Siostra, której nienawidziłam od zawsze

„Nie waż się dotykać mojej lalki!”, wrzasnęłam na Halinę, wyrywając siostrze porcelanową piękność o złocistych loczkach. „Mamo! Zosia znowu bierze moje zabawki!”
„Ach, przestań już, skąpico!”, odcięła się ośmioletnia Zosia, choć lalkę jednak puściła. „Co za księżniczka się znalazła!”
„Dziewczynki, krzyki od samego rana!”, Weronika wyszła z kuchni, wycierając dłonie w ścierkę. „Zosiu, daj już spokój młodszej. Samych zabawek masz pod dostatkiem!”
„Moje są wszystkie stare, a jej nowe!”, oburzała się Zosia. „Niesprawiedliwe to!”
„Bo ja młodsza jestem!”, z uśmiechem zadeklarowała Halina, przytuląjąc lalkę. „Mama tak mówiła”.
Zosia zacięła zęby. Tak, mama rzeczywiście to powtarzała. Babcia też. Ciotka Celina. Wszyscy wkoło tylko: „Halunię trzeba przepuścić, bo mała”, „Halunię trzeba oszczędzać, bo chorowita”, „Halunia to taka urocza dziewczynka”.
A Zosia? Zosia duża, Zosia silna, Zosia ma rozumieć. Zawsze rozumieć i ustępować.
„Siadaj do śniadania”, powiedziała mama głosem zmęczonym. „Młodszą też zawołaj”.
W szkole starałam się zapomnieć o domowych smutkach, lecz i tu ścigał mnie cień siostry. Pani Kazimiera często pytała, co u Haluni, czy nie chora, czy wkrótce pójdzie do pierwszej klasy.
„Zosieńko, pomagasz młodszej przygotować się do szkoły?”, spytała raz po lekcji.
„Pomagam”, skłamałam.
W rzeczywistości znosiłam te lekcje jak najgorszą zmorę. Halina marudziła, nie chciała liter uczyć, twierdziła, że zmęczona. Mama mówiła zawsze: „Po cóż się do niej czepiasz? Nie widzisz, że dziecko się męczy”.
„Halusiu, litera 'A’ nie tak się pisze!”, irytowałam się, ścierając krzywo narysowany zawijas. „Patrz, tu robi się haczyk!”
„Nie chcę!”, skamłała siostra. „Ręka mnie boli!”
„Nic cię nie boli! Leniuszek jesteś!”
„Mamo! Zosia mnie przezywa!”, ryczała Halina w lot.
I mama, rzecz jasna, beształa mnie. Zawsze beształa mnie.
Gdy Halina wreszcie poszła do szkoły, miałam nadzieję, że zrozumie teraz, czym jest nauka, wysiłek, złe stopnie. Ot, głupia nadzieja. Halina uczyła się lekko, same piątki, nauczyciele uwielbiali.
„Jaka twoja siostra zdolna!”, zachwycała się wychowawczyni. „Anioł mały! A ty weź przykład z niej, jak się uczyć”.
Zaciskałam pięści. Co tu mówić? Że Halina nie bystra, tylko ma szczęście? Że wszystko dostaje jak z nieba? A ja muszę wkuwać do nocy, by ledwie czwórkę wyciągnąć?
W domu też spokoju nie było. Halina wyrastała na prawdziuchną piękność – jasnowłosa, niebieskooka, cera jak u lalki. Sąsiadki tylko wzdychały: „Oj, złociutka! Aniołek prawdziwy!”
A ja? Byłam zwyczajna. Niegdyś piękna, nie brzydka – typowa dziewczyna z kasztanowymi włosami i szarymi oczami. Jak lisz miliony.
„Nasza Halunia na aktorkę pójdzie”, marzyła mama, rozczesując jej włosy. „Czy na modelkę. Z taką urodą grzech nie skorzystać”.
Udawałam, że nie słyszę, lecz każde słowo wbijało się w serce. Więc ze mną grzech nie skorzystać? Więc ze mnie nic nie będzie?
„Ja zostanę lekarzem”, powiedziałam cicho pewnego dnia.
„Lekarzem?”, zdziwiła się mama. „Jeśli się uda. Trzeba się pilnie uczyć”.
„Jeśli się uda”. Nie „na pewno się uda” ani „dasz radę”, lecz „jeśli”. Jakby we mnie ani krztyny wiary nie było.
Tymczasem Halina kwitła. W liceum zalotnicy snuli się za nią. Flirtowała, str
Od tego dnia zaczęłam regularnie odwiedzać siostrę i naszą małą Olę, odkrywając, że w końcu zrywam z pancerzem zazdrości co uwalnia serce do dawania i przyjmowania ciepła, którego tak długo pragnęłyśmy obie.

**Adaptowana i przepisana historia w formie pamiętnika, w języku polskim:**

Zawsze nienawidziłam tej swojej młodszej siostry.
— Nie waż się dotykać mojej lalki! — wrzasnęła Kalina, wyrywając mi z rąk porcelanową piękność ze złotymi lokami. — Mamo! Zosia znowu bierze moje zabawki!
— Daj spokój, sknero! — odcięłam się, choć ośmioletnia, ale i tak lalkę puściłam. — Wielka mi księżniczka!

