Koniec z cierpieniem

Tuż po północy dźwięki runęły na głowę, ciężkie jak kamienie. Jadwiga Szczepańska poderwała się z szezlonga, pięścią waląc w rozgrzany kaloryfer.
– Cóż za przeklęta kakofonia! – ryknęła, głos dławiąc się w gardle. – Człowiek usnąć nie zdoła, a tu koncert szaleństwa!

– Mamo, ucisz się – westchnęła Danuta, nie odrywając oczu od migoczącego ekranu smartfona. – Pogadasz z nimi rano.

– Ileż można gadać! Miesiąc znoszę te… te… – rękami zakreśliła wir, szukając słów. – Oprychy jakieś! Hultaje!

– Ciszej, mamo. Marysia się zbudzi.

– Niech się budzi! Niech wie, gdzie mieszka! – Jadwiga podeszła do okna, roztrzaskując je na oścież. – Hej! Wy tam! Dość tego wycia!

Z okna na trzecim piętrze wychyliła się rozczochrana głowa młodzieńca.

– Babciu, sama nie darz się! Śpiący tu są!

– Jaką ja ci babcia, głupcze?! – wrzasnęła Jadwiga. – Natychmiast dzwonię po dzielnicowego!

– Dzwonij sobie! – zaryczał młodzian, zatrzaskując okno.

Huk narósł, fala dźwięków zalewając mieszkanie jak powódź.

Jadwiga osunęła się na kanikę, dłoń przyciskając do piersi. Dłonie drżały, oddech zaplątał się w gardle. Danuta oderwała wreszcie wzrok od telefonu.

– Mamo, co z tobą? Krople nasercowe?

– Waleriany… – wyjęknęła Jadwiga.

Danuta podała buteleczkę i szklankę mętnej wody. Matka przełknęła miksturę, zapadając w poduszki.

– Nie zniosę już więcej, Danko. An i chwili. Dawniej przyzwoici ludzie tu byli. Cisza, porządek. A teraz…

Wskazała sufit, skąd dobiegał łoskot werbli, jakby ktoś tłukł w blachę.

– Kiedy się wprowadzili? – spytała Danuta.

– Miesiąc temu. Młoda para. Udawali cywilizowanych, w windzie „dzień dobry” się ciskali. A to zwyczajne…

Jadwidze urwało. Gromki łomot z góry, potem wrzaski i chichot.

– Pijani jak bela – zmarszczyła brwi. – Porządni ludzie o północy we śnie spoczywają.

Danuta przeciągnęła się, ziewając.

– Mamo, jadę już. Późno.

– Nie zostawiaj mnie samej z tymi… czortami!

– Co ja poradzę? Rano szychta w pracy, Marysia do szkoły. Sama se z sąsiadami radź.

Danuta zniknęła. Jadwiga została w mieszkaniu, gdzie każdy stuk z góry bólem wdzierał się w kości.

Wyjęła z komody zeszyt w kratę, szukając numeru do dzielnicowego. Nikt nie odbiera. Spróbowała do komendy.

– Słucham – zabrzmiał głos znużony jak sznur korali.

– Tu Jadwiga Szczepańska ze Starej Pragi. Sąsiad z góry inwazję hałasu czyni, spać nie dają.

– Która godzina?

– Po północy już!

– Rozumiem. Protokół założymy. Patrol wpadnie, jak czas pozwoli.

– A kiedy to będzie?

– Powiedzieć nie umiem. Pilnych spraw bez liku.

Słuchawka upadła bezgłośnie. Jadwiga ścisnęła pięści. Patrol wpadnie, jak czas pozwoli. Kiedy? O świcie? Jutro? Za tydzień?

Podeszła do okna. Ulica pusta, cicha, tylko latarnie w kałużach migotały. W jej domu – jarmark czartów. Muzyka ryczała, stopy tupały, głosy zawodziły. I na to ślepy świat.

Przypomniała sobie dawne dni. Trzydzieści wiosen w tych ścianach. Widziała sąsiadów płynących jak rzeka, dzieci rodzące się i rosnące. Wszyscy się znali, szanowali. Po dziesiątej cisza jak w grobie.

A teraz to. Młódź znikąd, myśli, że im wszystko wolno. Rodzice pewnie krezusi, kupują mieszkania, a manier ani trochę.

Na górze nowy utwór wybuchł. Jadwiga poznała melodię – współczesny jazgot, ryczące gitary i grzmot. Ściany trzęsły się od basu.

Nie wytrzymała, znów podbiegła do okna.

– Przyciszcie to! – zawyła z całych sił. – Spać się chce!

Nikt nie odpowiedział. Potworny huk brzmiał dalej.

Jadwiga narzuciła szlafrok, wyszła na klatkę. Weszła piętro wyżej, dzwoniąc. Minuty mijały, aż kroki zaskrzypiały.

– Kto tam? – głos męski, ostry jak nóż.

– Sąsiadka spod spodu. Proszę otworzyć.

Drzwi uchyliły się na łańcuchu. W szparze błysnęło oko młodzieńca.

– Czego?

– Panie młody, czy możecie zwolnić? Północ dawno.

– A co, przeszkadzamy?

– Oczywiście! Jak tu spać w takim harmiderze?

Młodzian prychnął, drzwi zamykając. Jadwiga wparowała stopą w szczelinę.

– Czekajcie! Rozmawiam!

– Babciu, nie zaczepiaj. My u siebie, co chcemy, to robimy.

Drzwi trzasnęły. Jadwiga stała chwilę jak słup soli, po czym zeszła powoli.

W mieszkaniu było gorzej. Muzyka rozszalała się, dołączyły głosy – goście widocznie zawitali.

Jadwiga legła na łóżku, poduszkę na głowę wciągając. Bez skutku. Dźwięki wżerały się w kości, w serce, w czaszkę
Młot spoczywał teraz na honorowym miejscu w szafie, nie jako narzędzie zemsty, lecz jako dziwny talizman ciszy, a ulica oświetlona księżycem i jarzeniowym blaskiem latarni wydawała się wreszcie oddychać spokojem, który pulsował w rytm jej własnego, ukojenego serca.