OCHRONA MIŁOŚCI

**CHRONIONE MIŁOŚCIĄ**

Spotkanie Kaliny i Jakuba było zapisane w gwiazdach.

…Jakub nigdy nie widział swojego ojca. Wychowywała go matka i babcia. Gdy mały Jakub pytał o tatę, mama mamrotała coś niewyraźnego, że jest geologiem, ciągle w poszukiwaniu cennych minerałów. Ale raz, w złości, krzyknęła: — Nigdy nie miałeś ojca, Jakubku!

Jako dziecko Jakub akceptował te wyjaśnienia, wierząc ślepo matce. Ale gdy podrósł, postanowił dociec prawdy. W końcu nie zstąpił z nieba! Okazało się, że jego matka w młodości wyjechała w delegację i wróciła z dzieckiem — z Jakubem. To babcia wyjawiła mu tę tajemnicę. Po cichu.

Jakub był niepomiernie szczęśliwy, że zagadka została rozwiązana. Dzięki Bogu, nie znaleziono go w kapuście. Postanowił, że przy pierwszej okazji pozna swojego ojca. Czy ten będzie chciał, czy nie. „W końcu jestem jego synem, a nie przypadkowym przechodniem!” Obiecał też sobie: „Będę miał prawdziwą rodzinę. Żonę i dzieci. I to jedyną żonę i gromadkę dzieci.”

…Kalina również nie zaznała ojcowskiej miłości. Jej rodzice rozwiedli się, gdy miała niecałe dwa lata. Ojczym zastąpił tatę. Niezły człowiek, ale jednak… Zawsze stawiał swoje dzieci z pierwszego małżeństwa za przykład. To irytowało. Kalina mogła liczyć tylko na miłość matki.

Gdy dorosła, postanowiła: — Jeśli wyjdę za mąż, to tylko raz i na zawsze! Gdyby tak znalazł się taki chłopak.

I znalazł się.

…Był wigilijny wieczór. Styczeń, mróz, zmierzch. Księgarnia. Jakub i Kalina stoją w kolejce do kasy. Oboje trzymają w rękach tomiki Adama Mickiewicza. Ich spojrzenia przypadkiem się spotykają. I Jakub rusza do ataku. Zasypuje Kalinę komplementami, pytaniami (taktownymi i uprzejmymi). Nie mógł tak po prostu pozwolić jej odejść. To ona miała być jego żoną! Właśnie ona. Ta dziewczyna.

A Kalina nawet nie kokietowała. Czuła się przy nim swobodnie, jakby znała go od stu lat.

Jednak pochodziła z dobrego domu, a nie wypadało dziewczynie zawierać znajomości byle gdzie i z byle kim. Jakub docenił jej skromność i zaproponował wymianę numerów telefonów. Kalina zapisała jego numer, ale swojego nie podała. — Zadzwonię po świętach — obiecała mgliście.

Jakub nie mógł pozwolić, by taki dar niebios, jak Kalina, mu się wymknął. Pożegnali się, ale Jakub potajemnie podążył za nią, by dowiedzieć się, gdzie mieszka.

Przez całe święta Jakub chodził jak w oblokach. W końcu znalazł swoją „gołąbkę” i miał zamiar kochać ją zawsze.

Lecz minęły święta, a „gołąbka” nie dzwoniła. Jakub zaczął się niepokoić i postanowił działać.

Swój tomik Mickiewicza, kupiony tamtego wieczoru, włożył do skrzynki pocztowej Kaliny. Czyżby nie domyśliła się, od kogo? Dziewczyna zadzwoniła jeszcze tego samego wieczora z pretensjami:

— Cześć, Jakub! Dlaczego nie dzwoniłeś? Czekałam!

— Kalinko, nie miałem twojego numeru. Zadzwoniłbym dawno. Chyba pamiętasz, że w księgarni bałaś się go podać? — Jakub promieniał ze szczęścia.