— Dziewczynki, co za krzyki już o świcie! — Mama, Barbara, wyjrzała z kuchni, wycierając dłonie w ściereczkę. — Zosia, daj siostrze święty spokój. Sama masz zabawki od podłogi po sufit.
— Moje są wiekowe, a jej nowe! — buntowałam się. — To niesprawiedliwe!
— Bo jestem młodsza — dodała Kalina z samozadowoleniem, tuląc lalkę. — Mama sama tak powiedziała.
Zacięłam zęby i milczałam. To prawda. Mama, babcia Halinka, ciocia Bogusia — wszyscy powtarzali: „Kalinka malutka, trzeba ustąpić”, „Kalina delikatna, chronić ją”, „Kalina taka złota dziewczynka”.
A ja? Zosia duża, Zosia silna, Zosia winna zrozumieć. Zawsze rozumieć i ustępować.
— Na śniadanie — westchnęła mama. — I zawołaj siostrę.

W szkole starałam się zapomnieć o domowych burzach, lecz i tu ścigał mnie cień siostry. Pani profesor Nowak często pytała, co u Kalinki, czy nie choruje, kiedy pójdzie do pierwszej klasy.
— A ty, Zosieńko, pomagasz siostrzyczce się przygotować? — spytała raz po lekcji.
— Pomagam — skłamałam.
W istocie nie cierpiałam tych lekcji. Kalina grymasiła, nie chciała uczyć się liter, marudziła, że jest zmęczona. A mama zawsze: „Czemu ją dręczysz? Widzisz, że dziecko padnięte”.
— Kalinko, literka „A” nie tak się pisze! — gniewałam się, ścierając krzywo naszkicowane bazgroły. — Patrz, tak trzeba!
— Nie chcę! — fukała. — Ręka mnie boli!
— Nic cię nie boli! Jesteś po prostu leniuszkiem!
— Mamo! Zosia mnie przezywa! — darła się natychmiast Kalina.
I mama, oczywiście, beształa mnie. Zawsze mnie.

Gdy Kalina poszła do szkoły, liczyłam, że zaraz zrozumie, jak to ciężko jest uczyć się, starać, łapać dwóje i tróje. Lecz nie w tym rzecz. Kalina uczyła się lekko, same szóstki, a nauczyciele ją uwielbiali.
— Jakaż twoja siostra zdolna! — zachwycała się wychowawczyni. — Prosto mówiąc prymuska. A ty weź z niej przykład, jak się przykładzać.
Milczałam, zaciskając pięści. Co powiedzieć? Że Kalina nie zdolna, tylko szczęściara? Że wszystko przychodzi jej bez trudu? A ja muszę kuć nocami, by złapać choć czwórkę.
W domu też nie dało się odetchnąć. Kalina rosła na prawdziwą piękność – jasnowłosą, błękitnooką, o cerze alabastrowej. Sąsiadki mdlały na jej widok: „Oj, jaka laleczka! Aniołek wcielony!”
A ja? Zwyczajna. Nie brzydka, nie piękna — szara mysz z kasztanowymi włosami i szarymi oczami. Jak ja – miliony.
— Nasza Kalina będzie artystką — marzyła mama, czesząc jej włosy. — Albo modelką. Z taką urodą grzech nie spróbować.
Udawałam, że nie słyszę, lecz każde słowo kłuło jak szpilka. Więc ze mną to „nie grzech”? Więc ze mnie nic nie wyrośnie?
— A ja zostanę lekarzem — szepnęłam raz.
— Lekarką? — zdziwiła się mama. — No, jeśli dociągniesz. Trzeba się przykładać.
„Jeśli dociągniesz”. Nie „na pewno”, „dasz radę”, tylko „jeśli”. Jakby mama nie miała wiary.

Kalina rosła w urodę. W liceum już się za nią uganiali chłopcy. Kokietowała, rzucała oczkiem, zamiatała podarunki i kwiaty. Patrzyłam na to z goryczą i zazdrością.
— Patrz, jakie kolczyki dostałam od Andrzeja! — szczebiotała, wirując przed lustrem. — Twierdzi, że pasują do oczu!
— Ładne — syknęłam przez zęby.
I ja marzyłam o prezentach, o komplementach. Lecz któż spojrzy na szarą myszkę, gdy obok iskrzy taka krasawica?
— Zocha, ty czemu taka kwaśna? — spytała Kalina, wyłapując mój nastrój. — Chcesz, kupię ci takie?
— Nie trzeba — ucięłam.
Nie chciałam jałmużny. Nie chciałam litości. Chciałam, by ktoś dostrzegł, docenił, pokochał mnie. Tylko gdzie szukać takiego?

Po maturze Kalina dostała się do PWST. Mama chodziła w siódmym niebie.
— Wiedziałam, że z ciebie aktorka! — promieniała. — Tak utalentowana, tak piękna! Będziesz gwiazdą!
Ja tymczasem gryzłam granit wiedzy na Akademii Medycznej. Było ciężko. Anatomia, fizjologia, chemia — ciągła katorga i napięcie. Lecz nie ustawałam. Będę lekarką, nie tak błyskotliwą jak siostra, ale potrzebną ludziom.
— Jak w uczelni? — pytała mama, lecz widziałam, że bardziej ją interesują suk
I wzięłyśmy córkę Natalii za ręce, czując nagle, że ta mała dłoń łączy nas mocniej niż wszystkie minione urazy, i zrozumiałam wreszcie, że siła, którą we mnie widziała mama, nie była przeznaczona do walki, lecz do budowania.