Odkrywanie Tajemnic Alenki

Stara Jadwiga ocierała łzy spływające po jej bladych, pooranych zmarszczkami policzkach. Co chwilę wymachiwała rękami i mamrotała coś niewyraźnie, zupełnie jak niemowlę. Mężczyźni drapali się po głowach, a otaczające ją kobiety starały się zrozumieć, co staruszka chce przekazać.

Od samego świtu, oszalała z rozpaczy, Jadwiga biegała po wsi, stukała w okna i płakała. Od zawsze była niema i wydawała się nieco oderwana od rzeczywistości, dlatego wieśniacy trzymali się od niej z daleka, choć jej nie krzywdzili. Nie wiedząc, co się stało, posłali po Kazika – pijanicę i dowcipnisia, jedynego, który bywał w domu staruszki i często pomagał jej w gospodarstwie. W zamian za obiad i butelkę bimbru.

W końcu się zjawił – zmęczony, jeszcze nie wytrzeźwiały z poprzedniego wieczoru, przecisnął się przez tłum otaczający Jadwigę. Staruszka rzuciła się ku niemu, jęcząc i łkając, gorączkowo wymachując rękami. Tylko on ją rozumiał. Gdy skończyła, twarz Kazika stała się mroczna. Zdjął czapkę i spojrzał na zebranych.

— No, gadaj! — dobiegło z tłumu.

— Ania zniknęła! — oznajmił, mówiąc o siedmioletniej wnuczce Jadwigi.

— Jak to zniknęła? Kiedy? — krzyknęły kobiety.

— Mówi, że zabrała ją matka tej nocy! — wydukał przestraszony Kazik.

Wśród ludzi rozległ się pomruk. Kobiety przeżegnały się, mężczyźni nerwowo zapalili papierosy.

— Jak to możliwe, żeby nieboszczka ukradła dziecko? — zapytał jeden z nich, nie wierząc własnym uszom.

Wszyscy we wsi wiedzieli, że trzy miesiące temu matka dziewczynki, Kasia, utonęła w bagnie. Tak jak i babcia, od urodzenia była niemowa. Poszła z innymi kobietami zbierać jagody na mokradła i tam spotkała ją tragedia. Jak do tego doszło? Nikt nie wiedział. Zgubiła się, zaplątała w trzęsawisku, a wezwać pomocy nie mogła. Tylko jęczała. Ale kto by jej usłyszał? I tak Ania została sierotą, ciężarem dla starej Jadwigi. Gdyby był ojciec, ale przecież go nie było – nieboszczka nigdy nie zdradziła, kto nim był. Nawet własnej matce. Ludzie szeptali: czyżby to Kazio? No, młody, kawaler, bywał w domu…

Ale ten zawsze się wypierał. — Nic między nami nie było!

Jadwiga znów wybuchnęła płaczem i zaczęła wymachiwać rękami.

— O co jej chodzi? — szeptały ciekawe kobiety. — No, Kazik?

— Mówi, że nieboszczka co noc przychodziła pod chatę. Jadwiga paliła świece, wypalała krzyże nad drzwiami i oknami, by chronić siebie i wnuczkę przed złymi mocami. Ale Kasia nie odpuszczała — stukała w progi, zaglądała w okna, cicho wołając córeczkę. Tej nocy też długo stała pod oknem – blada w świetle księżyca, z martwymi oczami, a usta tylko szeptały, przyciągając Anię.

Staruszka złościła się, odpędzała ciekawską dziewczynkę od okna. Ale gdy tylko się odwróciła, w następnej chwili Ania już odsuwała firankę. Może to był omam, może staruszka zdrzemnęła się w środku nocy i przeoczyła – nieboszczka zabrała Anię, oszukała niewinne dziecko! — Kazik otarł rękawem pot z czoła i dodał: — Trzeba jej szukać!

Mężczyźni zgrzytnęli zębami i rozeszli się po domach – jedni po broń, drudzy po psy. Nawet Kazik, choć miał kaca, szybko poszedł się przebrać, by wyruszyć na poszukiwania.

Wkrótce podzielili się na grupy. Najpierw przeszukali podwórka, potem cmentarz. Bez skutku. Pozostał las, a potem te przeklęte bagna, gdzie spoczęła Kasia. Zapalili papierosy i ruszyli.

Tuż przy skraju lasu znaleźli ślady małych bosych stóp. Psy zaczęły szczekać i pognały w głąb puszczy. Długo biegały na oślep, wyczerpując swoich panów. Jakby ktoś ich wodził za nos, specjalnie mylił trop.

Pierwsze zmierzchy kładły się na czubkach drzew, gdy myśliwskie psy, ciężko dysząc i skomląc żałośnie, padły z wyczerpania. Razem z nimi i ich właściciele. Młodsi i wytrzymalsi poszli dalej, przeszukując bagno.

Z każdą minutą nadzieja gasła.

Kaziak szedł ostrożnie, bojąc się wpaść w trzęsawisko. Tak się skupił, że nie zauważył, jak odłączył się od reszty. Ale bagna znał dobrze, więc brnął dalej.

— Gdzie ty jesteś, Aniu? — zachrypiał, znów wpatrując się w moczary.

Kilkaset metrów dalej rozległ się przenikliwy krzyk. Ogromny, czarny kruk, siedząc na gałęzi sosny, błyszczał oczami i obserwował przybysza.

— Kra! Kra! — znów wydał złowieszczy okrzyk.

Serce mężczyzny zabiło mocniej. Coś w tym krzyku przykuło jego uwagę. Przyspieszył kroku, kierując się ku wysokiej sośnie.

Na miękkim mchu, u stóp drzewa, skulona w kłębek, leżała dziewczynka.

— Ania! — szepnął Kazik, by jej nie przestraszyć.

Dziewczynka otworzyła oczy i uważnie spojrzała na mężczyznę.

— Żyjesz! — ucieszył się.

Zdjął koszulę i owinął nią dziecko.

— Jak tu trafiłaś? — zachrypiał, nie spodziewając się odpowiedzi.

W końcu, tak jak matka i babcia, była niemowa.

— Przyszłam z mamą — odparła niespodziewanie.

Mężczyzna drgnął. Nie wierzył własnym uszom.

— Cud! — Podniósł Anię i ruszył z powrotem.

— No, dziewczynko, powiedz coś jeszcze! —

— Mamusia została żoną bagiennego upiora. Chciała mnie zabrać do swego nowego domu, ale on jej nie pozwolił.

— Kto nie pozwolił? — Kazik nie rozumiał.

— Dziadek. Bardzo stary, ale silny i mądry. My, ludzie, nazywamy go Borowym. Zbeształ mamę: „Nie godzi się własnego dziecka zgubić!”. Nie moje miejsce w bagnie. Jeszcze się przydam żywym – im, lasowi i jemu samemu. Potem dmuchnął, i gorący podmuch dotknął moich ust. I słowa same popłynęły. Dziadek mi wszystko wyjaśnił i teraz wszystko wiem!

— No i co wiesz? — przełknąA potem już zawsze, gdy wieczorami wiatr szeleścił w liściach, ludzie we wsi wiedzieli, że to Borowy pilnuje, by jego mała przyjaciółka – Ania – była bezpieczna.