Zagubiona w Tajemnicy

DZIENNIK:

Stara Jadwiga ocierała łzy spływające po jej bladych, pooranych zmarszczkami policzkach. Co chwilę wymachiwała rękami i mruczała coś niewyraźnie, jak bełkoczące dziecko. Mężczyźni drapali się po głowach, a otaczające ją kobiety próbowały zrozumieć, co stara chce przekazać.

Od samego świtu, oszalała z rozpaczy, Jadwiga biegała po wsi, pukała w okna i płakała. Od zawsze była niemową, a do tego nieco oderwaną od rzeczywistości, dlatego miejscowi trzymali się od niej z daleka, choć nigdy jej nie krzywdzili. Nie rozumiejąc, co się stało, posłali po Wojtka – piję i zawadiakę, jedynego, który bywał w domu staruszki i często pomagał jej w gospodarstwie. Za obiad i butelkę bimbru.

W końcu się zjawił – zmęczony, jeszcze nie otrzeźwiały z nocnej popijawy – przecisnął się przez tłum otaczający Jadwigę. Staruszka rzuciła się ku niemu, jęcząc i łkając, gwałtownie gestykulując. Tylko on potrafił ją zrozumieć. Gdy skończyła, Wojtek zrobił się blady jak ściana. Zdjął czapkę i spojrzał na zebranych.

– No, gadaj! – dobiegło z tłumu.

– Maryśka zniknęła! – oznajmił, mówiąc o siedmioletniej wnuczce Jadwigi.

– Jak to zniknęła? Kiedy? – zawołały kobiety.

– Mówi, że w nocy zabrała ją własna matka! – wyjąkał przerażony mężczyzna.

W tłumie rozległ się pomruk. Kobiety przeżegnały się, mężczyźni nerwowo zapalili papierosy.

– Jak to możliwe, żeby nieboszczka porwała dziecko? – zapytał ktoś niedowierzająco.

Wszyscy we wsi wiedzieli, że trzy miesiące temu matka dziewczynki, Bronka, utonęła w bagnie. Tak jak babcia, była niema od urodzenia. Poszła z kobietami zbierać jagody na mokradła i tam spotkała ją tragedia. Jak do tego doszło, nikt nie wiedział. Została z tyłu, zgubiła drogę. Wciągnęła ją trzęsawica, a krzyczeć o pomoc nie mogła – tylko jęczała. Kto by ją usłyszał? I została Maryśka sierotą, ciężarem dla starej Jadwigi. Gdyby był ojciec… ale z kogo miałaby pytać? Bronka za życia ukryła tajemnicę pochodzenia dziecka i zabrała ją do grobu. Nawet własnej matce nie powiedziała, kto jest ojcem. Ludzie szeptali: a może to Wojtek? No bo co? Młody, kawaler. Często u niej bywał.

Ale on tylko się wypierał. Nic nie było, mówił!

Jadwiga znów wybuchnęła płaczem i zaczęła wymachiwać rękami.

– Co ona mówi? – szeptały ciekawskie kobiety. – Wojtek?

– Opowiada, jak każdej nocy przychodziła nieboszczka pod chatę. Jadwiga paliła świece, wypalała krzyże nad drzwiami i oknami, by chronić siebie i wnuczkę przed złymi mocami. Ale Bronka nie dawała za wygraną – stukała w progi, zaglądała przez okna. I cicho wołała swoją córkę. Tej nocy też długo stała pod oknem. W świetle księżyca blada, z martwymi oczami, a usta szeptały, wabiąc Maryśkę.

Staruszka złościła się, odpędzała ciekawską dziewczynkę od okna. Ale gdy tylko się odwróciła, ta zaraz odsuwała firankę. Czy to majak, czy może Jadwiga nie zauważyła, jak w głęboką noc zdrzemnęła się i przeoczyła. Nieboszczka zabrała Maryśkę, oszukała, zwiodła niewinne dziecko! – Wojtek otarł rękawem pot z czoła i dodał: – Trzeba jej szukać!

Mężczyźni zgrzytnęli zębami i rozeszli się po obejściach. Jedni po broń, drudzy po psy. Nawet Wojtek, choć miał kaca, ruszył pospiesznie do domu, by się przygotować do poszukiwań.

Wkrótko podzielili się na grupy. Najpierw przeszukali podwórza, potem cmentarz. Na próżno. Został las, a potem te przeklęte trzęsawiska, gdzie spoczęła Bronka. Zapalili papierosy i ruszyli.

Już na skraju lasu znaleźli ślady małych, bosych stóp. Psy zaczęły szczekać i pognały w głąb puszczy. Długo biegały na oślep, wyczerpując swoich panów. Jakby ktoś nimi zabawiał, specjalnie myląc trop.

Pierwsze zmierzchy opadały na korony drzew, gdy myśliwskie psy, ciężko dysząc i skomląc, padły z wyczerpania. A wraz z nimi ich panowie. Młodsi i wytrwalsi poszli przeszukać bagno.

Z każdą minutą nadzieja gasła.

Wojtek szedł ostrożnie, bojąc się wpaść w trzęsawicę. Tak się skupił, że nie zauważył, jak odłączył się od reszty. Ale bagno znał dobrze, więc szedł dalej.

– Gdzie jesteś, Maryśka? – zachrypiał, wpatrując się w mokradła.

Kilkaset metrów dalej rozległ się chrapliwy krzyk. Ogromny, czarny kruk, siedząc na gałęzi sosny, błyszczał oczami i obserwował przybysza.

– Krak! Krak! – znów rozległo się złowieszcze krakanie.

Serce mężczyzny zabiło mocniej. Coś w przenikliwym głosie kruka zwróciło jego uwagę. Przyspieszył kroku i ruszył w stronę wysokiej sosny.

Na miękkim mchu, u korzeni drzewa, skulona w kłębek, leżała dziewczynka.

– Maryśka! – szepnął Wojtek, by jej nie przestraszyć.

Dziewczynka otworzyła oczy i spojrzała na niego uważnie.

– Żyjesz! – ucieszył się.

Zdjął koszulę i owinął nią dziecko.

– Jak tu trafiłaś? – chrapliwie zapytał, nie oczekując odpowiedzi.

W końcu, tak jak matka i babcia, była niema.

– Przyszłam z mamą – niespodziewanie odpowiedziała.

Mężczyzna drgnął i nie wierzył własnym uszom.

– Cud! – Podniósł Maryśkę i ruszył z powrotem.

– No, dziewczynko, powiedz coś jeszcze!

– Mama została żoną błotnego upiora. Chciała zabrać mnie do nowego domu, ale on jej nie pozwolił.

– Kto nie pozwolił? – wymamrotał Wojtek, nic nie rozumiejąc.

– Dziadek. Bardzo stary, ale silny i mądry. My, ludzie, nazywamy go Leszym. Złajał mamę, powiedział: „Nie godzi się własnego dziecka gubić!” Nie ma dla mnie miejsca w bagnie. JeszLeszy tchnął we mnie życie, abym pomagała ludziom, a teraz wracajmy do domu, tato – powiedziała Maryśka, uśmiechającWojtek przytulił córkę mocniej i, choć w sercu czuł jeszcze ciężar dawnych grzechów, ruszył ku wiosce, gdzie od tej pory żyli w spokoju, a Maryśka leczyła chorych i mówiła z drzewami, tak jak obiecał jej Leszy.