Prezent, który wszystko zepsuł

— Halina! Halina, gdzie się podziewasz? — krzyczał głos Mieczysława z salonu. — Chodź tu prędzej! Ważna sprawa!

— Idę już! — odkrzyknęła Halina, wycierając mokre dłonie o fartuszek. — Co się stało? Pali się?
— Ależ skąd! Lepiej! O wiele lepiej! — mąż podbiegł, gdy weszła, chwycił ją za ramiona. — Słuchaj, co ci powiem! Pamiętasz Włodka, mojego dawnego szefa? Tego, co w zeszłym roku na emeryturę poszedł?
— Pamiętam. No i co z nim? — Halina spoważniała. Gdy Mietek tak się ekscytował, zwykle oznaczało to kłopoty.
— Dzwonił przed chwilą! Wyobraź sobie, sprzedaje mieszkanie w śródmieściu, trzypokojowe! A nam proponuje kupno! Za bezcen, Halinko! Mówi, że odda za pół ceny, bo… pamiętasz, jak mu wtedy z siostrzeńcem pomogłem? Urządziłem go w tym magazynie? Halina opadła powoli na fotel. Myśli wirowały jej w głowie niczym śnieg w zamieć.
— Mietek, jakie mieszkanie? Co ty mówisz? Przecież nas nie stać!
— I właśnie w tym sęk! — Mietek przysiadł na podłokietniku, mówił szybko, podekscytowany. — Włodek mówi, że można w ratach! Małymi płatnościami, on się nie śpieszy. Sam do córki na wieś się przeprowadza, miejskie mu niepotrzebne. Halinko, rozumiesz, co to znaczy? Całe życie w tej kawalerce się dusimy, a tu taka okazja!
— Mietek, chwileczkę… — Halina potarła skronie. — Ale po co nam trzypokojowe? Dzieci dorosłe, żyją osobno. Nam i tej dwa razy starczy.
— Jak to po co?! — Mietek zerwał się, zaczął chodzić po pokoju. — Halina, przecież ty mądra jesteś! Będą wnuki przyjeżdżać, gdzie będą spać? A jak my się zestarzejemy, może dzieci się do nas sprowadzą, by się nami zaopiekować. Albo opiekunkę ściągniemy, jej też pokój będzie potrzebny!
Halina patrzyła na męża w milczeniu. Trzydzieści lat razem, a on wciąż ten sam marzyciel. Ciągle mu się wydaje, że gdzieś obok krąży wielkie szczęście, wystarczy tylko rękę wyciągnąć.
— A ile potrzeba pieniędzy? — zapytała ostrożnie.
— No, ta pierwsza wpłota, niewielka. Sto tysiący. Później miesięcznie po piętnaście tysięcy oddamy.
— Sto tysięcy?! — Halina omal nie podskoczyła. — Mietek, oszołomiało cię! Skąd my takie pieniądze weźmiemy?!
— A tu, Halino, wszystko przemyślałem — Mietek usiadł obok żony, wziął jej dłonie w swoje. — Pamiętasz ten pierścionek babci po mamie? Z tym diamentem? Sztabkowcy mówili, że z czterysta może być warty. Sprzedamy – i starczy!
Halina gwałtownie wyrwała ręce.
— Pierścionek?! Mieczysławie, co ty bredzisz?! Przecież to pamiątka po twojej matce! Na łożu śmierci ci go dała!
— No i co z tego? — Mietek wzruszył ramionami. — Mama chciała, żeby nam się dobrze żyło. To właśnie się stanie! W dużym mieszkaniu, w centrum miasta!
— A jeśli nie podołamy ratom? Coś się stanie? Zachorujemy, pracę stracisz?
— Nic się nie stanie! — machnął ręką. — Halina, to szansa! Rozumiesz? Taka okazja raz w życiu się trafia!
Halina wstała, podeszła do okna. Na zewnątrz lało, po szybie spływały brudne strużki. Jak jej myśli teraz – wszystko się pomieszało, nic zrozumieć.
— Mietek, a rozmawiałeś z dziećmi? Co one na to?
— Co mogą powiedzieć? Będą wniebowzięte! Wyobrażasz sobie minę Karoliny? A jak Sławek będzie dumny – rodzice w centrum mieszkają!
Karolina, starsza córka, uczyła w szkole. Ciągle zapracowana, wiecznie zmęczona. Sławek, młodszy, po wojsku wyjechał do Gdańska, rzadko dzwonił. Czy ucieszyłyby się nowemu mieszkaniu rodziców? Halina wątpiła.
— Posłuchaj — powiedziała, nie odwracając się. — Może nie spieszmy się? Pomyślmy, poradźmy się…
— Z kim się radzić?! — Mietek rozpaczliwie rozłożył ręce. — Halina, Włodek jutro leci do córki! Musimy dziś zdecydować! Bo inaczej ktoś inny kupi!
— A dlaczego akurat nam oferuje? — spytała nagle Halina. — Czyżby nie miał innych znajomych?
— No… Mówi, że my ludzie pewni. Sprawdzeni.
Coś w głosie męża kazało Halinie się odwrócić. Mietek unikał jej wzroku, bawił się brzegiem serwety.
— Mietku, mówisz mi całą prawdę?
— Oczywiście! Co mógłbym ukrywać?
— Nie wiem. Ale czuję, że coś jeszcze jest.
Mietek pomilczał, po czym westchnął ciężko.
— Dobrze. Jest jeden maleńki problem. Mieszkanie… no, nie do końca w takim stanie, jakby się chciało. Remontu czeka.
— Jak dużego?
— No, hydraulikę zmienić, instalację elektryczną. Może podłogi. I tapety, oczywiście…
— Mietku! — Halina znów opadła na fotel. — To przecież dodatkowe pieniądze! Duże
Płaczliwym odgłosem sypiącej się zapalarki rozbrzmiało w pustej kuchni starej kamienicy na warszawskiej Starówce, podczas gdy Krzysztof klęczał przed nieposłuszną kuchenką, a Helena Zawadzka stała nad nim, patrząc przez brudną szybę w kierynku skweru Mickiewicza, gdzie deszcz zacierał zarysy drzew i pogłębiał poczucie, że wykup tej podniszczonej kamienicy od starego Bronisława za pieniądze ze sprzedaży rodzinnego pierścienia jej teściowej był tragicznie pomyłkową decyzją, która zamiast dostatniej przyszłości przyniosła tylko długi, rozpad więzi z dorosłymi już dziećmi – Małgosią, nauczycielką zawiedzioną brakiem pierścienia, i Sylwestrem, który uciekł do Amsterdamu w poszukiwaniu lepszego życia – oraz pustkę w sercu zastępującą dawną, ciepłą bliskość ich małżeńskiego życia w zwykłej dwojce na Mokotowie.