Rozwód w tydzień po ślubie

Rozwiedli się tydzień po ślubie

— Oszalałeś?! Jaki rozwód?! — Kasia rzuciła na podłogę bukit zasuszonych róż, który jeszcze wczoraj wydawał jej się najpiękniejszy na świecie. — Dopiero się przecież pobraliśmy! Tym razem!

— No i co z tego? — Marek nawet nie podniósł wzroku znad telefonu. — Pomyłka się zdarzyła. Bywa. Lepiej naprawić od razu, niż męczyć się latami.

— Pomyłka?! — głos Kasi przeszedł w pisk. — Ja jestem dla ciebie pomyłką?! Nasz ślub to pomyłka?!

Marek w końcu odłożył telefon, spojrzał na żonę. Byłą żonę. Albo jak to teraz właściwie nazywać?

— Słuchaj, Kasieńka, no po co ta histeria? Mówię przecież spokojnie. Nie pasujemy do siebie i tyle. Zdałem sobie z tego sprawę już pierwszej nocy po ślubie, kiedy urządziłaś mi awanturę, że nie umyłem zębów.

— No to umyj zęby! Co w tym trudnego?!

— A dlaczego mam to robić? W domu nigdy przed snem nie myłem i żyłem normalnie.

Kasia opadła na kanapę, złapała się za głowę. Czy naprawdę przez siedem lat spotykała się z tym człowiekiem i niczego nie zauważyła? A może zauważyła, ale myślała, że po ślubie wszystko się zmieni?

— Mareczku, kochanie — próbowała mówić spokojnie. — Przecież się kochamy. Pamiętasz, jak mi się oświadczałeś? Klęczałeś, przysięgałeś, że będę najszczęśliwsza…

— To była romantyka. A życie — życie jest inne. Sam pomyśl: tydzień razem, a już codziennie kłótnia. Wczoraj miałaś pretensje, że nie wrzuciłem skarpet do kosza. Przedwczoraj — że od razu nie umyłeś talerza po barszczu. A dziś rano — że zrobiłem sobie kawę, a tobie nie.

— Bo jeszcze spałam!

— No właśnie. Mam cię budzić i pytać, czy chcesz kawę? A jak nie chcesz, a ja cię obudzę — znowu awantura.

Kasia patrzyła na męża z dezorientacją. Czy on mówi poważnie? Czy te drobiazgi naprawdę są powodem, by niszczyć małżeństwo?

— Marku — podeszła do niego, chciała go objąć, ale on się odsunął. — To przecież głupoty! Przyzwyczaimy się do siebie. Wszystkie pary przez to przechodzą!

— Nie chcę się przyzwyczajać. Mnie i tak było dobrze. Po co w ogóle się żeniłem?

To pytanie zawisło w powietrzu. Kasia poczuła, jak coś w niej pęka. Siedem lat związku, rok przygotowań do ślubu, kupę wydanych pieniędzy, goście, którzy wciąż pytają o podróż poślubną…

— Wiesz co — wyprostowała się, otarła łzy. — Może i masz rację. Może rzeczywiście się pośpieszyliśmy.

Marek zdziwił się.

— Czyli zgadzasz się na rozwód?

— A co mi pozostaje? Zmuszać cię do miłości? — Kasia wzięła ze stolika fotografię ze ślubu. Na zdjęciu oboje się uśmiechali, szczęśliwi, zakochani. — Tylko wytłumacz mi jedno. Jeśli nie chciałeś się żenić, po co się oświadczałeś?

Marek podrapał się po głowie.

— No jak to po co… Ty ciągle napomykałaś. Raz jedna koleżanka wyszła za mąż, raz druga. Że przecież już czas… Myślałem, skoro trzeba, to trzeba.

— Trzeba?! — powtórzyła Kasia. — Ożeniłeś się ze mną, bo „trzeba”?

— No nie tylko dlatego. Dobrze nam się razem żyło. Gotowałaś smacznie, sprzątałaś… Myślałem, że po ślubie będzie tak samo.

— A co jest teraz nie tak?

— A ty jakaś nerwowa się zrobiłaś. Wszystko ci nie pasuje, wszystko nie tak. Wcześniej nie było tych wszystkich pretensji.

Kasia z powrotem usiadła na kanapie. Rzeczywiście, wcześniej milczała, gdy Marek rozrzucał skarpety. Sprzątała za niego, gotowała, prała. A dlaczego milczała? Bo się bała. Bała się, że odejdzie do innej, jeśli będzie zbyt wymagająca.

— Może i byłam nerwowa — powiedziała powoli. — Ale wiesz dlaczego? Bo oczekiwałam od ciebie choć odrobiny zaangażowania w nasze wspólne życie. Mówiłam sobie, że mąż to partner, nie dziecko, za którym trzeba sprzątać.

— Otoż to! — ożywił się Marek. — Nie chcę, żeby za mną sprzątano i mi rozkazywano. Chcę żyć spokojnie.

— A ja chcę żyć z mężem, a nie z lokatorem.

Zamilkli. Za oknem zaczął padać deszcz. Kasia nagle przypomniała sobie, jak się poznali. W kawiarni, ona siedziała sama, czytała książkę, a on podszedł, by się przedstawić. Tak przystojny, uśmiechnięty, uważny. Dawał kwiaty, zabierał do teatru, nawet recytował wiersze z pamięci.

— Pamiętasz, jak mi recytowałeś Mickiewicza? — spytała.

— Pamiętam. A co?

— Nic. Tylko pamiętam.

— Kasieńka — Marek usiadł obok. — Po co się męczymy? Mówmy szczerze: nie pasujemy do siebie. Ty chcesz jednego, ja — drugiego. Ty domowa, rodzinna, a ja wolę wolność. Ty chcesz dzieci…

— A ty nie?

— Na razie nie. Może kiedyś, ale nie teraz. A ty już mówisz o pokoju dziecięcym.

Kasia skinęła głową. Tak, mówiła. Ma trzydzieści dwa lata, chce rodzinę, dzieci. A on… on ma trzydzieści pięć, a wciąż jakby był studentem.

— Dobrze — powiedziała cicho. — Rozwiedziemy się.

— Naprawdę? — Marek nawet się ucieszył. — No wreszcie się dogadaliśmy!

— Tylko pod jednym warunkiem. Powiesz wszystkim prawdę. I moim rodzicom, i twoim, i znajomym. Nie będę winna za wszystko.

— Jaką prawdę?

— Że nie jesteś gotowy na małżeństwo. Że ożeniłeś się z przyzwyczajenia, a nie z miłości.

Marek się zmarszczył.

— Po co to mówić? Powiemy po prostu — nie zeszliśmy się charakterami.

— Nie. Albo prawda, albo ja wszystkim opowiem sama. I uwierz, moja wersja ci się nie spodoba.

— Dobrze — westchnął. — Powiem.

Kasia wstała, podeszła do okna. Deszcz przybierał na sile. Dobrze, że nie jest teraz na zewnątrz. A mogłaby być teraz w podróży poślubnej gdzieś w ciepłych krajach. Kupili bilety, zarezerwowali hotel. Dobrze, że nie zdążyli polecieć.

— A kto zwróci pieniąże za ślub? — spytał nagle Marek.

— Jakie pieniądze?

— No twoi rodzice płKasia uśmiechnęła się przez łzy, patrząc przez okno na pierwszy dzień swojej nowej, prawdziwie wolnej przyszłości.