Żyję samotnie, mimo że jestem w związku

— Irenko, no wytłumacz mi, jak to rozumieć? — Sąsiadka Krystyna Borkowska stała w progu z siatką w dłoni, niedowierzająco kręcąc głową. — Mąż u ciebie jest czy nie? Wczoraj widziałam Sergiusza, wychodził z twego mieszkania, a dziś rano spotkałam go pod stacją z jakąś blondynką!

Irena westchnęła, odłożyła gazetę i zaprosiła sąsiadkę do kuchni. Akurat czajnik zaczynał gwizdać.

— Proszę siadać, pani Krystyno. To nie tak proste, jak się zdaje. Tak, Sergiusz jest moim mężem. Oficjalnie. Pieczątka w dowodzie już siedem lat. Ale mieszkamy osobno. Każde we własnym mieszkaniu.

— Jak to osobno? — Sąsiadka opadła na krzesło, wyraźnie szykując się na dłuższą rozmowę. — Co to za rodzina? I po co w ogóle wychodziłaś za mąż?

Irena postawiła przed gością filiżankę z herbatą, usiadła naprzeciw. Za oknem mżył październikowy deszcz, krople spływały po szybie niby łzy. Dokładnie w taką pogodę siedem lat temu składali papiery do USC.

— Wychodziłam z miłości, oczywiście. Myślałam, że będziemy żyć jak normalna rodzina. Dzieci, działka, wspólna codzienność. Ale nie! — Irena gorzko się uśmiechnęła. — Po pół roku zrozumiałam, że jesteśmy zupełnie odrębnymi ludźmi. On uwielbia głośne towarzystwo, ja cenię ciszę. On rozrzuca rzeczy, ja lubię porządek. On potrafi tydzień nie myć się, ja bez prysznica ani dnia.

— No to się rozwieść! — machnęła ręką pani Krystyna. — Po co się męczyć?

— A tu zaczyna się cała historia. Rozwieść się nie możemy. Mieszkanie mamy jedno, wspólne, sprywatyzowane jeszcze przed ślubem. Kupowaliśmy razem, płacili po połowie. Sergiusz mówi: jak się rozwiedziemy, trzeba będzie sprzedać mieszkanie, podzielić pieniądze. A gdzie się potem podziejemy? Wynajmować? Już nie jesteśmy młodzi; ja mam czterdzieści trzy, on czterdzieści pięć. Gdzie takiej sumy szukać na czynsz?

Pani Krystyna zamyślone pokiwała głową. Problematyka była jej znana.

— I coście wymyślili?

— Ano właśnie to. Sergiusz mieszka tam, a ja kupiłam sobie małą kawalerkę na Pradze. Taniutką, ale swoją. Spłacam kredyt, ale za to nikt mi nie przeszkadza. Przychodzi czasem do mnie, jak mu się tam znudzi. Posiedzimy, pogadamy, jak dobrzy znajomi. Potem wraca do siebie.

— I długo tak będziecie żyć? — Sąsiadka z ciekawością przyglądała się Irenie. Wyglądała na zmęczoną, ale spokojną.

— Nie wiem. Póki co nam to pasuje. Oficjalnie jesteśmy małżeństwem, papierów nie trzeba zmieniać, w pracy nikt nie drąży. Faktycznie każdy żyje własnym życiem.

Gdy pani Krystyna wyszła, Irena długo siedziała przy oknie, dopijając wystygłą herbatę. Deszcz przybierał na sile, a w jego szumie słychać było głosy przeszłości.

Poznali się z Sergiuszem w pracy. On był wtedy kierownikiem zaopatrzenia, ona główną księgową. Wysoki, postawny, z dobrymi oczami i ujmującym uśmiechem. Irena od razu poczuła do niego sympatię.

— Ireno Wacłodek, a może dotrzymałabyś mi towarzystwa w przerwie? — Podejść do jej biurka w ten pamiętny czwartek. — Znam świetną knajpkę obok.

Zgodziła się. Potem była drugi spotkanie, trzecie. Sergiusz okazał się ciekawym rozmówcą, oczytanym, orientował się w sztuce. Rozmawiali o książkach, filmach, podróżach.

— Tak mi z tobą lekko, — wyznał po miesiącu spotkań. — Rozumiesz mnie w pół słowa.

Irena też czuła się przy nim dobrze. Od rozwodu z pierwszym mężem minęło pięć lat i prawie straciła nadzieję na spotkanie bratniej duszy.

Sergiusz był po rozwodzie, bezdzietny. Mieszkał sam w trzy pokojowym mieszkaniu po rodzicach.

— Za duże dla jednej osoby, — narzekał. — A sprzed, boję się, jednak rodzinny dom.

Pół roku się spotykali, potem Sergiusz oświadczył się. Ślub był skromny, tylko najbliżsi przyjaciele i rodzina.

Pierwsze miesiące wspólnego życia upłynęły na zauroczeniu. Zdawało się, że wszystkie problemy są rozwiązywalne, a różnice to drobiazgi.

Ale stopniowo drobiazgi przerodziły się w poważne konflikty.

— Sergiusz, no nie można zostawiać brudnych naczyń w zlewie! — po raz kolejny oburzyła się Irena, patrząc na stos nieumy
Irena pogłaskała Pusię po miękkiej sierści, patrząc, jak ostatnie krople deszczu znikają w mroku nocy, i w głębi serca wiedziała, że ta samotność z wyboru jest właśnie jej spokojem.