Nie otwieraj!

Anna Kowalska stała przy oknie, opierając dłoń o zimną szybę, i patrzyła, jak woźny Janek zgarnia ostatnie żółte liście. Październik był wyjątkowo deszczowy, a w jej sercu panowała podobna szarość i wilgoć.

„Mamo, znowu stoisz przy oknie?” — do pokoju weszła Marta, jej córka, już niemłoda, blisko czterdziestki. — „Zrobić ci herbatę?”

„Tak, proszę” — odparła Anna, nie odwracając się. — „Martusiu, a co to u nas stuka w schowku? Wczoraj wieczorem słyszałam, dziś rano znowu.”

Marta zmarszczyła brwi, postawiła czajnik na kuchence.

„To pewnie mysz. Albo stare rury. Mamo, nie wymyślaj. Dom jest z lat sześćdziesiątych, wszystko tu trzeszczy i skrzypi.”

„Nie, to nie mysz. Mysz szeleszcze, a tu wyraźnie stuka. Jakby ktoś od środka.” — Anna odwróciła się do córki. — „Może zajrzymy?”

„Mamo, przecież wczoraj sprawdzałyśmy! Tam są stare rzeczy, narzędzia taty, słoiki z przetworami. Nic więcej. Po prostu jesteś nerwowa po szpitalu.”

Anna ciężko westchnęła. Miesiąc temu trafiła do szpitala z sercem, a teraz Marta krzątała się wokół niej jak kwoka, bojąc się zostawić samą. Wynajęła nawet swoje mieszkanie i wzięła urlop w pracy. Anna czuła się jak ciężar.

„Martuś, wróć do siebie. Czuję się dobrze. A poza tym, twój Krzysiek za tobą tęskni.”

„Krzysiek sobie poradzi. Ale jeśli coś ci się stanie, nie wybaczę sobie tego” — Marta zalała wrzątkiem fusy i podała matce filiżankę. — „Pij, póki gorące.”

Usiadły przy kuchennym stole, gdy nagle znów rozległo się stukanie. Wyraźne, rytmiczne — raz, dwa, trzy, przerwa, i znowu raz, dwa, trzy.

„Słyszysz?” — Anna chwyciła córkę za rękaw. — „Zaczyna się znowu.”

Marta nachmurzyła się, nasłuchiwała. Stukanie powtórzyło się.

„Chodźmy sprawdzić” — zdecydowała, wstając.

Schowek znajdował się za kuchnią, mała, ciemna wnęka pełna domowych rupieci. Marta włączyła światło, rozejrzała się. Półki z słoikami, stare pudełka, skrzynka narzędzi po ojcu. Wszystko na swoim miejscu.

„Widzisz? Nikogo tu nie ma” — powiedziała.

„A to co?” — Anna wskazała na odległą półkę, gdzie stała nieznana szkatułka.

Marta podeszła bliżej. Była staroświecka, z ciemnego drewna, z mosiężnymi okuciami. Na wieku wyryte były jakSzkatułka lekko się poruszyła, jakby w środku coś żyło, a Anna, choć przestraszona, pomyślała, że czasem największe niebezpieczeństwo nie kryje się w tym, co nas przeraża, ale w naszej własnej ciekawości.