JAK WALIZKA BEZ RĄCZKI…

Dzisiaj postanowiłem zapisać w pamiętniku pewną historię.

— Tomek, nie przychodź już do mnie. Dobrze? — powiedziałem spokojnie.
— Jak to? Dzisiaj nie mam przyjść? — nie zrozumiał Tomek.
… Był wczesny poranek, Tomek stał już w przedpokoju. Spieszył się do pracy.
— Nie, w ogóle nie przychodź — doprecyzowałem.
— Hm… Co się stało, Danuta? Dobra, zadzwonię w południe — Tomek szybko pocałował mnie i wybiegł. Zamknąłem za nim drzwi. Westchnąłem z ulgą.

… Długo nie mogłem zebrać się na odwagę, by to powiedzieć. Te słowa nie przyszły łatwo. Tomek był mi prawie jak rodzina.

Tej nocy byłem namiętny i niezaspokojony. Żegnałem się. Tomek niczego nie zrozumiał, nie domyślił się. Tylko się zdziwił:
— Danuta! No, dziś jesteś cudowna. Bogini! Zawsze tak bądź! Kocham cię, mała!

… Kiedyś przyjaźniliśmy się jako rodziny. Ja, moja żona Ewa, Tomek i jego żona Wiewiórka (tak czule nazywał swoją Wandę). Młodość była szalona, pełna śmiechu i beztroski. Prawdę mówiąc, Tomek zawsze mi się podobał. Jeśli kupowałem sukienkę, buty czy torebkę, zastanawiałem się, czy spodobają się Tomkowi. Wiewiórka była moją najlepszą przyjaciółką.

Przeszliśmy razem tyle, że nie da się tego opowiedzieć. Wiedziałem, że Tomek do mnie nie jest obojętny. Ale zawsze zachowywaliśmy dystans.

Podczas wspólnych spotkań Tomek delikatnie mnie przytulał, szeptał do ucha:
— Danusiu, tak za tobą tęskniłem!

Myślę, że gdy ludzie przyjaźnią się rodzinami, zawsze jest między nimi jakaś sympatia. Mężczyzna do kobiety lub na odwrót. Człowiek jest słaby wobec pokus. Na pewno ktoś komuś się podoba, a ktoś inny jest zakochany w żonie przyjaciela. Dlatego się przyjaźnią. Do czasu… Nie wierzę w przyjaźń mężczyzny i kobiety. Na pewno między takimi „przyjaciółmi” było, jest lub będzie coś więcej. Prędzej czy później taka przyjaźń się „zacieśni”… To jak rozpalać ogień obok stogu siana. Wcześniej czy później wszystko spłonie. Może są wyjątki. Rzadkie.

… Mój Ewciu cmokał z zachwytu i zerkał na Wiewiórkę. Nieraz to zauważyłem i dawałem mu kuksańca w głowę.

Ewciu śmiał się i zaprzeczał:
— Danuta, nie zawracaj głowy! Przecież jesteśmy przyjaciółmi!
A potem, śmiejąc się, dodawał:
— Kto w grobie leży, ten nie grzeszy…

W Wandzie byłem pewny jak w sobie. Ona nigdy nie przekroczyłaby granicy. Ale mój Ewciu lubił zbierać jagody w cudzych ogrodach. Dlatego po dwudziestu latach rozwiedliśmy się. Ewciu ożenił się z jedną taką „jagódką”, kiedy zaczęła gadać o przyszłym dziedzicu. Wtedy nasze dzieci, już dorosłe, opuściły rodzinny dom. Spakowałem Ewciowi walizkę i pobłogosławiłem na drugie małżeństwo.

„No i przyszła ta samotność” — martwiłem się początkowo.

Wiewiórka z Tomkiem często wpadały w odwiedziny i próbowały mnie pocieszać. Muszę przyznać, że wcale nie cierpiałem. Choć wszystkie święta znienawidziłem. Wtedy musiałem bez celu krążyć po mieszkaniu. Właśnie w święta najbardziej czuje się samotność. Nie ma z kim zamienić słowa, pokłócić się, popłakać.

… Po trzech latach Tomek owdowiał. Tak, śmierci nie odżegnasz, nie odmodlisz. Wiewiórka ciężko chorowała przez rok i przed śmiercią przekazała mi swego ukochanego męża.

Powiedziała wprost:
— Danuta, zajmij się Tomkiem. Nie chcę, żeby wpadł w ręce jakiejś innej. Zawsze mu się podobałeś, czułam to. Żyjcie razem.

Tomek opłakiwał żonę, postawił jej granitowy nagrobek, posadził piękne kwiaty. Z czasem zaczął do mnie zaglądać. Przyjmowałem go z otwartym sercem, pomagałem przeżyć stratę. Byłem gotów otoczyć go ciepłem, opieką, miłością. Mieliśmy wspomnienia — śmieszne i smutne.

… W życiu wiele przeszliśmy. Dzieliliśmy radości i smutki. Zbliżyliśmy się jeszcze bardziej.

Ale z czasem zacząłem czuć się tą relacją zmęczony. Drażnił mnie Tomek, kłóciłem się z nim o byle co, czepiałem się bez powodu. Zrozumiałem — to nie jest dla mnie! Nie moje!

Zapach nie ten, łóżko zimne, humoru zero. Miałem wrażenie, że Tomek mówi jak ślepy o kolorach. Jego sposób mówienia mnie irytował. Gadanie do znudzenia, a słuchać nie ma czego. Tomek był nudny, zbyt drobiazgowy, wybredny w jedzeniu i ubraniach. Krótko mówiąc, jak miesiąc świeci, a słońcem nie jest. Pewnie Wiewiórka bardzo go kochała, skoro znosiła wszystkie jego dziwactwa?

Zaczęły mnie męczyć wyrzuty sumienia. Może przyzwyczaiłem się żyć sam, bez gości w domu. Cała moja sympatia do Tomka wyparowała. Gdy zaczął mnie po prostu wkurzać, zaproponowałem spokojne rozstanie. Postanowiłem: dam mu niezapomnianą noc (niech zapamięta!) i skończę z tym na zawsze.

Tomek zaś szaleńczo mnie kochał i uważał, że wszystko między nami jest idealne. Na moje uwagi odpowiadał niewinnym uśmiechem. Całował mnie po rękach, nigdy nie spojrzał krzywo. Nigdy się nie kłócił, nie obrażał.

Czasem mówił naiwnie:
— Danusiu, nie gniewaj się. Wszystko naprawię. Nie uda ci się mnie odgonić. Nie puszczaj mnie, nie rozluźniaj palców. Kto cię jeszcze tak pokocha jak ja?

I miał rację — kto? Po jego słowach zwykle topniałem jak woskowa świeca.

… Tomek zadzwonił w przerwie obiadowej.
— Danuta! Co się stało? Wszystko w porządku? — martwił się.
— W porządku. Przyjdź wcześniej. Strasznie za tobą tęskniłem — mrukA gdy nadszedł wieczór, zrozumiałem, że życie samotne, choć ciche i przewidywalne, stało się dla mnie jak stara, wygodna para kapci — może nie idealna, ale moja.