— Ale przecież jakoś mnie znalazłeś! — nie ustępowała Kalina.

„Typowo kobieca logika” — pomyślał Jakub. Był szczęśliwy, że wreszcie wszystko się wyjaśniło. Kalina wcale nie była mu obojętna!

Nie zwlekając, Jakub i Kalina wzięli ślub. A jakże inaczej? Mieli ze sobą wiele wspólnego. Po pierwsze, czystą, nieskalaną miłość; po drugie, pragnienie posiadania tylu dzieci, ile Bóg da; po trzecie, zamiłowanie do twórczości Mickiewicza. Czy to mało?

Na tak solidnym fundamencie postanowili budować swoje małżeństwo.

Kalina wykładała studentom polonistykę na uniwersytecie, Jakub był świetnym programistą.

Po czasie na świecie pojawiła się Ania. Dwa lata później — Wojtuś. Wszystko szło jak z płatka.

Jakub nie porzucił myśli o znalezieniu ojca. Pomógł internet. Wśród dziesiątek osób o tym samym nazwisku w końcu trafił na właściwego. Nawiązali kontakt. Ojciec mieszkał w Warszawie. Zaprosił Jakuba w odwiedziny.

Spotkanie było wzruszające. Ojciec miał własną rodzinę, ale przez te wszystkie lata pamiętał o Jakubie.

— Cieszę się, synu, że mnie odnalazłeś. Od teraz będziemy w kontakcie — mężczyzna objął Jakuba.

Jakub z dumą wymienił wszystkich członków swojej rodziny. — Patrz, tato, jesteś już dwukrotnym dziadkiem. I to nie koniec…

Ojciec Jakuba był profesorem medycyny.

Jakub wrócił do domu z głową w chmurach. Ojciec bardzo mu się spodobał. Ciepły, szczery człowiek.

Oczywiście, obowiązki rodzinne nie pozwalały Jakubowi często widywać się z ojcem. W końcu kontakt się urwał.

Ania i Wojtuś podrośli. Kalina postanowiła bronić doktorat. W końcu jej babcia i matka były doktorami filozofii. Nie chciała być gorsza.

Temat pracy wybrała nieprzypadkowo. O Mickiewiczu. Matka dwójki dzieci skrupulatnie zbierała materiały, przygotowując się do obrony.

Jakub wspierał żonę, pomagał w domu, jak mógł. Trzy lata minęły na przygotowaniach. W tym czasie Ania i Wojtuś doczekali się siostrzyczki — Zosi.

Z obroną trzeba było poczekać.

Gdy Zosia poszła do przedszkola, Kalina wróciła do pracy naukowej. Już prawie, prawie miała ten tytuł w garści…

Aż nagle Jakub zachorował. Diagnoza była nieznana medycynie, ale coś poważnego. Lekarze rozkładali ręce. A Jakub gasł w oczach. Leczenie nie przyniosło skutku. Kalinie delikatnie zasugerowano, że szanse na przeżycie są praktycznie żadne. A Jakub miał zaledwie czterdzieści lat! Przed nieszczęściem nie uciekniesz.

Co przeżyła Kalina w tych dniach, nie da się opisać. Jakub, świadomy swojego stanu, prosił ją o wybaczenie, że nie będzie mógł pomóc jej wychować trójki dzieci…

Kalina po kryjomu płakała gorzkimi łzami. Wiedziała też, że w niej rośnie nowe życie. Nie powiedziała Jakubowi, by nie pogarszać jego cierpienia.

W głębi duszy nie wierzyła, że jej szczęście może się tak nagle i absurdalnie skończyć. Czym zasłużyli sobie na gniew Boga?

— JakI wtedy, gdy wszyscy stracili już nadzieję, staruszek zielarz dotrzymał słowa, a Jakub wyzdrowiał, by razem z Kaliną wychować czwórkę dzieci i cieszyć się długim, szczęśliwym życiem.