Zjedz moją cierpienie

Zjedz moją ból

Mniej niż cokolwiek innego Alina nie lubi pracować z dziećmi. To trudne, męczące i ryzykowne. Przestrzeń możliwości wokół dziecka jeszcze nie jest ukształtowana, niebezpieczeństwo „przyciągnięcia” zupełnie niepotrzebnego wariantu zdarzeń jest zbyt duże.

Dziecko jest w biopolu matki, więc pracować trzeba będzie i z nią. Do tego dzieci strasznie lubią fantazjować. Kto nie marzył o posiadaniu magicznej mocy, kiedy był mały? Nie wymyślał sobie czarodziejskiego przyjaciela-pomocnika? Każde słowo takiego „klienta” trzeba było weryfikować, co tworzyło dodatkowe obciążenia.

Gdy Alina zobaczyła na progu kobietę w pretensjonalnej czarnej sukni, z krwistoczerwonymi ustami i granatowymi powiekami, wiedźma nawet nie drgnęła. Często odwiedzają ją ekscentryczne osoby. Ale dziesięcioletni chłopiec, trzęsący się ze strachu za jej plecami, sprawił, że Alina się zaniepokoiła. Ledwie otworzyła usta, by powiedzieć, że z dziećmi nie pracuje, dama władczo ją przerwała:

— Jesteśmy umówione. Jestem Jolanta, pisałam wczoraj. Miałam kotka w awatarze, pamięta pani?

Kotka Alina pamiętała.

— No dobrze, proszę wejść.

„Może problemy ma Jolanta, a chłopca po prostu nie miała z kim zostawić, więc przywlokła go ze sobą?” — pomyślała z nadzieją wiedźma, dyskretnie przyglądając się klientce. Jolanta była pulchną, ale jeszcze atrakcyjną kobietą około czterdziestki. O takich mówi się: „w samym soku”. Makijaż miała krzykliwy, niemal ordynarny, dłonie zdobiły liczne bransolety, dzwoniące przy każdym ruchu, a gestykulowała żywo i gwałtownie. Czarna suknia… po co to? Chciała zrobić wrażenie tajemniczości? Noszą żałobę? W każdym razie Jolanta ubierała się na czarno z ledwo skrywaną przyjemnością, na pokaz. „Miłośniczka przedstawień. Zaraz będę musiała stać się widzem jednego z nich” — domyśliła się Alina.

— Mój mąż umarł — rozpoczęła kobieta dramatycznie. Wyjęła chusteczkę i przyłożyła ją do zupełnie suchych oczu.

— Współczuję — uprzejmie odparła wiedźma — ale nie zajmuję się seansami spirytystycznymi. Uważam to za niebezpieczne i bezproduktywne.

Nie uzyskawszy oczekiwanej reakcji, dama spróbowała innego podejścia.

— W naszej rodzinie byli czarodzieje — szepnęła tajemniczo klientka. — Moja praprababka czarowała, a siódma wujeczna ciotka…

„Dajcie mi zgadnąć, też czarowała?” — Alina z ogromnym wysiłkiem powstrzymała sarkastyczny uśmiech. Liczba „wiedźm”, „czarodziejów” i „szamanów” dziedzicznych, którzy pukali do jej drzwi, w ostatnich latach osiągnęła krytyczny poziom. Jeśli dobrze poszperać, w każdej rodzinie znajdzie się ktoś, kto po cichu odprawiał rytuały. Magia, mimo wszelkich przesądów, była i będzie powszechnym zajęciem. Ale czy ktoś zostanie mistrzem boksu tylko dlatego, że jego dziadek stawał na ringu? Z czarodziejstwem jest tak samo.

— Więc, w naszej rodzinie jest Dar. Przechodzi z pokolenia na pokolenie. Mnie, dzięki Bogu — kobieta splunęła przez lewe ramię, ale Alina dostrzegła rozczarowanie w jej oczach — to ominęło. Ale mój syn Kacper… on — jej oczy zapłonęły dumą niezrozumiałą dla Aliny — widzi duchy!

