Dwa losy

Dwa losy

Marlena szła uliczkami obcego miasta. Młoda dziewczyna była w rozpaczy, ściskała w dłoniach małą karteczkę, jak ostatnią iskierkę nadziei na przyszłość. Już drugi dzień z rzędu próbowała znaleźć pracę, ale okazało się to trudniejsze, niż myślała.

— Dziękujemy, skontaktujemy się! — jak wyuczoną formułkę powtarzali pracodawcy.

— Ale ja nie mam telefonu. Nie jestem stąd, a komórka to dla mnie zbyt duży wydatek — tłumaczyła się dziewczyna.

— Pani wypełniła ankietę? Wypełniła! Rozpatrzymy pani kandydaturę! — spojrzenie pustych oczu urzędniczki z HR-u wprawiało ją w zakłopotanie.

„Co jest ze mną nie tak? Czerwony dyplom, wyższe wykształcenie, angielski i francuski… Czego oni jeszcze chcą?” — zastanawiała się Marlena.

Sytuacja była krytyczna. Jeśli dziś nie znajdzie pracy, wieczorem będzie musiała wracać do domu. Jak spojrzy w oczy chorej matce, której obiecała, że wszystko się ułoży? Że bez problemu znajdzie pracę i będzie jej pomagać. A co miała robić w małej wiosce z takim wykształceniem?

— Dzień dobry! Jestem w sprawie ogłoszenia o pracę — powiedziała cichym, zduszonym głosem. Wiedziała, że powinna się rozluźnić i pokazać swoją komunikatywność, ale strach przed kolejną odmową paraliżował ją.

— Proszę wypełnić ankietę! — farbowana blondynka rzuciła jej kartkę, nawet na nią nie patrząc. — Dziękujemy, na pewno oddzwonimy! — dodała po dziesięciu minutach.

— Ale… ja nie mam telefonu — Marlena ledwo powstrzymała łzy.

Blondynka spojrzała na nią jak na jaskiniowca:

— To pani problem! Proszę nie zawracać mi głowy.

Marlena wstała i skierowała się do wyjścia. Nie miała już żadnych myśli, ostatnia szansa okazała się taką samą klapą jak poprzednie. Nagle drzwi się otwarły i do recepcji wpadła piękna, młoda kobieta.

— Kasia, dostawcy już byli? — zapytała blondynkę.

— Nie, Anno Januszówno. Powinni lada chwila przyjechać.

— A pani w jakiej sprawie? — zwróciła się do Marleny, ale nagle oniemiała.

Dziewczyny patrzyły na siebie, zdając sobie sprawę, że są identyczne jak dwie krople wody. Marlena zastygła w zdumieniu i nie mogła wydusić z siebie słowa.

— Przyszła w sprawie pracy. Na stanowisko recepcjonistki. Próbuję jej wytłumaczyć, że rozpatrzymy jej kandydaturę i oddzwonimy, ale chyba nie do końca pojmuje — warknęła blondynka.

— Proszę za mną — niespodziewanie powiedziała Anna Januszówna, otwierając drzwi do luksusowego gabinetu.

— Ale zaraz przyjadą dostawcy — zaskomliła sekretarka.

— Świetnie! Niech poczekają. Kasia, zajmij się w końcu robotą! — przecięła rozmowę.

— Siadaj proszę — powiedziała łagodnie Anna. — Pokaż mi swoje dokumenty, referencje…

— Niestety nie mam referencji. Dopiero skończyłam studia — Marlena położyła papiery na stole, wpatrując się w swoją sobowtórkę.

— Tak, tak… Dobrze, jest pani zatrudniona. Kiedy może się pani rozpocząć staż? — z roztargnieniem spytała Anna.

— Już teraz! — ucieszyła się dziewczyna.

— Świetnie. Kasia wprowadzi panią w temat, a potem odprowadzi do restauracji. Tam spotka się pani z kierownikiem, Wojtkiem.

Anna Januszówna wyszła z gabinetu, wydała polecenia sekretarce i skierowała się do wyjścia.

— A co z dostawcami? — przypomniała Kasia.

— Przełóż spotkanie. Dziś jestem zajęta.

Wsiadając do samochodu, Anna zakryła twarz dłońmi. Była pewna, że Marlena to jej siostra. Właśnie ją widziała w snach. Wcześniej nie rozumiała, dlaczego ta dziewczyna-sobowtór śni jej się prawie co noc. Ale teraz nie miała wątpliwości — były bliźniaczkami. Nie tylko twarze, ale nawet pieprzyki były identyczne…

Anna postanowiła pojechać do matki. Trzeba było zmusić tę „żelazną damę” do mówienia. Od dziecka czuła, że matka jest dla niej obcą osobą. Halina Witoldówna urodziła córkę późno. Anna nic nie wiedziała o ojcu — temat był w ich domu zakazany.

Profesor, doktor nauk medycznych, wychowywała córkę w surowości. Anna nigdy nie doświadczyła macierzyńskiej miłości, ciepła, czułości. Halina Witoldówna była zamkniętą w sobie osobą, prawie się nie uśmiechała… „Nic nie szkodzi! Dziś mi wszystko opowie. Już nie jestem małą dziewczynką i mam prawo znać prawdę!”.

— Witaj — sucho powiedziała matka. — Dlaczego bez zapowiedzi?

— Stęskniłam się. Postanowiłam cię odwiedzić. Jak się masz? Jak zdrowie? — delikatnie spytała Anna.

— Wszystko w porządku. Dziękuję, że pytasz — oficjalnie odparła Halina Witoldówna.

— Mamo, opowiedz mi o mojej siostrze — nagle powiedziała Anna. Wiedziała, że matkę trzeba zaskoczyć, tylko tak da się ją rozgadać.

— Skąd wiesz?! — zbladła starsza kobieta. — Kto ci powiedział?

„Nie pomyliłam się! Serce od razu podpowiedziało mi, że ta dziewczyna to moja siostra” — ucieszyła się Anna. Była szczęśliwa, że już nie jest sama. Bo nawet przy żyjącej matce zawsze czuła się jak sierota.

— Całe życie poświęciłam pracy i nauce, a gdy w końcu chciałam mieć dziecko, okazało się, że jest już za późno — spokojnie powiedziała Halina Witoldówna. — Twoją matkę przywieziono do nas karetką. Jak dziś pamiętam tę młodą wiejską dziewczynę… — kobieta zamknęła oczy, pogrążając się w ciężkich wspomnieniach. Widać było, jak trudno jej wracać do wydarzeń sprzed dwudziestu pięciu lat.

— Robili cesarskie cięcie. Byłam tak zła… Dlaczego jakaś dziewczyna z wsi urodziła dwie zdrowe córki, a ja nie mogłam mieć nawet jednego dziecka?

— Rozumiem. Po prostu mnie zabrałaś? — najspokojniej, jak potrafiła, spytała Anna.

— To nie było takie proste! Nawet nie wiesz, ile wysiłku musiałam w to włożyć — oburzyła się Halina Witoldówna. — Powiedz mi, kto ci o tym powiedział?

— Nikt… — szepnęła Anna. — Wczoraj zobaczyłam moją siostrę. Jesteśmy identyczne, więc nie miałam wątpliwości, że Marlena to moja bliźniaczka. Często śniła mi się w dzieciństwie, wtedyPo latach, gdy obie siostry z matką siedziały przy rodzinnym stole w Nowy Rok, śmiejąc się z dawnych trudów, Anna pomyślała, że los w końcu wynagrodził im wszystko, łącząc ich serca na zawsze.