Nie zdradzaj tajemnicy

Dziennik
Nie otwieraj

Halina Stanisławówna stała przy oknie, opierając dłoń o zimną szybę, i patrzyła, jak pan Władysław, nasz dozorca, zgrabia ostatnie żółte liście. Październik był wyjątkowo deszczowy tego roku, a w jej sercu panował ten sam szary, przesiąknięty wilgocią smutek.

— Mamo, znowu przy oknie stoisz? — Do pokoju weszła Bogusia, córka, która dawno przekroczyła czterdziestkę. — Herbaty zrobić?

— Zrób, kochanie — odparła Halina, nie odwracając się. — Bogusiu, a co tak stuka w schowku? Wczoraj wieczorem słyszałam, dziś rano znowu.

Bogusia skrzywiła się, stawiając czajnik na pięciu.

— Pewnie mysz. Albo rury, stary jest ten dom. Zbudowany jeszcze za Gierka, wszystko tu skrzypi i stuka.

— Nie, to nie mysz. Mysz szeleszcze, a tu wyraźne pukanie. Jakby ktoś od środka. — Halina odwróciła się do córki. — Może zajrzymy?

— Mamo, przecież wczoraj sprawdzałyśmy! Są tam stare rzeczy, narzędzia po tacie, słoiki z przetworami. Nic więcej. Po prostu nerwy po szpitalu.

Halina ciężko westchnęła. Miesiąc temu trafiła na oddział kardiologii, a teraz Bogusia krążyła wokół niej jak kokoszka, bojąc się zostawić samą. Wynajęła nawet swoją kawalerkę i wzięła urlop. A Halina czuła się tylko ciężarem.

— Bogusiu, wracaj do siebie. Czuję się dobrze. A Wojtek już pewnie za tobą tęskni.

— Wojtek przeżyje. Ale jeśli coś ci się stanie, nigdy sobie tego nie wybaczę — Bogusia zalała wrzątkiem fusy i podała matce kubek. — Pij, póki gorące.

Usiadły przy kuchennym stole, gdy nagle znowu rozległ się stukot. Wyraźny, rytmiczny — raz, dwa, trzy, przerwa, i znowu raz, dwa, trzy.

— Słyszysz? — Halina chwyciła córkę za rękaw. — Znowu to samo.

Bogusia zmarszczyła brwi, nasłuchując. Stuknięcie powtórzyło się.

— Chodźmy sprawdzić — wstała zdecydowanie.

Schowek znajdował się za kuchnią — ciasny, ciemny kąt, gdzie trzymało się różne domowe graty. Bogusia zapaliła światło i rozejrzała się. Półki z słoikami, zakurzone pudła, narzędzia po ojcu. Wszystko na swoim miejscu.

— Widzisz? Nikogo tu nie ma — powiedziała.

— A to co? — Halina wskazała na daleką półkę, gdzie stała nieznana szkatułka.

Bogusia podeszła bliżej. Była staroświecka, z ciemnego drewna, ze spiżowymi okuciami. Na wieczku widniały dziwne znaki, podobne do pisma.

— Skąd to się tu wzięło? — zdziwiła się. — Nie pamiętam takiej.

— Ja też nie. Dziwne… — Halina wyciągnęła rękę, lecz córka ją powstrzymała.

— Nie dotykaj. Może sąsiedzi tu postawili? Albo administracja? Zapytamy pana Władysława, on wszystko wie.

Wyszły, lecz Halina ciągle oglądała się za siebie. Coś ją niepokoiło. A stukanie ucichło, gdy tylko weszły do schowka.

Wieczorem Bogusia zadzwoniła do męża.

— Wojtku, jak tam? Zostanę jeszcze kilka dni, mama jest jakaś zestresowana. Mówi, że coś stuka w schowku. Znajdujemy tam dziwną szkatułkę.

— Może do lekarza? — zasugerował Wojtek. — Po zawale czasem ludzie słyszą różne rzeczy.

— To nie halucynacje. Ja też słyszałam. I szkatułka jest prawdziwa. Jutro spytam dozorcę.

— A otwierałaś ją?

— Nie, mama nie pozwoliła. I boję się. Piękna, ale upiorna.

— Słusznie. Licho wie, co tam…

Nad ranem Halinę obudziło pukanie. Głośniejsze, natarczywsze. Jakby ktoś żądał uwagi. Narzuciła szlafrok i wyszła do kuchni. Bogusia spała na kanapie.

Stukot narastał. Halina przytknęła ucho do drzwi schowka. Dźwięk dochodził z głębi, z tej samej półki.

— Kto tam? — szepnęła.

Cisza. Potem jedno głośne uderzenie.

Halina odskoczyła, serce waliło jak młot. Pobiegła obudzić córkę.

— Bogusiu! Wstawaj, szybko!

— Co się stało, mamo? — zerwała się przestraszona.

— W schowku… Ono mi odpowiedziało!

— Co odpowiedziało?

— Zapytałam, kto tam, a ono stuknęło raz. Jakby się przedstawiło!

Bogusia przetarła twarz, spojrzała na zegarek. Szósta rano.

— Mamo, jesteś pewna?

— Całkowicie. Bogusiu, może wezwiemy kogoś? Hydraulika? Albo… księdza?

— Księdza? — zdziwiła się. — Przecież nigdy nie byłaś wierząca.

— A teraz zaczynam wierzyć. Jest coś, czego nie rozumiemy.

Po śniadaniu zeszły na dół, szukając pana Władysława. Stary dozorca zamiatał ścieżkę, pogwizdując.

— Panie Władysławie — zawołała Bogusia. — Możemy na chwilę?

— Oczywiście, pani Bogusiu. Co się stało?

— Czy wie pan, kto mógł postawić w naszym schowku szkatułkę? Wczoraj ją znalazłyśmy, a nie wiemy, skąd się wzięła.

Dozorca odłożył miotłę, spoważniał.

— Szkatułkę? Jaką szkatułkę?

— Starą, drewnianą, z wzorami — opisała Halina.

Twarz pana Władysława zbladła. Odsunął miotłę.

— O, nie na dobre… Nie na dobre. A otwierałyście ją?

— Nie — odparła Bogusia. — Pan coś o niej wie?

— Wiem. Należała do pani Zofii Stanisławy, co w czternastym mieszkała. Pamiętacie ją?

Halina skinęła głową. Pani Zofia zmarła trzy lata temu, stara panna, żyła samotnie. Dziwna była, sąsiedzi się jej bali.

— No więc — ciągnął dozorca — gdy umierała, kazała mi ją zakopać. Mówiła, że zamknęła w niej coś, czego nie wolno wypuścić.

— I pan to zrobił? — spytała Bogusia.

— A jakżeby inaczej? Wziąłem ją, zawiozłem na cmentarz, zakopałem przy jej grobie. Głęboko. A ona, widzę, wróciła…

— Panie Władysławie, to jakaś bzdura — oburzyła się Bogusia. — Szkatułki same nie chodzą.

— Nie wiem, jak trafiła do was —Nazajutrz rano Halina obudziła się z uczuciem ciężaru na piersi i z przerażeniem odkryła, że mała drewniana szkatułka leży tuż przy jej poduszce, a na wieku widnieje teraz wyryte nowe słowo: „Zapłata”.