Jak Ninka planowała swój ślub

**Dzień niewiadomo który, czasem po tych wydarzeniach**

Ach, czemu Jadwidze tak w miłości nie szło? Nikt w naszej wsi tego nie pojmował. Dziewczyna jak malowana, wszystko przy niej – głowa na karku, praca porządna, weterynarz w tym wielkim gospodarstwie. Pewnie dlatego, że nie tutejsza. I, szczerze mówiąc, różniła się od naszych kobiet.

— Gdyby Jadzia tę swoją koronę choć trochę przesunęła, może i chłop by się pojawił. Jasne, że porządnego kijem teraz szukać, ale zawsze to męski duch – zaczęła Kowalska, rozkręcając wieczorne posiedzenie babć na przydomowych ławach. Zawsze pierwsza do przyprawiania łatki mieszkańcom wsi. Tu ona wiedziała o wszystkim, zanim się zdarzyło.

Ale miała oponentkę – Nowakową. Przyjaźniły się od młodości i tyle samo czasu się spierały. Gdy Nowakowa mówiła białe, Kowalska pianę toczyła, dowodząc czarnego.

Babki natychmiast zwróciły głowy ku Nowakowej, czekając na kolejny odcinek wiejskiego kabaretu. Ta nie kazała na siebie czekać.

— To co za nowiny? Żeby w domu śmierdziało brudnymi skarpetami, trzeba przez siebie samego przeskoczyć. Nie, baby, posłuchajcie jej! I niczego od chłopa nie trzeba, niech tylko smród po domu roznosi, a babka żeby harowała. Tfu, już lepiej z koroną chodzić!

Kowalska aż poczerwieniała.

— Co ty pleciesz, nie rozumiejąc? Babe chłop potrzebny! Żeby chłop w domu był!

— Nie, ty mi wytłumacz, po co? Sama mówisz, chłopy tylko ostatnia sorty! Po co on? By się nim opiekować?

Kowalska nie wytrzymała, zerwała się.
— Głupia jesteś! A dziecko urodzić trzeba?
— To ty głupia! Dziecko urodzić, a potem przez życie ciągnąć tego niby-chłopa! Nie lepiej do miasta pojechać, porządnego, przystojnego znaleźć i tego samego dziecka sobie zrobić? I nie karmić wiecznie tego darmozjada-pijaka, a żyć dla siebie?
Baby oniemiały. Najgorętsze kłótnie między przyjaciółkami zawsze wybuchały o moralności. Raz się tak poróżniły, że miesiąc nie gadały. Nawet na ławy nie wychodziły. Strasznie się wtedy nudziły. A to wszystko przez to, że Kowalska miała jednego męża, którego już dobrych dwadzieścia lat temu ze łzami odprowadziła na wieczny spoczynek, a Nowakowa trzech, i teraz jeszcze nachodził do niej Władzio-spec od pieców, proponując wspólną zagrodę. Nowakowa sama po siedemdziesiątce, byłemu piecowemu bliżej do osiemdziesiątki, i nic.

Dlatego ich spojrzenia na ten temat zawsze się różniły.

A teraz też mogło się skończyć wielkim awanturiskiem, gdyby nie pojawił się nagle przedmiot dyskusji.
— Dzień dobry, dziewczyny!

Jadzia zatrzymała się i spojrzała na staruszki z uśmiechem.
— Dzień dobry, Jadziu! Z miasta?
— O tak, Kazimiero Bronisławo. Przywiozłam krople na pchły, więc mówcie, kto ma koty zadrapane, wpadnę, zakroplę.
— Oj, Jadziu, kotom pchły po porządku!
— Dajcie spokój, Brygido Zdzisławo. Teraz takie krople – raz kapniesz i pół roku spokojnie masz swojego puszyściaka na kołdrze.
Znów odezwała się Nowakowa. Spojrzała z góry na przyjaciółkę:
— Jadziu, dziękuję, do mnie wpadnij. Ja, w przeciwieństwie do niektórych, które tkwią mocno w minionym wieku, rozumiem, jakie to dobre. Na takie nie zwracaj uwagi, nie zdziwiłabym się, gdyby się i myły popiołem w balii.
Nowakowa aż trzęsła się od śmiechu. Kowalska zaś czerwieniała z wściekłości.

Jadzia się uśmiechała. Po sześciu latach wsi przywykła, że życia prywatnego tu nie ma i być nie może, jest tylko społeczność. Pierwszymi czasy się przejmowała, obrażała, aż pojęła – że to całkowicie normalne. Martwić się trzeba, gdy o tobie nic nie mówią – znaczy, że jesteś powietrzem.

***

Przyjechałam tu za głosem serca. Całkowita miejska dziewczyna, a od zawsze jakoś marzyłam o życiu na wsi, leczeniu koni, krów i każdej żywej istoty. Zawsze powtarzałam, że zwierzęta to najwierniejsze i najdobrzejsze stworzenia. Po prostu nie potrafią powiedzieć, co je boli.

Gdy ujrzałam ogłoszenie, że potrzebny weterynarz do nowego gospodarstwa rolnego, no i jeszcze z domem do dyspozycji, nie myślałam chwili. Od razu zadzwoniłam, przyjechałam i zostałam. Dom doprowadziłam do porządku w dwa miesiące. Musiałam od rodziców trochę pożyczyć, ale spłaciłam szybko – ze stawką nikt nie oszukiwał.

Rodzice parę razy byli, mówili, że wszystko pięknie i ładnie, a potem namawiali do powrotu.
—
Ale gdy tylko zamknęła drzwi domu, ten cichy, własny świat wypełniony pomrukiem kota i posapywaniem prosiaka za ścianą otulił ją ciepłem i spokojem, bo wiedziała, że prawdziwe szczęście już dawno znalazła, a ono nie potrzebuje ani żadnej korony, a już na pewno nie zgubionej pod obcą dachówką.