Myślałam, że znalazłam miłość…

Myślałam, że wyszłam za mąż…
Gdy Kasia płaciła za zakupy, Szymon stał z boku. A kiedy zaczęła pakować je do reklamówek, w ogóle wyszedł przed sklep. Kasia wyszła za nim i podeszła, gdy właśnie zapalał papierosa.
— Szymek, weź te siatki — poprosiła, podając mu dwie ciężkie torby z Biedronki.

Szymon spojrzał tak, jakby kazano mu zrobić coś nielegalnego i zdziwiony zapytał:
— A ty co?
Kasia oniemiała. Co znaczy „a ty co”? Po co to pytanie? Normalnie facet zawsze pomaga. I jakoś nie w porządku, gdy kobieta dźwiga ciężary, a mężczyzna obok sobie pałęta.

— Szymon, one są naprawdę ciężkie — odparła.
— No i? — Szymon dalej się opierał.
Widział, że Kasia zaczyna wściekać się, ale mu się nie chciało nieść z zasady. Ruszył szybko naprzód, wiedząc, że nie nadąży. „Co to 'weź siatki’! Ja co, pachołek? Pod pantoflem? Ja jestem facet! Sam decyduję, czy nieść, czy nie! Nic się nie stanie, niech sobie taszczy!” — myślał. Akurat miał taki kaprys — „wytresować” żonę.
— Szymek, dokąd? Weź te torby! — krzyknęła mu już niemal płacząc.

Torby naprawdę ciążyły. Szymon wiedział, sam wrzucał pół wózka. Do domu było niedaleko, z pięć minut. Ale z takim obciążeniem droga zdaje się nie mieć końca.

Kasia szła prawie płacząc. Miała nadzieję, że to tylko żart i zaraz wróci. Ale nie, widziała, jak znika w oddali. Chciało jej się rzucić te siaty, ale jakoś je niosła dalej w jakimś odrętwieniu.

Doszła do klatki, opadła na ławkę w przejęciu. Chciało jej się płakać ze zmęczenia i upokorzenia, ale powstrzymywała łzy — przy ludziach wstyd. Tego jednak nie mogła tak puścić — nie tylko ją obraził, ale i upokorzył. A taki był uważny przed ślubem… I niechby nie kumał, ale kumał! I zrobił to celowo.

— Witaj, Kasiu! — głos sąsiadki wyrwał ją z zamyślenia.
— Witaj, babciu Marysiu — odpowiedziała cicho.
Babcia Marysia, czyli pani Maria Kowalska, mieszkała piętro niżej. Przyjaźniła się z babcią Kasi, nim tamta odeszła. Kasia znała ją od dziecka, jak drugą babcię. A po stracie babci, gdy Kasia borykała się z pierwszymi kłopotami, pani Maria zawsze pomagała. Innych nie było — mama Kasi żyła z nowym mężem w Poznaniu, ojca Kasia nie pamiętała. Jedyną bliską zawsze była babcia. Teraz babcia Marysia.

Kasia bez wahania postanowiła oddać zakupy babci. Niech nie idą na marne. Emerytura pani Marii była mała, a Kasia często kupowała jej smakołyki.
— Chodźmy, babciu, odprowadzę was — powiedziała, znów chwytając ciężar.

W mieszkaniu pani Marii Kasia zostawiła siatki, mówiąc, że to dla niej. Gdy staruszka zobaczyła szproty, konserwę z tuńczyka, brzoskwinie w puszce i inne drogie smakołyki, które kochała, ale rzadko kupowała, wzruszyła się tak, że Kasi zrobiło się głupio, że tak rzadko ją rozpieszcza. Po serdecznym uścisku Kasia poszła na górę.

Ledwo weszła, mąż wyszedł z kuchenki, gryząc coś.
— A torby gdzie? — spytał, jakby nigdy nic.
— Jakie torby? — odparła Kasia jego tonem. — Te, które mi pomogłeś donieść?
— Oj, odpuść sobie! — próbował żartować. — Co, obraziłaś się czy co?
— Nie — odrzekła spokojnie. — Tylko wyciągnęłam wnioski.
Szymon spiął się. Oczekiwał krzyku, awantury, fochów, a tu taki spokój, że sam się zaniepokoił.
— I jakie to wnioski?
— Nie mam męża. — Westchnęła. — Myślałam, że wyszłam za mąż, a okazało się, że poślubiłam frajera.
— Nie kapuję — Szymon udawał głęboko dotkniętego.
— Co niejasnego? — spytała, patrząc mu prosto w oczy. — Chcę, żeby mój mąż był mężczyzną. A ty, widzę, też chcesz, żeby twoja żona była mężczyzną. — Po chwili dodała: — To se załatw chłopa.
Szymon zaczerwienił się ze złości, zacisnął pięści. Ale Kasia tego nie widziała, już szła do pokoju pakować jego rzeczy. Szymon oponował do końca. Nie chciało mu się wynosić. Naprawdę nie pojmował, jak można zrujnować małżeństwo przez takie głupstwo:
— No fajnie nam było! Pomyślisz, siaty sama zaniosłaś. I co się stało? — irytował się, gdy niedbale ciskała jego ciuchy do torby.
— Swoją torbę, mam nadzieję, sam doniesiesz — przerwała mu twardo zimnym głosem.

Kasia świetnie rozumiała, że to tylko pierwszy dzwonek. Gdyby
A skrzypienie jego adidasów na klatce schodowej było ostatnią melodią ich małżeństwa, gdy trzymając wreszcie własną ciężką torbę, zatrzasnął za sobą drzwi bez słowa.