Nie zamierzam dłużej znosić

Słuchajcie, no nie wytrzymam już! – wrzasnęła Bogumiła Nowak, waląc pięścią w kaloryfer. – Pierwsza w nocy, a oni tam koncert rockowy urządzili!

– Mamo, uspokój się – westchnęła córka Zofia, nie odrywając wzroku od telefonu. – Jutro z nimi pogadasz.

– A ileż można gadać! Miesiąc już znoszę tych… tych… – pomachała rękami, szukając słów. – Dopalaczy jakichś!

– Mamo, nie wrzeszcz tak. Zosię obudzisz.

– Niech się obudzi! Niech wie, w jakim domu mieszka! – Bogumiła podeszła do okna i otworzyła je na oścież. – Hej, tam na górze! Dosyć już tego wrzasku!

Z okna trzeciego piętra wychyliła się rozczochrana głowa młodego chłopaka.

– Babciu, sama nie wrzeszcz! Ludzie śpią!

– Jaka ja ci babcia, głupolu! – wpadła w furię Bogumiła. – Zaraz wezwę dzielnicowego!

– To wezwij! – ryknął chłopak i zatrzasnął okno.

Muzyka zrobiła się tylko głośniejsza.

Bogumiła usiadła na kanapie i złapała się za serce. Ręce jej drżały, oddech się zaparł. Zosia w końcu oderwała się od telefonu i spojrzała na matkę.

– Mamo, jak ty? Zabrać krople nasercowe?

– Daj kardiamid – szepnęła Bogumiła.

Zosia przyniosła lekarstwo i szklankę wody. Matka wypiła krople i odchyliła się na poduszki.

– Nie mogę już, Zosieńko. Zupełnie nie daję rady. Wcześniej mieszkały tu takie porządne osoby. Była cisza, spokój. A teraz…

Machnęła ręką w stronę sufitu, skąd dobiegał łomot werbli.

– Kiedy oni się wprowadzili? – spytała Zosia.

– Miesiąc temu. Młoda para. Wyglądali na normalnych, kulturalnych. Witali się w klatce, uśmiechali. A okazali się…

Bogumiła nie dokończyła. Na górze coś z hukiem spadło, potem rozległy się krzyki i śmiechy.

– Na pewno dopalacze – zamruczała. – Normalni ludzie o pierwszej w nocy śpią.

Zosia przeciągnęła się i ziewnęła.

– Mamo, jadę do domu. Już późno.

– Nie zostawiaj mnie samej z tymi… świrakami!

– Mamo, no co ja mogę zrobić? Ja jutro do pracy, Zosi do szkoły. Samej się dogadaj z sąsiadami.

Zosia spakowała rzeczy i wyszła. Bogumiła została sama w mieszkaniu, gdzie każdy dźwięk z góry odbijał się bólem w sercu.

Wyciągnęła z szafki notesik i znalazła numer dzielnicowego. Nie odbierali. Spróbowała dodzwonić się na komisariat.

– Słucham – odezwał się zmęczony głos.

– Dzień dobry, tu Bogumiła Nowak z ulicy Lipowej. Mamy tu sąsiadów, muzyka głośno gra, spać nie dają.

– Która godzina?

– Już po północy!

– Rozumiem. Zapiszę skargę. Patrol podjedzie, jak się zwolni.

– Kiedy to będzie?

– Trudno powiedzieć. Wezwań sporo.

Bogumiła odłożyła słuchawkę i zaciśnęła pięści. Patrol podjedzie, jak się zwolni. A kiedy to będzie? Nad ranem? Jutro? Za tydzień?

Podeszła do okna i spojrzała na ulicę. Pusto, cicho, tylko latarnie świecą. A w jej domu piekło. Muzyka grzmi, ludzie tupią, wrzeszczą. I nikogo to nie obchodzi.

Bogumiła wspomniała, jak żyła dawniej. Trzydzieści lat w tym mieszkaniu. Widziała, jak zmieniali się sąsiedzi, jak rodziły się i dorastały dzieci. Wszyscy się znali, szanowali. Po dziesiątej wieczorem była perfekcyjna cisza.

A teraz to. Młodzi ludzie znikąd się naściągali, myślą, że wszystko im wolno. Rodzice pewnie bogaci, mieszkania kupują, a wychowania zero.

Na górze zagrała nowa piosenka. Bogumiła rozpoznała melodię – coś nowoczesnego, z wyjącymi gitarami i grzmotem. Ściany drżały od basu.

Nie wytrzymała i znów podeszła do okna.

– Wyłączcie tę muzykę! – krzyknęła z całych sił. – Ludzie śpią!

Nikt nie odpowied
A w sobotę rano, gdy Lena niechcący upuściła mikser rozbijając ciszę, Wanda tylko uśmiechnęła się szeroko podnosząc głowę znad porannej kawy, czując jak ciepło od tych nowych sąsiedzkich więzi rozlewa się po jej sercu, spokojnie powstrzymując nawet rękę od odruchowego sięgnięcia po młotek, który – mimo wszystko – wciąż spoczywał na honorowym miejscu w szafce przy wejściu, niemym świadkiem tego, że czasem wystarczy jedno odważne stuknięcie by przemówić do rozsądku i otworzyć drzwi do nowej przyjaźni.