Zaręczyny z nieznajomą. Bogaty kawaler wybiera dziewczynę z trwającą historią.

**Dziennik Maksymiliana**

Uwielbiam moją loggię, szczególnie w piątkowe poranki, gdy reszta miasta wciąż tkwi w ostatnich godzinach pracy, a ja – wolny i spełniony kierownik bankowego działu – już wyczuwam powiew weekendu. Powietrze pachnie ozonem po nocnym deszczu i kwitnącymi lipami. Siorbiąc ostudzoną kawę, spoglądam na starannie ułożone w kącie wędkarskie akcesoria: nowiutki spinning, lśniący kołowrotek, pudełko woblerów – moja duma.

W kieszeni zadzwonił telefon. Mama.
– Tak, mamo, cześć – odparłem z uśmiechem.
– Maksymku, wpadniesz dzisiaj? Napiekłam pierogów z kapustą, twoich ulubionych.
– Przyjadę, jasne. Ale tylko na chwilę – z chłopakami jedziemy nad jezioro.
– Znowu twoje wędkowanie? – w głosie Haliny przebijała ciepła nuta i delikatny wyrzut. – Trzydzieści dwa lata, synu…
– Mamo, ile razy możemy to powtarzać? Jak tylko znajdę odpowiednią, od razu. Dobrze, całuję, będę niedługo.

Odłożyłem słuchawkę i westchnął. Ta „rybaczka” to nasza z kumplami święta tradycja: chata Jacka nad jeziorem, kiełbaski, sauna i długie rozmowy przy ognisku. Jacek i Grześ, moi najlepsi przyjaciele od studiów, dawno i szczęśliwie żonaci. Jacek ma córeczkę, Grześ czeka na pierwsze dziecko. A ich „rodzinne” męskie wyjazdy zawsze zaczynały się od tego samego:
– No to co, ostatni kawaler naszej twierdzy, gotowy do kapitulacji? – przekomarzał się Grześ, gdy pakowaliśmy torby do bagażnika mojego terenowego.
– Broni się nasz orzeł przed małżeńskimi sidełkami jak może – chichotał Jacek, klepiąc mnie po ramieniu. – Odebrał już nadzieję wszystkim pannom.

Tylko się uśmiechnąłem. Nie broniłem się. Czekałem.
– Ożenię się, chłopaki, ale tylko z wielkiej miłości – powiedziałem poważnie, gdy wyjeżdżaliśmy z miasta. – Tak, żeby od razu wiedzieć: to ona. Żeby oddychać w jednym rytmie.
– Oj, Maks, bajkopisarzu – mruknął Grześ z tyłu. – Tak się nie dzieje. To w bajkach dla dziewczynek. Wróżek nie ma.
– A ja wierzę, że są – uparłem się, patrząc na uciekającą w dal drogę.

***

Po saunie i pierwszej serii kiełbasek dyskusja rozgorzała na nowo. Miejscowe dziewczyny, przechadzające się obok naszej działki, zerkały w stronę trzech przystojnych miejskich gości.
– Sprawdźmy twoją teorię w praktyce? – podszepnął Jacek. – Gra w patrzenie. Kto pierwszy mrugnie lub odwróci wzrok od mijającej nas piękności – przegrywa.
– A co ma przegrany? – podchwyciłem.
– Jedzie na szosę i oświadcza się pierwszej napotkanej handlarce. Na miejscu.

Byłem pewny siebie. Ale może piwo uderzyło mi do głowy, a może słońce przypiekło – przegrałem. Gdy obok przeszła wysoka blondynka, niechcący się uśmiechnąłem i spojrzałem w bok. Kumple wyli z zachwytu.

Słowo się rzekło. Po pół godzinie jechaliśmy wzdłuż szosy. Serce waliło mi ze wstydu i głupiej ekscytacji. Kilka kilometrów od wioski zobaczyliśmy samotną postać przy stoliku z pęczkami ziół i słoikami jagód. Niewysoka kobieta w prostym bawełnianym stroju i chuście tak naciągniętej na twarz, że prawie nic nie było widać.

– No, oblubieńcze, twoja kolej! – pchnęli mnie przyjaciele.

Podszedłem. Kobieta podniosła wzrok – przestraszone, ale jasne, niebieskie jak jezioro. Jej dłonie, układające jagody, były pokryte szkaradnymi bliznami po oparzeniach. Gdy się przywitałem, nie odpowiedziała, tylko wyjęła z fartuszka notesik i ołówek, podając mi go.

*„Czego pan potrzebuje?”* – napisane starannym charakterem.

Straciłem wątek. Wszystkie przygotowane żarty wyleciały mi z głowy. Patrzyłem na tę drobną, milczącą postać i czułem się jak ostatni łajdak.
– Przepraszam za idiotyczne pytanie – zacząłem cicho. – Założyliśmy się z kumplami… i przegrałem. Teraz muszę… oświadczyć się pani.

Spodziewałem się wszystkiego: gniewu, łez, pogardy. Ale kobieta tylko zastygła na sekundę, po czym skinęła głową. Nie wierzyłem własnym oczom. W notesie napisała: *„Zgoda”*, a potem podała mi adres.

Następnego dnia, gnany wyrzutami sumienia, pojechałem pod wskazany adres – skromny, ale zadbany domek z pelargoniW tym domu, pełnym ciepła i domowych zapachów, zrozumiałem, że czasem największe szczęście przychodzi zupełnie niespodziewanie – tam, gdzie najmniej się go spodziewamy.