„Widzi duchy, hm? Kiepska sprawa.” Alina miała kilka hipotez. Pierwsza i najbardziej prawdopodobna — debiut schizofrenii. Naprawdę nie rozumiała, dlaczego rodzice prowadzą dzieci z halucynacjami nie do psychiatry, ale do jasnowidzów. Druga możliwość — w rodzinie faktycznie jest „Dar”. Zwykle tak nazywa się demona, który przekazuje się z pokolenia na pokolenie.

— Opowiedz, jak przychodzą do ciebie duchy! — zażądała mama. Chłopiec zaczął mówić niechętnie, tylko dlatego, że go poproszono.

— Nie duchy, tylko duch. Przychodzi do mnie co noc… mój tata…

Kacper urwał i bezradnie spojrzał na matkę. Jakby mówił: „Już wszystko, można iść?”. Ta jednak nie zauważyła tego spojrzenia. Dumnie poprawiła ramiona. Tak wyglądają, gdy chcą pochwalić się utalentowanym dzieckiem, pokazując dziennik z ocenami czy dyplomy.

„Nekropowiązanie? A może przyczyna czysto psychologiczna? Chłopiec tęskni za tatą, więc…” — wiedźma urwała. Za plecami dziecka majaczył ciemny kształt. Nie ojciec. Stwór patrzył na Alinę bez mrugnięcia. Przebiegły ją ciarki, ale zdołała zachować spokój. Najwyraźniej chłopcu jednak przekazano demona. Sprawa była poważniejsza, niż Alina przypuszczała.

— Wie pani, przyszło mi do głowy: w programie „Bitwa ekstrasensów” nigdy nie było dzieci! To byłby hit, bomba! Chłopiec-czarodziej!

Kacper skulił się na krześle, przestraszony, wtulił głowę w ramiona, żałując, że w ogóle zaczął mówić. No tak, Jolanta kocha „show” znacznie bardziej, niż wiedźmie się początkowo wydawało.

— Ma pani bardzo silną energię. I aurę… zbyt gęstą. Żeby zdiagnozować syna, muszę zostać z nim sam na sam — wiedźma szybko wyprowadziła szaloną matkę za drzwi. — Niech pani posiedzi w ogrodzie, przejdzie się po sklepach. Proszę wrócić za godzinę.

Jolanta lekko się obraziła, ale usłyszawszy słowa „energia” i „aura”, zrozumiale skinęła głową. Kacper został z Aliną sam. Na początku nie chciał nic mówić. Zaciął się, wtulił głowę w ramiona, wiercił się na krześle i gryzł ciastko. Na pytania odpowiadał monosylabami, całą posturą mówiąc: „Zostaw, wiedźmo. Nie twoja sprawa!”.

To było zbyt osobiste, zbyt bolesne. Alina delikatnie nakłoniła chłopca do rozmowy. Ani słowa o zmarłym ojcu. Pytała o szkołę, przyjaciół, dziewczyny. Przez dwadzieścia minut Kacper się opierał, w końcu się rozluźnił, zaróżowił i osłabił obronę. Widocznie jego sprawy zbyt rzadko interesowały dorosłych, więc każde zainteresowanie było miłe.

Alina przymknęła oczy, wsłuchując się w jego głos, i zaczęła badać, co naprawdę stało się z Kacprem.

***

Najbardziej na świecie Kacper kochał tatę. Nikt na całym podwórku nie miał takiego ojca. Razem grali w żołnierzyki,Kacper westchnął głęboko, poczuł ulgę, jakby ktoś zdjął mu z pleców niewidzialny ciężar, i uśmiechnął się pierwszy raz od wielu miesięcy, bo zrozumiał, że choć taty już nie ma, to jego miłość pozostanie w nim na zawsze.