Utracona Miłość

– Czemu dziś taka cicha i zamyślona? – zapytał Wojciech żonę, siedząc przy kuchennym stole późnym wieczorem.
Żona Bogna milcząco podała mu podgrzaną kolację.
– Znów wróciłeś późno – szepnęła.
– Brałem nadgodziny… premia będzie pod koniec kwartału.

Wojciech, trzydziestięciopięcioletni pracownik banku, przystojny i młodziej wyglądający niż wskazywał wiek, właśnie wrócił do domu. Czekała na niego rodzina: żona i trzy córki – sześcioletnia Marysia, czteroletnia Zosia i roczna Anielka. Ostatnio, a to „ostatnio” ciągnęło się już od dwóch lat, nie miał ochoty wracać do domu. Zostawał po godzinach, włóczył się po Warszawie… i dopiero późną nocą wracał do mieszkania. Miał już po dziurki w nosie dziecięcych wrzasków, hałasów, pieluch, śpiochów… płaczu w nocy i żony – wiecznie zajętej dziećmi, zaniedbanej: w starym szlafroku, z kucykiem na głowie, cichej, z sinymi cieniami pod oczami.

Kiedy siedem lat temu ożenił się z pełną życia pięknością z działu, czy myślał, że życie rodzinne stanie się dla niego takim ciężarem… takim rozczarowaniem? Nie, pierwsze lata były szczęśliwe: urodziła się pierwsza córka. Starał się pomagać żonie w domu, w weekendy wysyłał ją na kilka godzin do fryzjera, na manicure, żeby miała chwilę dla siebie. Minął rok, i Bogna znów zaszła w ciążę – postanowili od razu urodzić dwójkę, „odbębnić sprawę” i mieć z głowy. Druga córka była niespokojnym niemowlakiem: do szóstego miesiąca darła się w nocy, a Wojciech przychodził do pracy niewyspany, z czerwonymi od zmęczenia oczami. Po pół roku dziecko się uspokoiło, i życie stało się lżejsze. Dziewczynki poszły do przedszkola, żona wróciła do pracy… Aż tu niespodzianka: Bogna znów w ciąży.

Był przeciwko kolejnemu dziecku, ale kobieta zalała się krokodylimi łzami, zrobiła awanturę. Długo się opierał: *”Gdzie nam kolejne dziecko?”* – przekonywał. – *Te jeszcze małe… Dziś są nowoczesne metody, małoinwazyjne zabiegi. Załatwimy to.*

Ale żona była nieugięta. Dał się przekonać – zgodził się na kolejne dziecko. Liczył, że urodzi się syn.

Ciąża przebiegała ciężko, Bogna często leżała w szpitalu. A on zostawał z dwójką maluchów: przedszkole, spacery, pranie, sprzątanie… Pomocy nie miał od kogo oczekiwać – jej rodzice mieszkali setki kilometrów stąd, na odludziu pod Białymstokiem. Jedyne, co miał, to schorowana matka, która sama potrzebowała pomocy.

Trzecie dziecko też było niespokojne – płakało w nocy, uspokajało się tylko na rękach matki. Bogna nie wypuszczała Anielki z objęć.

Stopniowo Wojciech zaczął rozumieć, że nie chce mu się wracać do domu.

*Co widziałem przez te siedem lat? W pierwszym roku małżeństwa jeszcze chodziliśmy razem do kina, kawiarni, na jakieś wystawy, jeździliśmy nawet nad morze. A potem? Dzieci, płacz, pieluchy, śpioszki…* – kręciło mu się w głowie.

Nie pragnął już żony jak kobiety, intymność z nią go nie kusiła… Wieczorami starał się wracać późno, gdy dzieci spały w łóżeczkach… Nie miał ochoty na nią patrzeć… Żal mu było jej – w co się zamieniła, ta niegdyś piękna kobieta? Ale jeszcze bardziej żal było jego samego – musiał coś z tym zrobić. Nie mógł dłużej tak żyć.

W pracy koledzy chwalili się podróżami, wakacjami na Malediwach i pytali, kiedy on, ojciec rodziny, w końcu zabierze swoje kobiety nad morze – przecież zarabia nieźle. Milkł jak zaklęty. Komu mógł powiedzieć, że sam marzy, by uciec od nich choć na kilka dni, a najlepiej na miesiące?

– Wojtek, jestem w ciąży – cicho powiedziała Bogna i powoli opadła na krzesło.

Mężczyzna zdrętwiał, łyżka z zupą zawisła w powietrzu.
– Oszalałaś?! Nie pamiętam nawet, kiedy ostatni raz to robiliśmy! – ryknął.
– Już dwunasty tydzień, nie da się nic zrobić… – cicho dodała żona.
– Zwariowałaś! Dość mam wszystkiego. To nie życie, to koszmar! Spójrz na siebie – w co się zamieniłaś? Kiedy ostatnio byłaś u fryzjera?! Obiecywałaś, że się zabezpieczamy!!! Wyglądasz jak mumia… Nie chcę cię widzieć. Wychodzę. Zostajesz sama z dziećmi i rób, co chcesz!

– Dokąd idziesz? A my? – szepnęła Bogna, a po jej policzku spłynęła pojedyncza łza.

– Zostawiam wam mieszkanie i wszystko, co w nim jest. Zabiorę auto i pojadę do matki – tam będę mieszkał. Nie mogę na ciebie patrzeć! – wrzeszczał jeszcze głośniej Wojciech.

Porwał się od stołu i szybkim krokiem podszedł do drzwi wejściowych.
– Nawet w najgorszym śnie bym tego nie wymyślił. To nie życie, tylko katorga – krzyknął, gwałtownie wychodząc z mieszkania.