DWA Skrzydła

Krzysztof i Bogusława byli razem od siedmiu lat. Znają się od szkolnej ławy. Dzieci nie mieli. Jakoś się nie zdarzyło. Ukochana babcia Krzysztofa, Kunegunda, nalegała:
– Pobierzcie się, dzieci! Wtedy i łaska Boża na was zejdzie, i miły Pan Bóg dzieciątkiem obdarzy.
Dla Krzysztofa jego babcia była bezwzględnym autorytetem. Niebawem więc oficjalnie oświadczył się swojej konkubinie.
Wesele wyprawili huczne. Zamienili się obrączkami. Urzędowe pieczątki zdobiły ich dowody. Prawda, że w trakcie zabawy przytrafił się kłopotek.
Gdy młodym podano szampana, tradycja każe wypić go duszkiem – dla szczęścia bez łez. Potem trzeba rzucić kieliszki aby się stłukły. Kieliszek Krzysztofa rozprysnął się w pył, lecz szkło Bogusławy ani drgnęło, potoczyło się jedynie.
Goście zaszeptywali sobie do ucha (ale by wszyscy słyszeli):
– Ojoj, niedobra wróżba! Nie będą żyć w zgodzie.
Krzysztof i Bogusława tylko się zaśmiali. „Ależ bzdury!” I zabawa się potoczyła.
Gdy wesele ucichło, małżonkowie zaczęli wspólne życie. Lecz…
Bogusława, zdobywszy status żony, szybko się zmieniła i wzięła ster. Wszystko było nie tak. Cmętała o każdą błahostkę. Aż w końcu oznajmiła:
– Na darmośmy się, Krzysiu, pobrali. Ty i ja – to niebo i ziemia. Lepiej się rozejdźmy.
…Krzysztof winą obarczał teściową. Byłą dlań jak owa babka z bajki o złotej rybce. Zawsze jej mało. Uwagi, pieniędzy, miejsca w dwupokojowym mieszkaniu… A skoro zięć zamieszkał w jej „krwawo zapracowanym” M-3, teściowa Halina mogła bez ustanku piłować go, jak zarobić milion, zamiast klepać biedę. Krzysztof rok znosił milcząco ataki żony i teściowej. Aż usłyszał:
– Wynoś się.
Zapytał żony:
– Bogusiu, to ostateczna TWOJA z mamą decyzja?
– Tak! Mama tu nic do rzeczy! – warknęła Bogusława.
Krzysztof powoli zaczął zbierać rzeczy, spoglądając z nadzieją na żonę. „Może się rozmyśli?”
Lecz Bogusława nawet brwi nie uniosła.
– Bywaj, żono! Wybacz, jeśli coś zawiniłem – westchnął Krzysztof.
– Bywaj! – Bogusława trzasnęła drzwiami za mężem.
Krzysztof odszedł od rodzinnego ogniska, lecz nie długo się smucił.
Chłopak był niczego sobie. Przystojny, wysportowany, dziarski. Zaraz też wpadł jak śliwka w kompot w ramiona Mirosławy. Dziewczyna od dawna w nim kochała się po uszy. Pracowali razem. Gdy tylko Mira dostrzegła, że Krzysztof chodzi ostatnio jak struty i nie żartuje jak zwykle, zaproponowała spotkanie po pracy. Krzysztof przystał. Z nudów…
Mirosława była dziewczyną wolną i urodziwą. Z nieskazitelną opinią.
Wieczorem przeszli się parkiem, przespacerowali do przytulnej kawiarni. Krzysztof wygadał się Mirosławie cały. Dziewczyna współczuła, jęczała, tuliła jak mogła. Aż nagle wybuchła:
– Krysiu, czyś ślepy? Nie widzisz, jak cię pożeram wzrokiem? Kocham cię od dawna!
Krzysztof oczywiście przeczuwał jej uczucie. Spotykali się codziennie w biurze. Gdy tylko się zbliżał, Mirosława to czerwieniała, to bladła. Głos się jąkał, głowa wirowała. Krzysztof zauważał ją jak ładny, pachnący kwiatek, lecz nie więcej. Mirosława była pełnym przeciwieństwem Bogusławy. Cicha, czuła, uległa. Podobało mu się to. Lecz wtedy był żonaty! Nie pozwalał sobie na więcej. Teraz, gdy go wywalili, Krzysztof pomyślał: „Czemu nie? Rybka sama płynie w ręce… Łakomy kąsek tak nie ucieka”.
Nazajutrz Krzysztof i Mirosława przyjechali razem do pracy. Koledzy, ujrzawszy parę, mrugnęli porozumiewawczo. Podobno Mira dopięła swego. Wszyscy wiedzieli, że dziewczyna marzy o Krzysztofie. Lecz nigdy nie przekroczyłaby progu zwanego żoną.
Krzysztof zamieszkał u Mirosławy.
Mira latała wokół ukochanego jak motyl najpiękniejszy. Wyczuwała pragnienia. Starała się obsłużyć. Zdawało się jej, że większego szczęścia na świecie być nie może! Krzysztof chętnie przyjmował jej troskę. Sobie nazywał ją Świetlikiem. Tak promieniowała jasnością, że ogrzewała jego duszę.
Dziewczyna przedstawiła Krzysztofa rodz
Rodzice Mirosławy przyjęli Krzysztofa z rezerwą, ale po wszystkich perypetiach, podwójnych ojcowskich radościach, zagranicznych wyjazdach i babcinych przestrogach, jednak się pobrali i żyli długo w szczęściu, choć zawsze z tłumaczeniem dzieciom, że czasem trzeba wybrać jedno drzwi zamiast dwóch.