Każdy sąsiad znał Iwana — bezrękiego, beznogiego, o pustym umyśle, czasem barana, czasem kozę, czasem psa. Różne przydomki odzwierciedlały jego winy. Skala przewinień zmieniała się, tak jak zmieniała się siła gniewu jego żony.

Słuchaj, wszyscy w okolicy wiedzieli, że Jan to niezdara. Raz baran, innym razem koza, czasem pies – jak mu akurat pasowało do przewinienia. Każdy jego wtopa była innej skali, więc i gniew Małgosi miał różną moc.

Ona zaś dla niego była Zajączkiem, Liską, Słoneczkiem albo Jaskółką. Jak ludzie słyszeli wrzaski myśleli: „Kiedy wreszcie ten baran przyłoży Zajączkowi?”, ale zaraz przypominali sobie, że w gruncie rzeczy to on jest tą głupią kozą i wiadomo było: nigdy. Jan mógł się zrobić głuchoniemy, w ogóle nie reagować na jej krzyki i wyzwiska. Właśnie to jego kamienne spokojne podejście do jej furii doprowadzało ją do szału na długie godziny. Wykrzyczana, Małgosia wychodziła z domu. Ścisk w gardle, płakalibyście, a łez nie ma. Twarz w czerwonych plamach, ręce się trzęsą, głos ochrypły. Chciało się wyć, ale sucho. A Jan za wychodzącą żoną cichutko pytał: „A ty gdzie, Zajączku?”

Pierwsze lata po ślubie to była sielanka, totalny spokój. Gdyby ktoś powiedział Małgosi, że za parę lat z tego spokoju zrobi się wieczny cyrk pełen kłótni i awantur – nigdy by nie uwierzyła. Wyszła przecież za ukochanego, za życie na kiju, a nie za jakiegoś kozła niezdarę. Jan pracował jako spawacz, nigdy nie pił, nie palił, spokojny jak święty obrazek, zawsze zadowolony, życie mu smakowało. Żony pijaków i innych dziadków stawiały go za wzór, więc Małgosia się nim chwaliła. Dzieci od razu nie chcieli. Trzeba było postawić saunę, garaż, kupić samochód. PGR dał im dom i Małgosia chciała go urządzić po królewsku.

Tylko że Jan był jak niedźwiedź na wiosnę, albo po prostu leniwy. Robota zawsze na niego czekała, a on się śmiał: „Wszystkiego nie ogarniesz. Trzeba czasem odpuścić, sprawy same się ulżą. Po co się spieszyć? Ja uważam, że bez chęci to lepiej w ogóle się nie tykać. To już nie praca, tylko haczenie samego siebie”. Szczególnej ochoty na bycie w pracy prymusem nigdy nie miał. Małgosia za to brała się za wszystko jak burza i wychodziło jej nie gorzej niż Jankowi: przekopała ogródek, pomalowała chałupę, skosiła trawniki, a na opał na saunę nazbierała drewna.

Szczęściem dom był z wodą i kanalizacją, nie trzeba było wody w wiadrach dźwigać jak kiedyś. Szybciej jej było zrobić samiej, niż zachęcać męża. Pewnej nocy obudził ich potworny huk z kuchni. Kafle, które układał Jan, zjechały z góry na dół. Małgosia nazwała go niezdarą i następnego dnia przyprowadziła fachowca z rękami.

Raz wróciła z roboty i nie poznała ogródka: wszystko było rozkopane przez kopyta krowy sąsiada, kwiaty połamane, bo Jan nie zamknął furtki. Z każdym dniem Małgosię wkurzało coraz bardziej lenistwo, opieszałość i obojętność męża.

Obok ich chałupy stał dom-sierota. Staruszkowie dawno umarli, a spadkobiercy kosili chaszcze tylko czasem, aż w końcu wszystko porzucili. Ale pewnego dnia podjechała pod ten dom jakaś wypasiona zagraniczna furka. To był wnuk po dziadku Władku, który z rodziną wrócił z Opola na stały ląd.

Długo harował w tym śląskim mieście, tam się ożenił, a teraz wracał w rodzinne strony. Opole było do roboty, ale do życia – tylko ziemia ojców. Radosław zaczął remontować stary dom. I wtedy pokazał Małgosi, co to znaczy „praca się pali”. Wymiatał jako budowlaniec, spawacz i elektryk, a żona nigdy nie była przy robocie. Zajmowała się tylko domem i dzieckiem.

Małgosia, patrząc na sąsiada, wściekała się coraz bardziej na męża. Miała dość bycia silną, chciała być delikatna. Ile razy mówiła Jankowi, na co powinien zwrócić uwagę, na jakie męskie obowiązki – ale on w sprawach domowych nigdy nie brylował, w drugiej linii było mu w życiu dobrze. Zmęczona Małgosia coraz częściej wybuchała, coraz częściej obrażała. Ludzie uznali ją za wredną babę, a jego – za biednego chłopa. Myślała o rozwodzie, bo przecież nie da rady wciąż sama ciągnąć tego wozu, coraz częściej stawiała Radosława za wzór. Jan się tylko uś
Patrzyła na Janka gotującego pierogi i myślała, że powoli jest jej z nim naprawdę dobrze.