o co chodzi, słyszała całą rozmowę. Szybko spakowaliśmy się, zawieźliśmy dziewczyny do dziadków i pojechaliśmy wyjaśnić, co się stało z moją byłą.

Przed szpitalem trafiliśmy na koleżankę Oli. To ona nam opowiedziała, że kochanek rzucił moją byłą żonę od razu, jak tylko dowiedział się, że jest w ciąży. Ciąża przebiegała u Oli bardzo ciężko, bliźniaki zawsze to wyzwanie, a na koniec stało się coś strasznego… Dzieci uratowano od razu, ale ich mama zapadła w śpiączkę i po kilku dniach nie było jej już z nami. Bliźniaków po urodzeniu trzeba było zarejestrować, a matka nie mogła podać aktualnych danych leżąc w stanie wegetatywnym, więc wpisano je według danych z USC, gdzie wciąż figurowałem jako jej mąż, automatycznie stając się ich ojcem.

Koleżanka Oli, zapłakana, powiedziała wszystko, obiecała pomoc w razie czego i poszła. A Agnieszka stała obok i dziwnie mocno ściskała moją dłoń.
— Aga, co jest?
— Mikołaj, przecież… przecież zabierzemy je do siebie? Prawda? — Widać było, że Agnieszka ze wszystkich sił powstrzymuje radość i uśmiech.
— Kogo? Bliźniaków?
— Tak, tak… No proszę! A nagle nasze własne nigdy się nie pojawią, a tu dwa, gotowe…
— Aga, to nie jakieś zabawki, żeby tak… Sam nie wiem…
— Mikołaj, mówię na serio! A dziewczyny jak będą szczęśliwe! Twoim to w ogóle połówka krwi bracia… No, Mikołaj…

W skrócie, nie oparłem się. Zabraliśmy bliźniaków. Olgę Pawłowną pożegnaliśmy godnie, jak przystało.
Dziewczyny wprost piszczały z radości, że przywieźliśmy im braciszków, i ciągle się dziwiły, jak to się stało, że nie zauważyły brzuszka u mamy Agnieszki! Tak życie nas skręciło, a teraz mamy pełen, hałaśliwy dom. I to jest najlepsze, co mogło się zdarzyć.