Mała tajemnica

Stara Jadwiga ocierała łzy, spływające po jej bladych, pooranych zmarszczkami policzkach. Co chwilę wymachując rękami i bełkocząc niezrozumiale. Przypominała niemowlę, które dopiero uczy się mówić. Mężczyźni drapali się po głowach, a otaczające ją kobiety próbowały zrozumieć, co stara kobieta chce przekazać.

Od samego świtu, oszalała z rozpaczy, Jadwiga biegała po wsi, stukała w okna i płakała. Od zawsze była niema i nieco oderwana od rzeczywistości. Miejscowi trzymali się od niej z daleka, choć nie krzywdzili jej. Nie rozumiejąc, co się stało, posłali po Jacka – pijaka i dowcipnisia, jedynego, który bywał w domu staruszki i pomagał jej w gospodarstwie. Za obiad i butelkę siwuchy.

W końcu się zjawił. Zaspany, jeszcze nie wytrzeźwiał po nocnej libacji, przecisnął się przez tłum otaczający Jadwigę. Staruszka rzuciła się ku niemu, bełkocząc i łkając, rozpaczliwie wymachując rękami. Tylko on potrafił ją zrozumieć. A gdy skończyła, Jacek posmutniał. Zdjął czapkę i spojrzał na zebranych.

— No, gadaj już! — odezwał się ktoś z tłumu.

— Marysia zniknęła! — powiedział o siedmioletniej wnuczce Jadwigi.

— Jak to zniknęła? Kiedy? — zawołały kobiety.

— Mówi, że matka zabrała ją tej nocy! — wybełkotał wystraszony mężczyzna.

W tłumie zawrzało. Kobiety przeżegnały się, mężczyźni nerwowo zapalili papierosy.

— Jak to możliwe, żeby nieboszczka porwała dziecko? — nie dowierzając, powiedział jeden z nich.

Wszyscy we wsi wiedzieli, że trzy miesiące temu matka dziewczynki, Kasia, utonęła w bagnie. Tak jak babcia, od urodzenia była niema. Poszła z innymi kobietami zbierać jagody na mokradła i tam spotkała ją tragedia. Nikt nie wiedział, jak do tego doszło. Odeszła od grupy, zgubiła drogę. Wpadła w trzęsawisko, a krzyczeć o pomoc nie mogła. Co najwyżej jęczała. Ale kto by ją usłyszał? I tak Marysia została sierotą, ciężarem dla starej Jadwigi. Gdyby był ojciec, ale z nieznajomego dziecka nikt nie będzie pytał. Nieboszczka za życia skrywała tajemnicę pochodzenia dziecka i zabrała ją do grobu. Nawet własnej matce nie wyjawiła imienia ojca. Ludzie szeptali – czyżby to Jacka dzieło? W końcu młody, kawaler. Często bywał w ich domu.

Lecz ten się wypierał. Nic takiego, mówił, nie miało miejsca!

Jadwiga znów wybuchnęła płaczem i zaczęła gorączkowo gestykulować.

— O co jej chodzi? — szeptały ciekawskie kobiety. — Hę, Jacku?

— Mówi, że każdej nocy przychodziła nieboszczka pod chatę. Jadwiga świece paliła, krzyże wypalała nad drzwiami i oknami. Chciała uchronić siebie i wnuczkę przed złymi mocami. Ale Kasia nie dawała spokoju, tłukła w progi, zaglądała w okna. I cichutko wołała swoją córeczkę. Tej nocy też długo stała w blasku księżyca – blada, z martwymi oczami, a usta szeptały, wabiąc Marysię.

Staruszka gniewała się, odpędzała dziewczynkę od okna. Lecz gdy tylko się odwróciła, dziecko znów odsuwało firankę. I czy to omam, czy też Jadwiga nie zauważyła, jak w głęboką noc zdrzemnęła się i przeoczyła moment. Porwała nieboszczka Marysię, oszukała niewinne dziecko! — Jacek otarł rękawem pot z czoła i dodał: — Trzeba jej szukać!

Mężczyźni zgrzytnęli zębami i rozeszli się po domach. Jedni po broń, drudzy po psy.

Nawet Jacek, choć miał kaca, pospieszył się zebrać na poszukiwania.

Wkrótce podzielili się na grupy. Najpierw przeszukali podwórka, potem cmentarz. Bez skutku. Pozostał las, a potem te przeklęte mokradła, gdzie spoczęła Kasia. Zapalili papierosy i ruszyli.

Tuż przy skraju lasu znaleźli ślady bosych stóp dziecka. Psy zaczęły ujadać i rzuciły się w głąb puszczy. Długo błądziły na oślep, wyczerpując swych panów. Jakby ktoś je wodził za nos, celowo sprowadzał z drogi.

Pierwszy zmierzch opadł na korony drzew, gdy myśliwskie psy, ciężko dysząc i skomląc, padły ze zmęczenia. A wraz z nimi ich właściciele. Młodsi i wytrzymalsi kontynuowali przeszukiwanie bagien.

Z każdą minutą nadzieja gasła.

Jacek stąpał ostrożnie, bojąc się wpaść w trzęsawisko. Tak się skupił, że nawet nie zauważył, kiedy odłączył się od reszty. Ale bagna znał dobrze, więc szedł dalej.

— Gdzieś ty, Marysiu? — zachrypiał, wytężając wzrok.

Kilkaset metrów dalej rozległ się przenikliwy skrzek. Ogromny czarny kruk, siedząc na gałęzi sosny, błyszczał oczami i obserwował przybysza.

— Kra! Kra! — znów zabrzmiał złowrogi głos ptaka.

Serce mężczyzny zabiło mocniej. Coś w tym krzyku przykuło jego uwagę. Przyspieszył kroku i ruszył w stronę wysokiej sosny.

Na miękkim mchu, u podnóża drzewa, leżała zwinięta w kłębek dziewczynka.

— Marysiu! — szepnął Jacek, by jej nie przestraszyć.

Dziecko otworzyło oczy i spojrzało na niego.

— Żyjesz! — ucieszył się.

Zdjął koszulę i otulił nią dziewczynkę.

— Jak tu trafiłaś? — zachrypiał, nie oczekując odpowiedzi. W końcu jak matka i babka, była niemowa.

— Przyszłam z mamą — odpowiedziała niespodziewanie.

Mężczyzna drgnął i nie wierzył własnym uszom.

— Cud! — Podniósł Marysię i ruszył z powrotem. — No, powiedz coś jeszcze!

— Mamusia została żoną bagiennego upiora. Chciała mnie zabrać do nowego domu, ale on jej nie pozwolił.

— Kto nie pozwolił? — Jacek nic nie rozumiał.

— Dziadek. Bardzo stary, ale silny i mądry. My, ludzie, nazywamy go Leszym. Złajał mamę, powiedział: „Nie godzi się własnego dziecka gubić!” Nie ma dla mnie miejsca w bagnie. Jeszcze się przydam żywym. I nie tylko im, ale i lasowi, i jemu samemu. A potem dmuchnął, i gorący podmuch dotknął moich warg. IA gdy Marysia dorosła, została znaną w okolicy zielarką, której mądrość i dobroć płynęły prosto z serca lasu, a ludzie szeptali, że to sam Leszy czuwa nad jej bezpieczeństwem.